Thoughts on procurement, buyers and alike

I have spent most of the 24-years of my professional life in IT, consulting and software development. Maybe that is long enough to have and share my stance on procurement, buyers and alike practices.

Every organisation has the right to not work with me.

Every organisation has the right to deem the value potentially realised through our collaboration as insufficient.

Every organisation should absolutely consider the return expected on spending money on my expertise, skills and effort. Even if the consequence is to not work with me.

My observations indicate that the commonly applied strategies by procurement, buyers and alike are different. Common practice is to belittle my expertise, change the estimates on the work needed and blindly cut my proposed day rate.

I have no sales machine to counter such strategies. Fortunately, as that would just maintain the ridicule. I do preserve the right to push back, regardless the impact on any chances to collaborate. I preserve the right to not being treated like a discountable commodity. We probably have very different definitions in mind when this is labeled as “not professional”.

Personally, I would rather starve (so to speak) than give in to the humiliating and belittling line of approach commonly seen in sales and buying procedures.

Warm regards
Gunther

ps. Thank you for caring, but that ‘starving’ part was intended figuratively. There are plenty of good folks out there that, somewhat surprisingly maybe, do want to properly partner with me.

Inclusie in het onderwijs. Het kan!

(Open dankwoord aan het KA Ekeren)

Onze oudste zoon heeft de ziekte van Duchenne. Duchenne is een progressieve spieraandoening. Het Riziv voegde Duchenne recent toe aan een lijst met 40 ernstige ziektes waarvoor medicatie en nieuwe behandelingen het dringendste nodig zijn.

Onze zoon doet het gezien zijn fysieke beperking relatief goed. Hij wordt binnenkort 15 jaar, en is slechts gedeeltelijk rolstoelafhankelijk.

In 2014 maakte hij de overstap naar de middelbare school. Al in 2012, op aanraden van onze thuisbegeleiding, gingen we scholen in de bredere omgeving bezoeken. Over de jaren heen hebben we antennetjes ontwikkeld die gericht zijn op ‘openheid’, een intuïtief gevoel of het gaat klikken. Tot onze scha en groot verdriet hebben we moeten leren ondervinden dat een overdreven hang naar duidelijke “afspraken” vaak maar een excuus vormen om regelrechte onwil te verbergen.

Uiteindelijk was het toch nog een last-minute beslissing, maar nu, 2 jaar later, kijken we toch met grote tevredenheid en dankbaarheid terug op onze keuze voor het Koninklijk Atheneum Ekeren.

KA Ekeren logoOnze zoon is net begonnen aan zijn derde middelbaar (keuze voor Humane Wetenschappen), en de voorbije week was goed, gewoon echt goed. Samen met de thuisbegeleidster ben ik op een bijzondere klassenraad over onze zoon gaan spreken; over zijn aandoening, bijzondere aandachtspunten, specifieke problemen. Over de klasgrenzen heen heeft hij vrienden, wordt hij geholpen met zijn rolstoel. Voor uitstappen en GWPs vinden we steeds in overleg oplossingen. Drie tot vier keer per jaar komen we formeel samen om te bespreken waar we staan. In de lessen LO wordt hij gewaardeerd en aangemoedigd voor zijn inzet, zijn pogingen, zijn wil. (Ter info. Soms horen we horrorverhalen van leerkrachten LO die vasthouden aan het principe dat er geen uitzondering mag gemaakt worden in prestatieverwachting van kinderen met een beperking. Brrr).

Het is een plezier om, als ouder van een kind met een ernstige beperking, de warmte, de openheid, de creativiteit en de goodwill te mogen ervaren van zijn school, zijn directie, zijn lerarengroep. En het is nog dicht bij huis ook…

Zo kan het dus ook!  F A N T A S T I S C H.

Nen dikke merci aan de school, en aan zijn voorbije en toekomende leerkrachten.

