“We rijden door en zien niet om”
(een zinsnede die zou kunnen getuigen van… moed, voluntarisme,
maar ook van… kortzichtigheid
en dan moet het inderdaad maar eens lekker teruggekaatst worden)
ps. Om St. Jozef leefbaar te houden
Enter Illy (Francis Francis)
Al sinds 2000 zijn we de trotse bezitters en fans van een Nespresso (kerstgeschenk van mij). Dus lang voor George Clooney zich bekeerde.
Maar dan… wil je wel eens verandering. Dus: kopje genoten in de Illy-bar in Kapellen, wat uitleg gevraagd en (vooral) heel veel gekregen, hop, knoop doorgehakt en we hebben nu een Francis Francis. Kijk maar:
fantastisch design, blijvend-retro, zalig rood
En nu proeven maar. Van voorgemaakte smaak naar puur Arabica (en waar nodig een vleugje smaak toevoegen via een dropje stroop).
ps. Nespresso blijft verder ook onze ‘cup of coffee’, hoor, zoals ook het Clooney-filmpje voor Nespresso leuk blijft.
De nieuwe Eva
Ze is zacht, en soms wat minder zacht; ze jaagt en wordt gejaagd; ze geeft hem als een ware femme fatale de illusie van macht, alsof zij de prooi zou zijn. Voel het in Anoniem (wie is daarin eigenlijke de sterkste?). En ze brengt prachtige singles uit (De Jager, Orpheus), net zoals al haar muziek gehuld in bijzondere instrumentaties, klanken en arrangementen.
Voor u zich verder verliest in adamskostuum-achtige hallucinaties zal ik maar snel toegeven dat ik de nieuwe Eva De Roovere bedoel, Over & Weer. Een zalige schijf van een straffe madam die, toegegeven, de presence en de looks heeft, maar vooral haar muziek is pragtig toch.
Ach ja, soms kunnen we er niet om heen (want “Dat Mag Niet”).
Iedereen Manager! (bekentenis #1)
Zoals Van Rossum ooit de verkiezingsbelofte “Iedereen een Ferrari” lanceerde, vind ik (pas op, hier komt de slogan):
“Iedereen MANAGER!“
Omdat iedereen toch denkt dat hij (ook: zij) het beter weet, het beter kan, beter steken kan (dood), steeds hoger (de ‘Peter’ in elk van ons -die van het principle- tartend). Meer geld, meer titel, meer auto, meer macht, meer meester, minder anderen, meer meer MEER… ALLES!!!
…behalve ik.
Omdat ik gedij, vegeteer, prospeer in de schaduw; ver weg van de lijkengeur en gewette messen. Zonder strategie, een vroeggestorven diplomaat, verdwaalde huurdoder, tekstloze scherpschutter.
Omdat ik… dichter ben, niet meer ben dan begaan met woorden, steeds dichter bij woorden ben, dan een manager bij mensen.
Omdat ik, zelfs als projectmanager, kunstenaar ben. Op zoek naar de autonomie van mijn werk, steeds afhankelijk van een mecenas, dus voortdurend balancerend tussen werk, medemens en … manager.
Goed gelachen met (de) WOLF (zoals het hoort)
Zondagavond zijn we naar de voorstelling Wolf van Kommil Foo geweest in de Arenberg.
Tussen het gieren en brullen, de synchrone danspasjes, de zwijgzame maar o zo sprekende mimiek, de beeldspraak via een reiger bleek er ook wel heel wat aandacht voor de dood (en de lange weg er naar toe). Eventjes scherp snijden als Raf de plaats van god opeist (terecht enthousiast onthaald). Een verbasterde Johnny Cash-cover. En zòveel meer. Ga vooral kijken!
De ware kracht van Kommil Foo zit voor mij toch wel in de ongelooflijk creatieve en originele mengeling van lach, traan, dans, muziek, taal, etc.
En dan duiken telkens die kleine persoonlijke herinneringen op, zoals aan een avond Straatfeesten in de Zoeten Inval (21 jaar geleden alweer) vogelpikkend met Mich en hij die later de kunstenaar-genaamd-F.A.A.S. werd, of een zomers bezoek van een andere toenmalige kameraad R. en Mich wandelend op hun weg naar huis door ‘t Goed van Koch.
De Legende komt weer tot leven… en bijt (!)
(1997) Elvis Peeters komt met De Legende in (godbetert) De Zevende Dag een beetje morbide staan swingen over het zwierige leven van een dode (“geef de dode iets te drinken, gun de dode wat plezier, hij ligt al dagenlang te stinken en hij hield zo van vertier“). Wist ik ineens dat de man nog op de aardbol rondliep en zowaar nog muziek maakte. Direct het kleinood Een Oor Is Een Oor aangeschaft, met zijn geëlektrocuteerde kleinkunst.
