Posted on by — Leave a comment

Hearing after seeing, music from Ionic Vision

I previously expressed how I was intrigued by finding that a colleague is the singer (and synth fanatic) of Ionic Vision, a Belgian EBM band. Especially as this (music) goes back to my blackened youth.

ionic-vision-bitter-isolationAnd I couldn’t let go. Wanted to dig deeper, have a better understanding of Ionic Vision (my alternative mind fighting my conformist life). So ‘hearing’ followed Vision, ionically, so to say. Inspired by an interview. Advised to check out Bitter Isolation (2008), at the crossroad of 16 years of path finding. Though I love the title Rage Against The Acoustic more.

It starts with an insect attack. The overall tempo is up and dynamic. Your body forced into high-frequency mode. Accelerations of the heart. All of this being reinforced by the continuous stream of songs. Then… suddenly, unexpected, a revealing spark of lightness. M. Manson-like ironicism. The glimpse of melodies. Ionic Vision certainly transcends the (recognizable) influences with a new and organic mixture. Pumping hydraulics. Hissing pneumatics. Pounding machinery.

I know that the sound of the bea(s)t is targeted, but in my opinion some lyrics and melodies are worthwhile spitting them out more… ironically, maybe de-humanised. Sometimes the grunting is just… heavy. But probably attractive to many others. I sense room for experiment. More (Ionic?) lightness, of singing, of instruments, of more… Gag.

Go see for yourself at iTunes. Find the omnipresent chair!

Posted on by — 1 Comment

Een schitterend gebrek aan realiteit

Afbeelding van Arthur Japin

Ik kwam de naam Arthur Japin in mijn leesleven al vaak tegen, maar dat bleef zonder gevolg. Tot zijn verschijning in Iets Met Boeken. (Samen met Erik Vlaminck, de ultieme aansporing om eindelijk diens nieuwste, Suikerspin, te lezen. Tot geweldig genoegen zoals je later kan lezen)

Enfin, waar TV af en toe dus goed voor kan zijn.

arthur-japin-een-schitterend-gebrekIk ben in Een Schitterend Gebrek gedoken. Zoals zo vaak, door de achterflap. Omdat, euh, wel, zeg nu zelf, welke oprechte romanticus en vrouwenzot wil nu niet weten wie die ene, unieke vrouw zou kunnen zijn waarvan de essentiële eenzaat Cassanova zegt dat hij haar, en alleen haar, onrecht deed.

Het eerste deel gaf me het gevoel dat het hoofdpersonage, Lucia, een al te idyllische, en dus per definitie onbestaande, romantiek, genre het lijden van de jonge Werther (zie ook tijdvak), moest ontgroeien, overstijgen. Hop, voorbij de romantiek, into de cyniek. En dan dendert het voort, voorbij de realiteit, het leven achter het masker, dwars door Europa, tot in het kille, minder-vrijdenkende-dan-het-pretendeert-te-zijn Amsterdam. Op de vlucht voor de Liefde, vanwege de Liefde. Lerend dat de realiteit datgene wordt waar je in gelooft. En in dat kille Amsterdam gebeurt het onmogelijke, Lucia (inmiddels Galathea) ontmoet hèm opnieuw, verneemt hoe hij geleefd heeft sinds …

Een schitterend Gebrek? Ach, het kan vanalles zijn, jeugdigheid, een verminking, de realiteit. Geloof het, of ook niet.

ps. Stephen Fry gaat het verfilmen. Lees zelf maar…

Posted on by — Leave a comment

Afscheid van de Liefde (in vreugde)

paul-baeten-gronda-nemen-wij-dan-samen-afscheid-van-de-liefdepaul-baeten-grondaDoor het enthousiasme en de wierook van Yves Desmet (van mijn favoriete huispapier De Morgen) heb ik Nemen Wij Dan Samen Afscheid Van De Liefde van Paul Baeten Gronda gelezen (PBG’s naar het schijnt lekker scherpe columns in DM volg ik nauwelijks en waren geen koopmotivatie).

