Posted on 1 Comment

Een schitterend gebrek aan realiteit

Afbeelding van Arthur Japin

Ik kwam de naam Arthur Japin in mijn leesleven al vaak tegen, maar dat bleef zonder gevolg. Tot zijn verschijning in Iets Met Boeken. (Samen met Erik Vlaminck, de ultieme aansporing om eindelijk diens nieuwste, Suikerspin, te lezen. Tot geweldig genoegen zoals je later kan lezen)

Enfin, waar TV af en toe dus goed voor kan zijn.

arthur-japin-een-schitterend-gebrekIk ben in Een Schitterend Gebrek gedoken. Zoals zo vaak, door de achterflap. Omdat, euh, wel, zeg nu zelf, welke oprechte romanticus en vrouwenzot wil nu niet weten wie die ene, unieke vrouw zou kunnen zijn waarvan de essentiële eenzaat Cassanova zegt dat hij haar, en alleen haar, onrecht deed.

Het eerste deel gaf me het gevoel dat het hoofdpersonage, Lucia, een al te idyllische, en dus per definitie onbestaande, romantiek, genre het lijden van de jonge Werther (zie ook tijdvak), moest ontgroeien, overstijgen. Hop, voorbij de romantiek, into de cyniek. En dan dendert het voort, voorbij de realiteit, het leven achter het masker, dwars door Europa, tot in het kille, minder-vrijdenkende-dan-het-pretendeert-te-zijn Amsterdam. Op de vlucht voor de Liefde, vanwege de Liefde. Lerend dat de realiteit datgene wordt waar je in gelooft. En in dat kille Amsterdam gebeurt het onmogelijke, Lucia (inmiddels Galathea) ontmoet hèm opnieuw, verneemt hoe hij geleefd heeft sinds …

Een schitterend Gebrek? Ach, het kan vanalles zijn, jeugdigheid, een verminking, de realiteit. Geloof het, of ook niet.

ps. Stephen Fry gaat het verfilmen. Lees zelf maar…

Posted on Leave a comment

Afscheid van de Liefde (in vreugde)

paul-baeten-gronda-nemen-wij-dan-samen-afscheid-van-de-liefdepaul-baeten-grondaDoor het enthousiasme en de wierook van Yves Desmet (van mijn favoriete huispapier De Morgen) heb ik Nemen Wij Dan Samen Afscheid Van De Liefde van Paul Baeten Gronda gelezen (PBG’s naar het schijnt lekker scherpe columns in DM volg ik nauwelijks en waren geen koopmotivatie).

Dhr. PB Gronda heeft alvast een fijn bevreemdend (eerste) boek geschreven, dat mij het nodige literaire taal- en verhaalgenot heeft bezorgd. Okee, ik kan niet zeggen dat ik er de metal-scene van de jaren ’90 mee heb leren kennen. Dus daar mist het allicht zijn doel (aheum). En, nu ik er zo bij nadenk, inderdaad, ik voel me ook nog niet verder verwijderd van de Liefde dan ik Haar voorheen nabij stond. Maar verder is het een schot in de roos. Een kleine familiegeschiedenis, ongesproken gezins- en andere verbanden, vleugje misantropie, een mismaakt karakter minder of meer. (her)Kenbaar? Helaba, refereren aan andere auteurs doet de eigenheid van dit boek onrecht aan!

  • Kàn een boek een eredienst zijn, als eeuwig (ja, zo gaat dat met begrafenissen) afscheid van (in dit geval) de liefde? Dan is de schrijver vast de mompelende pastoor van dienst.
  • Dreigend pistool op de omslag (semi-automatisch, zie auteur)? Geen zorgen. Allicht van Sambo, ongevaarlijken typ.

Gerenommeerde columnist verschijnt als nieuwbakken schrijver in De Laatste Show (jammer dat beeld en geluid zich van elkaar verwijderen, qua synchronisatie dan):

Tip: Onderwegens zo nu en dan de openingsbrief herlezen verhelderde.

Posted on Leave a comment

Het leven gelezen (van Pi)

yann-martel-het-leven-van-piWat een prachtig lees-boek, dit prijsbeest van de Canadese schrijver Yann Martel. Al die jaren (sinds de Man Booker prize 2002) riep het me, prikkelde me, kietelde mijn nieuwsgierigheid te kunnen weten hoe een boek, wat een verhaal kan zijn over niet meer dan de overleving van een jongen en een (Bengaalse) tijger, een bevreemdend samen-leven op een verloren zee, verloren op een zee, op weg naar redding?

De start kan nauwelijks sterker, met het autobiografische dwaalspoor dat vloeiend doorloopt naar de roman. Waar eindigt-begint het ene-andere?

Daarna voelde het wat onwennig, de voorafgang aan de reis, de geboorte van een multireligieuze jongeman (pathetisch èn hilarisch), verhalen van een dierentuin, de basis voor het blijvende mengsel van godsdienst en biologie (guru vs. leraar), de gewording van een zwembad naar een wiskundig getal. Maar je begrijpt, daar begint het, Het Leven Van Pi. En, alhoewel ik er nooit was, voelt het als het echte India. En zelfs als dat niet zo is, bewijst dat niet des te meer de kracht van een goed… verhaal?