(2008) De Legende verrijst… en verenigt haar punkwortels, de wave van Aroma di Amore (remember dat andere vat van liefde Fred Angst) en vergelijkbare op hol geslagen balorkesten (snuifje Schmoll, naar Van Ostaijen?). Met nog steeds die fascinatie voor een beetje dood (van Dodenlied tot Beenderman), de ik als lichaamsdeel (beetje seksueel, brrr) de ongeëvenaarde taligheid, puntige teksten en snedige vs. gevoelige composities.
ps. Bewonder en deel de voorliefde van opperwoord Elvis Peeters voor
Nietzsche (‘god is dood, Elvis leeft‘). …Iemand een paard gezien?
De kost van een plekje om te werken
Een berekening die niet zo vaak gemaakt wordt, alhoewel een studie hierover toch een verrassend hoog cijfer oplevert: een werkplek kost 12.000€ per jaar in België (onlangs gelezen in De Morgen).
Dus… je hebt hier als werkgever best wel een zware kost. En daar wil je besparen als het even kan. Dat doe je ondermeer door mensen structureel thuis te laten werken. Hey, bevestig je gelijk ook even je modern imago. Heb je ook nog het voordeel dat je aantrekkelijk blijft voor de talenten van vandaag, die als het even kan ook liefst nog besparen op filetijd. Overal winst. Maar je mensen hebben op afstand niet alleen hun documenten en andere informatiebronnen nog nodig, ze willen die ook actief kunnen delen en er zelfs over kunnen communiceren.
Pffft. Gaat het je een beetje duizelen? Niet nodig, want de visie en de technologie om dit te verwezenlijken bestaat en is bewezen. En geheel toevallig hoort het niet alleen tot mijn fascinaties, maar ook tot mijn professionele werkzaamheden. Dus als je vragen, opmerkingen en zo meer hebt over dingen als de ‘High-Performance Workplace‘ (HpW), Sharepoint/MOSS, Live Communicator, OCS laat je maar een berichtje achter.
De firma dankt u ;-)
Ontwerp eens een das
Heb jij al eens overwogen je eigen stropdassen te ontwerpen? Ik niet. Laat staan ze te maken en ook nog eens te koop aan te bieden. Maar kijk, er zijn creatievelingen die niet alleen dromen, maar ook doen. Lange zoektochten naar stoffen, drukprocédé, naaimogelijkheden etc.
Moed. Doorzettingsvermogen. Durf.
Ga maar eens kijken bij Cravatte d’Anvers…
Creatief entrepreneurship. Way to go!
Duchenne (en toch helden)
Vergis je niet, Duchenne (DMD) is vreselijk als diagnose voor je zoontje van 6 jaar. Het perspectief van de achteruitgang, ooit, vooral.
Een schok, maar die verwerk je. En je helpt je omgeving die te verwerken. En dan ga je voort, en niet alleen omdat het moet. Maar omdat je wil. Omdat hij zo goed is, zo straf, zeker nu je weet waarom hij die trappen niet op kan, zo vaak valt, waarom hij niet springen, lopen, spurten… vliegen kan. Bewonder je zijn oneindige moed om toch telkens weer te proberen. Maar weet je eindelijk ook waarom hij dat lange eind niet stappen kan. En… pak je hem. En deze keer zonder zeuren.
En alhoewel je beseft dat je inderdaad niet meer dan een kosmisch stofje bent, en minder, toch dringt de wetenschap tot je door dat je stempel op de toekomst niet enkel genetisch is, maar ook (en in dit geval: vooral) memetisch. Lees ook mijn eerdere post hierover.
En je gaat steeds verder, je blijft zoeken om dat gruwelgegeven een plaats te geven, het bij z’n nekvel te grijpen en tot iets zinvol te maken. En een kleine stap is de uitschakeling van overambitie. Definitief nu (want je was eigenlijk al van die overtuiging) weg met scholen, leraars, ouders, enz. die hun eigen onvolkomenheden op volkomen ongezonde wijze vertalen naar ambitie op kinderen, ze ermee platdrukken, alsof het allemaal Einsteins in wording moeten zijn. En je bent bijna blij dat je je daar niet aan kan bezondigen. Jij weet, het gaat om vandaag, het gaat om liefde en niet om het projecteren van je verborgen oorlogsdrift op een kind.
En, kijk, op een gekke wijze blijf je… leven, laat je minder en minder alle levensmomenten om die ziekte draaien. Daarom wil je er soms al eens niets over zeggen. Maar ergens, heel stilletjes, niet te hard, is die hoop op resultaten van de vele research. Misschien daarover later meer.
Meer over Duchenne? Zie Nema, Duchenne Parents en steun de Duchenne Heroes.
The Last Shadow Puppets’ Understatement
Cinematic maneuvers in my brain and wild horses. Widescreen audio. Rumbling drums. Gainsbourg-like orchestrations. Room to wander. Ecstatic backing voices. The London touch of symphonia. Bigger drums. Offenders.
I don’t think anyone would have expected these collected guys, known as The Last Shadow Puppets, to produce a work like The Age Of the Understatement. Although on second thought, maybe not based upon the hyperkinetics of The Arctic Monkeys. But hey, what about their clever songs and witty lyrics?
The boys with different strategies
Talking about an understatement
Only the truth they reckon they hold