Groet
Gunther & Natascha

Scouts Kapellen weigeren verlenging lidmaatschap vanwege rolstoel

(Open brief gericht aan eenieder die het zich aantrekt)

Onze oudste zoon heeft de ziekte van Duchenne. Duchenne is een progressieve spieraandoening. Het Riziv voegde Duchenne recent toe aan een lijst met 40 ernstige ziektes waarvoor medicatie en nieuwe behandelingen het dringendste nodig zijn.

Onze zoon doet het gezien zijn fysieke beperking relatief goed. Hij wordt binnenkort 15 jaar, en is slechts gedeeltelijk rolstoelafhankelijk.

Onze zoon is reeds 8 jaar overtuigd lid van de scoutsbeweging. Hij heeft er vele vrienden, ligt goed in de groep, wordt er goed opgevangen door zijn vrienden en neemt in de mate van het mogelijke deel aan geplande activiteiten. Zijn totem is niet toevallig “Graaggeziene Kauw”.

Vandaag, zaterdag 3 september, start het nieuwe jaar van zijn scoutsgroep.

Scouts Kapellen weigert jongere verder lidmaatschap vanwege handicapGisteren, vrijdag 2 september, kregen wij echter een mail van zijn groeps- en takleiding dat hij niet meer welkom is. Dit was een schok voor ons en onze zoon. Onze eerdere, herhaalde vragen rond contact voor het nieuwe scoutsjaar bleven onbeantwoord. Er vond geen gesprek plaats. Er is geen opgave van reden. Enkel de eenzijdige mededeling “dat wij het als leidingsploeg niet zien zitten om dit extra engagement aan te gaan.”

Onze zoon is er het hart van in. Hier wordt diep in zijn sociaal weefsel gesneden, en in dat van ons gezin. Hij krijgt een schuldgevoel aangemeten voor zijn beperking, het label dat hij enkel een last is. Hij wordt vanwege zijn beperking richting isolatie geduwd. Vanwege een spierziekte waar hij ook niet voor gekozen heeft.

Wij hebben het raden naar het waarom. Zijn fysieke toestand is niet gewijzigd. Wij vragen niet dat hij aan alle activiteiten kan meedoen. Buiten één enkel misverstand zijn er in al die jaren geen problemen geweest. Er is nooit extra werk geweest. Er zijn geen bijzondere aanpassingen gevraagd. Wij hebben het raden naar het waarom. Wij hebben het raden naar de definitie van dat ‘extra engagement’ dat plots niet meer haalbaar is. Met de rolstoel rijden? Want naar te fysieke vergaderingen gaat hij niet. Op kamp mocht hij het laatste jaar ook niet.

Een slapeloze nacht verder. Vandaag begint het nieuwe scoutsjaar. De muur van stilzwijgen dwingt ons om het publieke forum op te zoeken, om daden te vragen en geen mooie websiteverklaringen van de betrokken scoutsgroep van Kapellen (“leren delen”, “verdraagzaamheid”, “niemand uitgesloten”), van het overkoepelende Verbond van Scouts en Gidsen Vlaanderen en van de jeugddienst van de gemeente Kapellen. Bij het Verbond bvb. vinden we geen duidelijke visie terug rond inclusie van kinderen met een fysieke beperking. Jammer, want met de Akaba-werking hebben zij een fantastische opzet voor kinderen met een mentale beperking. Onze tweede zoon, die het syndroom van Down heeft, is al verscheidene jaren enthousiast lid. Maar inclusie van kinderen met een fysieke beperking?

En hoe staat u tegenover deze discriminatie en uitsluiting? Voel je het verdriet, de ontgoocheling van onze zoon? Deel je onze verontwaardiging? DEEL DAN DIT BERICHT.

Laat weten dat mensen met een beperking rechten hebben, dat discriminatie van mindervaliden niet in onze wereld past, niet in de 21e eeuw, niet in de jeugdbeweging, nergens. Laat weten dat het door België in 2009 geratificeerde “Verdrag inzake de rechten van personen met een handicap” van de Verenigde Naties (2006) geen dode letter mag blijven.