Kan dat de essentie van een boek zijn? Hoe het verhaal erin waar kan zijn, of ook weer niet. Realiteit kan zijn, meer dan realiteit, boven de realiteit staan, de realiteit degradeert tot eeuwig saaie alledaagsheid?

En dan, éénmaal op zee, alleen, met de dieren, met een dier, wow, daar gaat het verhaal met je aan de haal. De zee in geuren en kleuren, storm, wind en water, het overleven in geuren en kleuren -ook wel volgens het boekje-, de gedwongen transformatie van een vegetariër. Schitterend gebracht, verhaald, in voortdurend wisselend perspectief. Wie redt in godsnaam toch een tijger uit het water? Een dodelijk monster van 200kg, allesbehalve vegetariër… Om te overleven misschien?

Mij rest, na een beklijvend boek, nog de vraag of de schrijver misschien de enige, echte tijger is? Het schrijven van een boek als een overlevingsstrijd (tegen de eenzaamheid en andere waterelementen)? Een overwinning op de autobiografische alledaagsheid?

Geloof vooral wat je zelf wil!

Posted on 1 Comment

Overstapelingsalarm!!! (lees::boeken)

Zoals in mijn eerdere aankondiging, Opgestapelde Intenties, werd verhoopt/gevreesd (*schrappen wat niet past), heeft het (nood)lot zich inderdaad voltrokken. Na een bezoek aan de boekenbeurs is er een alarmsituatie ontstaan door een complete OVERSTAPELING van leesbare intenties, echter van geen kwalijke aard:

  • gestapelde-intenties-overstapelingDimitri Verhulst – Dinsdagland (hij)
  • Walter Van den Broeck – Het beleg van laken (hij)
  • Yann Martel – Het leven van Pi (hij)
  • Hannah Yakin- Jardena (zij)
  • Winkeltas van poëzie (hen):

draagtas-poezieen je denkt
hoe concreet en overzichtelijk
zit de wereld in elkaar
als er weinig is
het net noodzakelijke
als een gedicht dus

Conclusie: we moeten dringend meer lezen.

Ach ja, da’s eens wat anders dan altijd maar s#ks, niet?

Posted on Leave a comment

Gestapelde intenties (lees::boeken)

Eerder heb ik al eens bekend dat ik koop. En dat dit tot een weldadige overdaad aan boeken leidt. Maar sinds het schooljaar is losgebarsten, heeft er zich, bovenop deze chronische overgroei van blijvende aard, ook een meer accute opeenstapeling van leeswerk voorgedaan:

Een gedeeltelijke oorzaak is dat ik zelf nog zoveel wil uitspuien, waarbij: het hypothetische voornemen om voor den arbeid elke dag 1 deliverable te k*kken, uitwerking en beschrijving van mijn persoonlijke expertise in Scrum en andere schrijfsels -van eerder literaire aard-.

En dan ga ik het toch weer niet kunnen laten om op de boekenbeurs enkele werkjes aan te schaffen. Ik denk al jaren aan (het verzamelde) Het Beleg Van Laken van Walter Van den Broeck, ben erg geïnteresseerd in de nieuwe Grunberg (Mijn Oom), wil toch ook naar Dinsdagland met Dimitri Verhulst (remember godverdoms bericht), heb weet van Duivels van Dostojevski (alles van gelezen in mijn verre jeugd), in een sjieke uitgave van Athenaeum-Polak & Van Gennep (heb al verscheidene andere titels van de reeks).

En, awel, op de tijd dat ik dit bericht heb gemaakt, had ik ook weeral zòveel andere dingen kunnen doen.

Posted on 1 Comment

Een godverdoms goei boek gelezen

Ach, wat kan het ons malen, zo’n maalstroom aan cynisme, als het de laatste cynische stuiptrekkingen zijn (bazuint ‘ie overal zelf uit), als het zo machtig verwoord is, als het zo gebald een paar miljoen jaar ‘mens‘ samenvat, als het zo onontkenbaar weergeeft hoe die paar miljoen jaar in essentie onontkenbaar weinig uitmaken, als de vondst om ons altegader tot ‘t te herleiden taalkundig en inhoudelijk zo wonderbaarlijk goed pakt (op papier), als Dimitri Verhulst zo’n godsverdoms goei boek schreef, opnieuw lekker anders, origineel, maar ook opnieuw zo godverdoms sappig wegbekt.

Na het teder naturalisme van De Helaasheid Der Dingen en de romantische zwanenzang van Mevrouw Verona Daalt De Heuvel Af resten ons nu deze Godverdomse Dagen Op Een Godverdomse Bol!

