Category: Kunst, Art & Expressery

Posted on by — 1 Comment

Wij gaan op reis (en ik neem mee…)

  • Jose Saramago – Man in Duplo (superschrijver, ook zonder leestekens, vaak over hulpeloze wezens die plots totaal buiten zichzelf groeien)
  • Bart Kouba – Vuur (wil het op reis eens lezen, ooit gratis gekregen van B. Anciaux, onlangs op iTunes de verzamelaar “His Master’s Noiz” gekocht van zijn vroegere band Ze Noiz, sentiment)
  • Marek Van der Jagt – Gstaad 95-98 (zie ook eerder, moet het nog kopen, pocket, is minder leuk. alhoewel recent ook in het verzameld werk, wel betaalbaar, maar een beetje te veel van het goede)
  • James Joyce – Ulysses (ooit terug opzij gelegd wegens te weinig concentratie en tijd aan gespendeerd)°
  • Paul Van Ostaijen – De Feesten Van Angst en Pijn (origineel veelkleurig handschrift, zoveelste herlezing)

°al eens nagedacht over “ullizee”?

(1) Zie mijn about

(2) De illusie van Ulysses aan zee …een stompe toren?

Posted on by — Leave a comment

De nieuwe Eva

Ze is zacht, en soms wat minder zacht; ze jaagt en wordt gejaagd; ze geeft hem als een ware femme fatale de illusie van macht, alsof zij de prooi zou zijn. Voel het in Anoniem (wie is daarin eigenlijke de sterkste?). En ze brengt prachtige singles uit (De Jager, Orpheus), net zoals al haar muziek gehuld in bijzondere instrumentaties, klanken en arrangementen.

Voor u zich verder verliest in adamskostuum-achtige hallucinaties zal ik maar snel toegeven dat ik de nieuwe Eva De Roovere bedoel, Over & Weer. Een zalige schijf van een straffe madam die, toegegeven, de presence en de looks heeft, maar vooral haar muziek is pragtig toch.

Ach ja, soms kunnen we er niet om heen (want “Dat Mag Niet”).

Posted on by — Leave a comment

Goed gelachen met (de) WOLF (zoals het hoort)

Zondagavond zijn we naar de voorstelling Wolf van Kommil Foo geweest in de Arenberg.

Tussen het gieren en brullen, de synchrone danspasjes, de zwijgzame maar o zo sprekende mimiek, de beeldspraak via een reiger bleek er ook wel heel wat aandacht voor de dood (en de lange weg er naar toe). Eventjes scherp snijden als Raf de plaats van god opeist (terecht enthousiast onthaald). Een verbasterde Johnny Cash-cover. En zòveel meer. Ga vooral kijken!

De ware kracht van Kommil Foo zit voor mij toch wel in de ongelooflijk creatieve en originele mengeling van lach, traan, dans, muziek, taal, etc.

En dan duiken telkens die kleine persoonlijke herinneringen op, zoals aan een avond Straatfeesten in de Zoeten Inval (21 jaar geleden alweer) vogelpikkend met Mich en hij die later de kunstenaar-genaamd-F.A.A.S. werd, of een zomers bezoek van een andere toenmalige kameraad R. en Mich wandelend op hun weg naar huis door ‘t Goed van Koch.
Posted on by — Leave a comment

De Legende komt weer tot leven… en bijt (!)

(1997) Elvis Peeters komt met De Legende in (godbetert) De Zevende Dag een beetje morbide staan swingen over het zwierige leven van een dode (“geef de dode iets te drinken, gun de dode wat plezier, hij ligt al dagenlang te stinken en hij hield zo van vertier“). Wist ik ineens dat de man nog op de aardbol rondliep en zowaar nog muziek maakte. Direct het kleinood Een Oor Is Een Oor aangeschaft, met zijn geëlektrocuteerde kleinkunst.

(2008) De Legende verrijst… en verenigt haar punkwortels, de wave van Aroma di Amore (remember dat andere vat van liefde Fred Angst) en vergelijkbare op hol geslagen balorkesten (snuifje Schmoll, naar Van Ostaijen?). Met nog steeds die fascinatie voor een beetje dood (van Dodenlied tot Beenderman), de ik als lichaamsdeel (beetje seksueel, brrr) de ongeëvenaarde taligheid, puntige teksten en snedige vs. gevoelige composities.

ps. Bewonder en deel de voorliefde van opperwoord Elvis Peeters voor
Nietzsche (‘god is dood, Elvis leeft‘). …Iemand een paard gezien?

