Ooit, heel lang geleden, heeft mijn vrouw mij leren borduren (kruisjessteek, jawel). Na enkele mooie werkjes (ijsvogel, reiger, clown) was het tijd voor the real thing. Ergens in 97-98 (ten tijde van onze boekenwinkel in Wetteren en het wonen in Schellebelle) kochten we een Pooh-jaarkalender om te borduren voor Ian’s geboorte.
We zijn nu 2008 en ik ben ‘al’ in de helft. Net mei en juni afgewerkt met franse knoopkes (nie simpel). Ter info: Ian wordt eind oktober 7 jaar. Slik.
En nu de volgende helft. In minder dan 7 jaar? Wish me luck…
Nadat ik een tijdje geleden het prijzenwinnende dwaalspoor Tirza van Arnon Grunberg heb gelezen (aanrader!), kreeg ik nu van mijn vrouw het demystificerende Sterker Dan De Waarheid (de geschiedenis van Marek van der Jagt) geschenk.
Ik verdenk haar ervan dat ze daarmee mijn zin om iets van deze alter-spookverschijning te lezen, bewust wilde aanwakkeren. Gelukt, zou ik zeggen. Op naar Gstaadt 95-98.
Qua mystificaties ben ik er trouwens ooit vierkant in gelopen om op basis van een interview met Emmanuel Lipp diens zogenaamd semi-autobiografische Chinchilla song te lezen, uitgedacht en geschreven in de cel . Deze heer bleek later echter in twee personen uiteen te vallen, namelijk Oscar van den Boogaard en vriend. Een stijlgelijkenis of -verschil viel mij niet op, eenvoudigweg omdat ik niet vertrouwd was (ben) met eerder werk. Dit werk van zijn mystificatie vond ik zeker degelijk.
En de hetze rond deze mystificatie(s)? Vermakelijk (en een beetje literair-claustrofobisch).
-by the way, my first visit ever to Pukkelpop was in 1987, the bill including Nitzer Ebb, Big Black, Wire, The Mission. The latter were covered in mud. I remember Wayne Hussey sneering “If you wanna hear the Sisters of Mercy, go home and play a record” when the audience requested “Alice”. My black days, yeah-
(2) Killing Joke released the devastating Pandemonium album (I also have the 4 EP’s). During their performance in Brussels, Stabbing Westward opened for Killing Joke. I was so overwhelmed by SW (so good, so loud) that KJ’s exorcising event of tribal beauty even passed me by.
But I will make up for that past mistake by going to see them play the Pandemonium album again in the AB in 2008 (September 30).
Wat doet een mens zoal tijdens een lang zomers weekend?
Op zaterdag een leuk familiefeest op Landgoed Schaluinen. 50+1 jaar getrouwd! Amai, als wij daar ooit geraken, is het 2047. Boswandeling, minigolf, kruisboogschieten (Willem Tell!) en lekker eten. Op zondag met de buren naar zee (Cadzand-Bad). Gratis parking, echt strand, zwemmen en zandkastelen. Samen naar de Quick. Op maandag dagje thuis. Kinderen spelen, vake grasmaait, snoeit haag en leilindes. Barbecue. Zoek de Misumena Vatia. Op dinsdag kinderen thuis, maar vake werken.
I previously reported (read it here) on Nine Inch Nails making available their Ghosts album for a symbolic price. By the way, although it is a completely instrumental thing, the material is fantastic. It is a real master piece.
Surprisingly, not only do they already have a new album, The Slip, but they are even giving it away for free (click the album title). So don’t hesitate, and start downloading, because Trent says “This one is on me” and adds the kind request to give it away and spread the news.
Een kameraad sinds jeugdtijden nam ons mee naar de première van A Tribute To The Diva door Leah Thys in de Koningin Elisabethzaal in Antwerpen. “The Diva” verwijst naar Marlene Dietrich.
Alhoewel niet helemaal ons ding en periode, was ‘t een leuke avond.
Een pluim voor de grandeur waarmee het werd gebracht en het live orkest. Ik miste wat naturel bij Leah, vond het wat stijfjes (zeker in de bindteksten). Personage van Dietrich kwam er niet echt uit (dispuut met haar pianist was wèl een leuke incarnatie). De zangprestatie was gewoon okee, alhoewel de liedafsluitende gilletjes er wat over waren. Orkest en klank/geluid waren wel echt SUPER!