Scoutsgroet
Gunther & Natascha

Scrum voor Bouwend Nederland

Eind 2015 werd ik gecontacteerd door twee Nederlandse heren die met mij wilden spreken over Scrum. Niet echt wereldschokkend, ware het niet dat Henri Boertien en Ronald van de Hoef wilden toelichten hoe zij Scrum toepasten in de vastgoedsector.

Tijdens ons gesprek, in januari 2016 in Antwerpen, werd niet enkel snel duidelijk hoe wij een passie voor Scrum, en een geloof in de onderliggende principes van Scrum deelden, maar ook hoe onze respectieve sectoren, softwareontwikkeling en vastgoedprojecten, nogal wat gelijkaardige problemen kennen waar Scrum een positief antwoord op heeft.

scrum2buildHenri en Ronald gingen door op hun elan, en publiceerden net de eerste versie van hun Scrum-gids voor Bouwend Nederland, getiteld “Scrum2Build“. Zij waren zo vriendelijk ondergetekende te vragen het voorwoord te schrijven, een vraag waar ik met heel veel plezier op in ging.

Dus nadat Nederland in diverse domeinen van de maatschappij reeds Scrum omarmde, en de fundamentele principes ervan; onderwijs, sales, marketing, thuiszorg, brengt Priom, de organisatie van Henri en Ronald, Scrum nu ook naar Bouwend Nederland.

Download je eigen exemplaar via de Scrum2Build website.

Contacteer deze voortrekkers van Scrum voor de bouwwereld via Info@scrum2build.nl.

The Future Present of Scrum (Are we Done yet?)

Scrum turns 21. Thank YOU!

Scrum was for the first time publicly presented and described in the paper “Scrum Development Process” in 1995. Scrum is turning 21 years old.

It starts and ends with people.

Scrum can only last and prosper -across the globe, across industries- because thousands and thousands of people, organized in teams, departments, organizations, employ Scrum to deal with complexity, to tackle difficult challenges, to create valuable product. Day in, day out. (Depending on the source, 70-90% of all Agile teams worldwide say they use Scrum.)

Regardless of region, organization, culture, or background, every individual has the intrinsic capability to self-organize and thrive by working in the context that Scrum creates. Through people those benefits can be unlocked to wider ecosystems.

Are we Done with Scrum?

Verheyen, Gunther - Scrum - A Pocket Guide (A Smart Travel Companion)In my book “Scrum –  A Pocket Guide” I present 2 major challenges, that will help define the future state of Scrum:

1/ The Power of the Possible Product

From having implemented Scrum for the ‘how’ of product development, adding more focus now to ‘what’ needs to be built is crucial. That shift will help organizations discover the power of the possible product, reduce the amount of product built, instead of merely optimizing the way that the product is being developed. (Scrum – A Pocket Guide, November 2013)

2/ Upstream Adoption

More than about process and techniques, moving from the old, industrial paradigm to the new Agile paradigm is about culture and behavior. The common bottom-up enthusiasm that arises from doing Scrum is unlikely to be sufficient for such transformation. For a lasting effect the common bottom-up enthusiasm needs to be supported and facilitated by upstream adoption.  (Scrum – A Pocket Guide, November 2013)

Besides these ones there are obviously many more challenges related to implementing and adopting Scrum, related to getting more benefits, a higher agility out of Scrum, a higher ability to adapt:

Scrum Challenges

Let alone the secondary-order challenges that many organizations get themselves into with attempts to re-define, wrap, package, and rename Scrum, although the core engine they build upon is still… Scrum.

Scrum, essentially

What if, moving forward, we focus on the essence, the core purpose of Scrum?

If Scrum was to be reduced to one purpose, and one purpose only, that is the creation of a Done Increment in a Sprint. (“Done is a crucial part of Scrum, actually“, May 2015)

Scrum is a tool that supports people, teams, departments and organizations to gain agility; ‘agility’ being the ability to adapt, to change course, to explore unthreaded paths. Agility is not achieved at the insides of an organization. It is validated through external impact.