Posted on by — Leave a comment

Ontwerp eens een das

Heb jij al eens overwogen je eigen stropdassen te ontwerpen? Ik niet. Laat staan ze te maken en ook nog eens te koop aan te bieden. Maar kijk, er zijn creatievelingen die niet alleen dromen, maar ook doen. Lange zoektochten naar stoffen, drukprocédé, naaimogelijkheden etc.
Moed. Doorzettingsvermogen. Durf.

Ga maar eens kijken bij Cravatte d’Anvers…

Creatief entrepreneurship. Way to go!

Posted on by — 1 Comment

The Last Shadow Puppets’ Understatement

Cinematic maneuvers in my brain and wild horses. Widescreen audio. Rumbling drums. Gainsbourg-like orchestrations. Room to wander. Ecstatic backing voices. The London touch of symphonia. Bigger drums. Offenders.

I don’t think anyone would have expected these collected guys, known as The Last Shadow Puppets, to produce a work like The Age Of the Understatement. Although on second thought, maybe not based upon the hyperkinetics of The Arctic Monkeys. But hey, what about their clever songs and witty lyrics?

The boys with different strategies
Talking about an understatement
Only the truth they reckon they hold

Posted on by — 6 Comments

Borduren met Winnie-de-Pooh (januari-juni)

Ooit, heel lang geleden, heeft mijn vrouw mij leren borduren (kruisjessteek, jawel). Na enkele mooie werkjes (ijsvogel, reiger, clown) was het tijd voor the real thing. Ergens in 97-98 (ten tijde van onze boekenwinkel in Wetteren en het wonen in Schellebelle) kochten we een Pooh-jaarkalender om te borduren voor Ian’s geboorte.

We zijn nu 2008 en ik ben ‘al’ in de helft. Net mei en juni afgewerkt met franse knoopkes (nie simpel). Ter info: Ian wordt eind oktober 7 jaar. Slik.

Pooh jaarkalender

En nu de volgende helft. In minder dan 7 jaar? Wish me luck…

Posted on by — Leave a comment

Grunberg en andere mystificaties

Nadat ik een tijdje geleden het prijzenwinnende dwaalspoor Tirza van Arnon Grunberg heb gelezen (aanrader!), kreeg ik nu van mijn vrouw het demystificerende Sterker Dan De Waarheid (de geschiedenis van Marek van der Jagt) geschenk.

Ik verdenk haar ervan dat ze daarmee mijn zin om iets van deze alter-spookverschijning te lezen, bewust wilde aanwakkeren. Gelukt, zou ik zeggen. Op naar Gstaadt 95-98.

Qua mystificaties ben ik er trouwens ooit vierkant in gelopen om op basis van een interview met Emmanuel Lipp diens zogenaamd semi-autobiografische Chinchilla song te lezen, uitgedacht en geschreven in de cel . Deze heer bleek later echter in twee personen uiteen te vallen, namelijk Oscar van den Boogaard en vriend. Een stijlgelijkenis of -verschil viel mij niet op, eenvoudigweg omdat ik niet vertrouwd was (ben) met eerder werk. Dit werk van zijn mystificatie vond ik zeker degelijk.

En de hetze rond deze mystificatie(s)? Vermakelijk (en een beetje literair-claustrofobisch).

Posted on by — 1 Comment

From 1994 to 2008 (Pandemonial relevance)

In 1994 (1) I got to know Stabbing Westward at the Pukkelpop festival.

-by the way, my first visit ever to Pukkelpop was in 1987, the bill including Nitzer Ebb, Big Black, Wire, The Mission. The latter were covered in mud. I remember Wayne Hussey sneering “If you wanna hear the Sisters of Mercy, go home and play a record” when the audience requested “Alice”. My black days, yeah-

(2) Killing Joke released the devastating Pandemonium album (I also have the 4 EP’s). During their performance in Brussels, Stabbing Westward opened for Killing Joke. I was so overwhelmed by SW (so good, so loud) that KJ’s exorcising event of tribal beauty even passed me by.

But I will make up for that past mistake by going to see them play the Pandemonium album again in the AB in 2008 (September 30).

Posted on by — Leave a comment

NIN are giving away an album (again)

I previously reported (read it here) on Nine Inch Nails making available their Ghosts album for a symbolic price. By the way, although it is a completely instrumental thing, the material is fantastic. It is a real master piece.

Surprisingly, not only do they already have a new album, The Slip, but they are even giving it away for free (click the album title). So don’t hesitate, and start downloading, because Trent says “This one is on me” and adds the kind request to give it away and spread the news.

Capo, thanks for the tip…