Dhr. PB Gronda heeft alvast een fijn bevreemdend (eerste) boek geschreven, dat mij het nodige literaire taal- en verhaalgenot heeft bezorgd. Okee, ik kan niet zeggen dat ik er de metal-scene van de jaren ’90 mee heb leren kennen. Dus daar mist het allicht zijn doel (aheum). En, nu ik er zo bij nadenk, inderdaad, ik voel me ook nog niet verder verwijderd van de Liefde dan ik Haar voorheen nabij stond. Maar verder is het een schot in de roos. Een kleine familiegeschiedenis, ongesproken gezins- en andere verbanden, vleugje misantropie, een mismaakt karakter minder of meer. (her)Kenbaar? Helaba, refereren aan andere auteurs doet de eigenheid van dit boek onrecht aan!

  • Kàn een boek een eredienst zijn, als eeuwig (ja, zo gaat dat met begrafenissen) afscheid van (in dit geval) de liefde? Dan is de schrijver vast de mompelende pastoor van dienst.
  • Dreigend pistool op de omslag (semi-automatisch, zie auteur)? Geen zorgen. Allicht van Sambo, ongevaarlijken typ.

Gerenommeerde columnist verschijnt als nieuwbakken schrijver in De Laatste Show (jammer dat beeld en geluid zich van elkaar verwijderen, qua synchronisatie dan):

Tip: Onderwegens zo nu en dan de openingsbrief herlezen verhelderde.

Posted on by — Leave a comment

My Vision widened to the Ionic worlds

ionic-vision-bitter-isolationHow people can surprise you! A colleague told me recently (after he saw my NIN desktop) that he’s the singer of a band, Ionic Vision (also on MySpace). Totally ‘Electronic Body Music‘.

Now, I’ ve had a very, very black youth (welcome in the 80’s), but I was never really into EBM. Not attracted by Front242 at the time, mostly because of the militaristic feel (later on learned that it’s more a guerilla intention, and that does attract me). Loved Nitzer Ebb for a while, saw them live in 1988 at Pukkelpop. But that’s about it.

You will surely recognize those 2 bands in the Ionic sound. But, hey, their machines sound great, the sound is heavy, the atmosphere is militant. Enough to make you give them control over your body?

Go find them at iTunes as well!

Posted on by — 5 Comments

Top 2008 Music

coldplay-prospekts-march11/ After long and hard consideration, the jury put Coldplay with Prospekt’s March on top of 2008’s releases. It is considered an unprecedented example of post-completion to an already genuinely great work, Viva La Vida (or Death and all His Friends).

The jury particularly appreciates the massive consistency. Personally I also love the guys for using the ghost title of the pre-release Viva.

2/ Not to be forgotten, to say the least, are:

  • Nine Inch Nails – Ghosts. Genius re-emerges beyond words
  • Brett Anderson – Wilderness. Former glam star contemplates (still)
  • The Verve – Forth. Grinding comeback with beatle-esque dignity
  • The Triffids – The Black Swan. Original intentions evilly reinstated

3/ The jury got used to the high performance level of Usual Suspects:

  • Kaiser Chiefs – Off With Their Heads.

4/ Unofficial commenting of the jury:

  • Eva De Roovere – Over & weer. Bevestiging van -levende- belofte
  • CPeX – Verzameld. Schitterende wederkomst onder de zon
  • Alanis Morissette – Flavors of Entanglement. Expanded scapes
Posted on by — Leave a comment

Het leven gelezen (van Pi)

yann-martel-het-leven-van-piWat een prachtig lees-boek, dit prijsbeest van de Canadese schrijver Yann Martel. Al die jaren (sinds de Man Booker prize 2002) riep het me, prikkelde me, kietelde mijn nieuwsgierigheid te kunnen weten hoe een boek, wat een verhaal kan zijn over niet meer dan de overleving van een jongen en een (Bengaalse) tijger, een bevreemdend samen-leven op een verloren zee, verloren op een zee, op weg naar redding?

De start kan nauwelijks sterker, met het autobiografische dwaalspoor dat vloeiend doorloopt naar de roman. Waar eindigt-begint het ene-andere?