(Lees De Eenzaamheid Van De Keeper als een lange, voorbereidende stijloefening en verklaar u akkoord met hemzelve dat Hotel Problemski pas echt confronterend mooi en rauw is. Allen naar Dinsdagland)

Posted on Leave a comment

Wij gingen op reis (en ik heb gelezen)

Eventjes geleden weeral deed ik een aankondiging van boeken die meegingen op reis. Gstaad 95-98 niet, wegens niet meer gevonden.

Vuur van Bart Koubaa beschrijft de lieflijke, wat puntige relatie tussen de oude en de jonge Kuda, een knorrige oude zigeuner en zijn kleinzoon die al wat binnentrad in de moderniteit. Doorheen de vaak leuk kribbige woordenwisselingen voel je steeds de warmte (van het vuur? dat niet geschreven kan worden?). Het is een zonnig boek, dat mooi over en weer kabbelt tussen hilariteit, leedvermaak en plaatsvervangende schaamte.

De Man in duplo van José Saramago is wel van een iets andere orde. Ik heb al genoten van heel wat werk van deze Portugese topauteur, maar dit is echt wel een onwaarschijnlijke voltreffer in zijn stramien ‘leven van grijze burgermuis ontspoort totaal door ogenschijnlijk kleine gebeurtenis of toevalligheid‘.

Een leraar geschiedenis (een autobiografische knipoog -niet de enige- i.c. naar de geschiedenis -die hij toch zo gemeen graag doet ontsporen-. Ps. in Het Beleg Van Lissabon is het één een gevolg van het ander…) ontdekt een perfecte dubbelganger. Hij kan het niet laten de man op te sporen en te confronteren, en toen… was het al te laat, alhoewel je tegen dan al een flink eind aan het lezen bent, maar je je nog geen seconde verveelt hebt met de geniale veelstemmigheid die Saramago zo kenmerkt. Niet alleen zijn personages zijn aan het woord en beleven hun kleine geschiedenis, maar daar doorheen mengt hij amusante beschouwingen, waaronder de schrijver die zijn werk overschouwt terwijl de lezer (jij) het leest.

Terwijl bvb. Stad der Blinden me echt koude rillingen bezorgde, door zijn genadeloze beschrijvingen van de genadeloze menselijke natuur, is dit boek in opbouw, structuur en ontknoping (thriller-achtig) echt top!

Ulysses van James Joyce (vertaling ’94 van Paul Claes) begonnen en nog niet uit door de geweldige drukte (werk, blog, kinderen, tuin, flauwe excuses, weet ik). Idem voor De Feesten van Angst en Pijn, maar dat las ik al eerder.

Het goede nieuws is wel dat ik intussen Gstaad 95-98 alsnog heb gevonden. Ik heb me wel moeten verzoenen met het pocket-formaat…

Posted on 1 Comment

Ik koop! (bekentenis #2)

Wij kòpen onze boeken, liefst (eentje dat we echt-ècht willen) in harde kaft. Enkel voor kinderboeken gaan we -meestal- naar de bib. Dat betekent vanzelfsprekend dat we een boekenkast hebben waar nog geweldig veel uit gelezen moet worden. Da’s normaal, zelfs een absoluut genot. Een selectie:

De meeste zijn gekocht nà onze winkel (’96-’99) trouwens. En kopen, dat kriebelt, hoor. Dat blijf je doen… zoals te lezen is.

En pas op, ‘t houdt daarmee niet op. Ook onze CD‘s kòpen we. Quasi alles hebben we zelfs fysiek. Enkel wat free download stuff (zoek in mijn berichten), maar die eindigen ook op een schijfje. Het is een ‘afwijking’ van in mijn jeugd (de thuissmokkel van platen), maar gelukkig is mijn vrouw niet alleen toleranter dan mijn moeder, ze doet mee! Onze iTunes zegt dat we beschikken over 900 albums, 10.417 songs, 30,6 dagen, 42,67 GB, 23 genres, 343 artiesten.

Okee, okee, bij bekentenissen ga je best ineens over tot volledigheid. Dus moet ik ook schuldig pleiten aan het kopen van strips, comics, beeldromans, graphic novels, etc. En DVD‘s… amai, kopen? Het is gekkenwerk!

Posted on Leave a comment

De Boekenkerk

Vrijdag gingen we als moederdaguitstap (‘moekedag’ ) naar Maastricht.

Erg leuk, wel druk in de stad en een half mislukte maaltijd aan de Maas door een eetgelegenheid met een wel zeer gebrekkige organisatie.

Een bezoekje aan Pipoos maakte al veel goed. Maar vooral hebben we eindelijk het kerkgebouw bezocht dat intussen, na vele andere bestemmingen, dienst doet als boekhandel Selexyz Dominicanen. Prachtig. Volgens The Guardian de mooiste boekhandel ter wereld.

Het echte kijken en shoppen wordt wel iets voor zonder de kidz.

Redelijk zot van Nederlandse boekhandels. Als kopers en liefhebbers, maar ook als voormalige uitbaters van een -Standaard- Boekhandel.