Hence the purpose of Scrum to create a Done Increment of product, no later than by the end of a Sprint, where a Sprint takes 4 weeks, no longer and often shorter.

Closed Loop Feedback (Scrum)

An Increment in Scrum is not really Done if it can’t potentially increase such impact. An Increment is not Done if it’s not releasable. An Increment in Scrum can be Done before a Sprint expires, but no later.

How Done are you?

Over the past year I started actively inquiring on how many people using Scrum create Done Increments, with “Done” reflecting a state of actually ‘releasable’. From all people and teams saying to be using Scrum, at most 10% indicate their Increments are in a releasable state. And even then the biggest struggle is to maintain this high state of quality Sprint after Sprint after Sprint. I recently heard Jeff Sutherland say his experience says it is certainly no more than 20%.

The crucial questions for every Scrum practitioner are:

  • Do you have a definition of Done?
    • Does your definition of Done reflect releasable?
  • Do you create actually releasable Increments of product?
    • Every Sprint?

Then ask yourself, “What is stopping me?” and take action. Involve your Scrum Master in removing the Impediments that are preventing you from creating releasable Increments of product. Expect your management to be involved as well.

The future present

It is obvious that we are not Done yet with Scrum. We’re not sufficiently employing Scrum to the level that every Sprint, or sooner, we have a Done, releasable Increment of product. This however is the foundation of agility, of empiricism, and the ultimate sense of fulfilment.

The future present of Scrum is the creation of Done Increments. It is an ambition that will get us a long way, if not another 2 decades.

Scrum begins with Done.
Let the next 20 years be about enacting Scrum.

Verschijning van mijn boek “Scrum Wegwijzer”

Scrum Wegwijzer6 April 2016. Mijn boek “Scrum Wegwijzer” is net verschenen.

Dit is de Nederlandse vertaling van “Scrum – A Pocket Guide” dat in november 2013 verscheen. Ik wilde bij het thema blijven dat Scrum een ontdekkingsreis is, een avontuur. Ik vertaalde daarom de originele subtitel “A Smart Travel Companion” naar “Een Kompas voor de Bewuste Reiziger”. Dat mijn schrijfsels de lezer, die bewuste reiziger, mogen leiden op zijn avontuurlijke reis.

Bestel je exemplaar alvast op Managementboek.nl.

Mijn “Scrum Wegwijzer” werd opnieuw uitgegeven door Van Haren (Zaltbommel, Nederland), met mijn dank aan het team van Van Haren voor het vertrouwen en het geleverde werk. Mijn gewaardeerde collega-trainer Paul Kuijten (‘piraat met een peperkoeken hart‘) was zo vriendelijk de ruwe vertaling voor me na te lezen. Josien Moerman heeft het boek geredigeerd op vraag van de uitgeverij. Ik ben beiden zeer dankbaar. Ze hebben mee gezorgd voor een verhoogde leesbaarheid, een wonderbaarlijk esthetisch resultaat en een gepaste bijsturing richting Noord-Nederlands, in plaats van het door mij overduidelijk gebezigde Belgisch-Nederlands.

Het heeft mij alvast verbaasd hoeveel tijd en werk deze vertaling mij kostte. Nochtans, zou je denken, was het origineel ook van mijn hand. Enfin, ik ben uiteindelijk vooral erg blij dat de vertaling er (bijna) is. Ik hoop er een breed publiek van Scrum-liefhebbers mee te bereiken in de Lage Landen, en zeker in wat mijn Scrum thuisland werd, Nederland. Ik hoop een klein steentje te kunnen bijdragen aan een beter begrip van Scrum, aan meer werkplezier voor een aantal mensen in de wondere wereld van softwareontwikkeling en aan de creatie van betere producten voor tevredener gebruikers.

Ik wens je veel leesplezier, inspiratie en nieuwe ideetjes bij het lezen van mijn Scrum Wegwijzer, mijn kompas voor jou, bewuste reiziger.

Groetjes
Gunther