Goed gelachen met (de) WOLF (zoals het hoort)

Zondagavond zijn we naar de voorstelling Wolf van Kommil Foo geweest in de Arenberg.

Tussen het gieren en brullen, de synchrone danspasjes, de zwijgzame maar o zo sprekende mimiek, de beeldspraak via een reiger bleek er ook wel heel wat aandacht voor de dood (en de lange weg er naar toe). Eventjes scherp snijden als Raf de plaats van god opeist (terecht enthousiast onthaald). Een verbasterde Johnny Cash-cover. En zòveel meer. Ga vooral kijken!

De ware kracht van Kommil Foo zit voor mij toch wel in de ongelooflijk creatieve en originele mengeling van lach, traan, dans, muziek, taal, etc.

En dan duiken telkens die kleine persoonlijke herinneringen op, zoals aan een avond Straatfeesten in de Zoeten Inval (21 jaar geleden alweer) vogelpikkend met Mich en hij die later de kunstenaar-genaamd-F.A.A.S. werd, of een zomers bezoek van een andere toenmalige kameraad R. en Mich wandelend op hun weg naar huis door ‘t Goed van Koch.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s