Daarna voelde het wat onwennig, de voorafgang aan de reis, de geboorte van een multireligieuze jongeman (pathetisch èn hilarisch), verhalen van een dierentuin, de basis voor het blijvende mengsel van godsdienst en biologie (guru vs. leraar), de gewording van een zwembad naar een wiskundig getal. Maar je begrijpt, daar begint het, Het Leven Van Pi. En, alhoewel ik er nooit was, voelt het als het echte India. En zelfs als dat niet zo is, bewijst dat niet des te meer de kracht van een goed… verhaal?

Kan dat de essentie van een boek zijn? Hoe het verhaal erin waar kan zijn, of ook weer niet. Realiteit kan zijn, meer dan realiteit, boven de realiteit staan, de realiteit degradeert tot eeuwig saaie alledaagsheid?

En dan, éénmaal op zee, alleen, met de dieren, met een dier, wow, daar gaat het verhaal met je aan de haal. De zee in geuren en kleuren, storm, wind en water, het overleven in geuren en kleuren -ook wel volgens het boekje-, de gedwongen transformatie van een vegetariër. Schitterend gebracht, verhaald, in voortdurend wisselend perspectief. Wie redt in godsnaam toch een tijger uit het water? Een dodelijk monster van 200kg, allesbehalve vegetariër… Om te overleven misschien?

Mij rest, na een beklijvend boek, nog de vraag of de schrijver misschien de enige, echte tijger is? Het schrijven van een boek als een overlevingsstrijd (tegen de eenzaamheid en andere waterelementen)? Een overwinning op de autobiografische alledaagsheid?

Geloof vooral wat je zelf wil!

Posted on by — Leave a comment

Intimacy under a Hundred Million Suns

snow-patrol-a-hundred-million-sunsSnow Patrol‘s new album, A Hundred Million Suns, shows all of the strengths of these great musicmen. (a) It has the overall, familiar SP sense of intimacy, (b) with still some great, vintage radio hit songs and (c) above all a silent, but clear artistic evolution towards a broader spectrum in the closing 15 minutes, three-part song The Lightning Strike.

I had to play it loud however to really feel the album, to get all the enlightening background sounds and effects, the intimate detail voices and the acoustic guitars gently embracing the electrical riffs.

Maybe, just maybe, it misses a song like Run, that still gets me in tears.  Although e.g. Lifeboats certainly also gets to me. And of course, a duet of the upmost emotional tension with a great female singer like Martha Wainwright cannot be repeated.

bloc-party-intimacy

The connection with Bloc Party‘s newest pearl is not only the element of Intimacy but also the producer: Jacknife Lee. And, not to forget, the fact that both records are brilliant (like >100.000.000 suns). So far for the similarities between the 2 works of recording.

bloc-party-a-weekend-in-the-city

Bloc Party has not just explored new electronic horizons. They’ve seemlessly integrated it into their already distinct songs and sound. Looping, sampling, repetitive voices sound as if they’ve always been there. I love it, but I still have a slight preference for the more rock oriented Weekend In The City.

Posted on by — Leave a comment

De levende Eva

Mijn lof voor Eva De Roovere in De Nieuwe Eva omvatte de ‘bijzondere instrumentaties, klanken en arrangementen‘, de ‘presence en de looks‘, de ‘fantastige‘ muziek.

Nu hebben we ze ook levend (met band) kunnen bewonderen in De Maagd. En ik kan al dat goeds alleen maar dubbel-en-dik beamen. De multi-begaafde band was geweldig, de arrangementen helemaal op maat van een levend optreden, de gevraagde mee-zang werd met plezier geleverd en de reacties van het publiek waren navenant enthousiast. En niet te vergeten, buiten de presence en de stem mag mevrouw’s muzikale begaafdheid voor instrumenten niet over het hoofd gezien worden.

liefs-van-evaDe CD’s moesten we niet meer aanschaffen. Maar het was wel leuk Eva na het optreden even in levende lijve te kunnen complimenteren. En dolgelukkig gemaakt te worden met een ‘propere’ tekst op een kaartje in plaats van op een CD-hoesje.

Dus, Eva, dank je voor de fijne avond en je innemende prestatie.

eva-de-roovere-13We hebben ook je vraag om steun aan Senegal beantwoord en op iTunes je lied 13 gekocht. Het kaartje bij de CD was er… onopgemerkt.

Allé hop nu, verder op weg in de (welverdiende) verovering van de Lage Landen.

eva-de-roovere-levend