Een godverdoms goei boek gelezen

Ach, wat kan het ons malen, zo’n maalstroom aan cynisme, als het de laatste cynische stuiptrekkingen zijn (bazuint ‘ie overal zelf uit), als het zo machtig verwoord is, als het zo gebald een paar miljoen jaar ‘mens‘ samenvat, als het zo onontkenbaar weergeeft hoe die paar miljoen jaar in essentie onontkenbaar weinig uitmaken, als de vondst om ons altegader tot ‘t te herleiden taalkundig en inhoudelijk zo wonderbaarlijk goed pakt (op papier), als Dimitri Verhulst zo’n godsverdoms goei boek schreef, opnieuw lekker anders, origineel, maar ook opnieuw zo godverdoms sappig wegbekt.

Na het teder naturalisme van De Helaasheid Der Dingen en de romantische zwanenzang van Mevrouw Verona Daalt De Heuvel Af resten ons nu deze Godverdomse Dagen Op Een Godverdomse Bol!

(Lees De Eenzaamheid Van De Keeper als een lange, voorbereidende stijloefening en verklaar u akkoord met hemzelve dat Hotel Problemski pas echt confronterend mooi en rauw is. Allen naar Dinsdagland)