Belichting was absoluut onderkwalitatief (hint: het is niet omdat er veel foefkes aan zo’n dingen zitten, dat je die ook echt allemaal en liefst in alle kleuren mòet gebruiken).
ps. Leuk dat de broer van onze kameraad (Len), die ik dus ook jeugdgewijs nog ken -spelend in de wijk en in de bossen- ondertussen gewaardeerd muzikant is en wat sax-solo’s ten beste gaf in Leah’s big band. Hij is met tal van muzikale projecten bezig blijkbaar, waaronder Milton.
Gisteren met Ian (onze oudste zoon, 6 jaar) naar Star Wars – The Exhibition geweest, in Tour & Taxis. Want Ian zegt dat Star Wars cool is. Ik ben zelf geen echte fan, heb de meeste films zelfs niet gezien. Al bij al leek de tentoonstelling me goed, maar sober. Opvallend wel hoe Ian vooral gefascineerd blijkt door de grote slechterik van dienst, Darth Vader.
De Snowspeeder die je o.a. ziet op deze foto’s heb ik in Lego!
I have finally watched Control (on DVD). It was good, even great, but it didn’t fully live up to my expectations. It is not the story of a relationship with the band as background, although the movie is based on Deborah Curtis’ book Touching From A Distance, which I have read a couple of times. It is neither the story of Joy Division (gotta get “Joy Division” by Grant Gee). So I guess it just ends up somewhere in between, leaving me with this not fully satisfied feeling. I also grew into it, as during the second half it felt better. The feeling remains that it is somewhat overstyled and polished.
I did not feel the alienation, the pain, the fits, the distress, the inability to handle the success, the loss of… control, as in the book. Deborah shows Ian’s dreams were complete after releasing Transmission and Unknown Pleasures. Her pain of not being involved more by Joy Division’s entourage, e.g. when listening to Closer (too late). Never mentioning the name of her man’s mistress. How she hàd to divorce him (almost did).
One crucial scene I really missed is how Ian didn’t dare to hold his little daughter for what turned out to be one of the last pictures of him.
Overall it was worthwhile. Certainly the actors are astonishing. Check out the frightening resemblance with some original footage:
22 april 2008. 20.00u. Bourla. Na het afscheid het herleven, dààr.
1u40. Zonder Pauze. Woordkunst. Levenskunst. Milde ironie. Tegenspraak op tegenspraak. Lieve leugen (menselijk). Wrede waarheid (dierlijk). Causale causerieën. Geboren poseur.
Prachtig hoe Josse De Pauw soms echt Claus is. Het ‘gebeurt’, zomaar, alsof het niet de bedoeling, geen rol is. De kracht van een groot acteur. Allicht. Zoals Claus speelde. Wellicht. Perceptie. Provocatie.
Minpuntje? Eentje maar: het is wel héél gezapig. Te wiegend. Soms.
Wat bepaalt levenskwaliteit? Een vraag die opdook toen we geconfronteerd werden met Duchenne (hadden we niet bij Down).
Een mooie leidraad is het werk van Richard Dawkins. Indrukwekkend hoe hij de evolutietheorie uitdiept en menselijk gedrag/overleven verklaart vanuit de voortzettingsdrang van de genen. Maar hij toont deze drang aan binnen genenpoelen, het geheel van gelijkaardige genen over individuen en zelfs de stam heen. En de arme, menselijke organismen worden als onwetende vehikels gebruikt.
En hij heeft deze zelfzucht schitterend uitgebreid naar ‘ideeën’, de zogenaamde memen (cultuur, beschaving, zo je wil). De kunst van beschaving om de louter genetische machten te verrijken.
En zo vormt ons gezinnetje genetisch gezien een eiland in de tijd (voorlopig, hopen we eigenlijk wel, hoor). Maar memetisch kan (en zal) onze bijdrage gigantisch zijn. En ironisch genoeg allicht veel groter dan zonder Duchenne (of Down). Of hoe uit een kleine menselijke catastrofe (en dat blijft het, hoor, boven alles) toch kracht te putten…
