Gunther Verheyen is an independent Scrum Caretaker and Workplace Humanitarian on a journey of humanizing the workplace.
Zo, juli is ook afgeraakt in mijn befaamde Pooh borduurwerk (zie ook eerder bericht). Ik wil echter niet zomaar het eindresultaat tonen, maar ook het work in progress en een blik op de achterzijde. Merk verder vooral op hoe de stiksteken pas echt voor de finishing touch zorgen. En, oef, dit was er ene zonder Franse knoopkes.
‘t Is af en toe toch wel echt genieten, hoor, zo’n lekker analoge activiteit.
Eerder heb ik al eens bekend dat ik koop. En dat dit tot een weldadige overdaad aan boeken leidt. Maar sinds het schooljaar is losgebarsten, heeft er zich, bovenop deze chronische overgroei van blijvende aard, ook een meer accute opeenstapeling van leeswerk voorgedaan:
Een gedeeltelijke oorzaak is dat ik zelf nog zoveel wil uitspuien, waarbij: het hypothetische voornemen om voor den arbeid elke dag 1 deliverable te k*kken, uitwerking en beschrijving van mijn persoonlijke expertise in Scrum en andere schrijfsels -van eerder literaire aard-.
En dan ga ik het toch weer niet kunnen laten om op de boekenbeurs enkele werkjes aan te schaffen. Ik denk al jaren aan (het verzamelde) Het Beleg Van Laken van Walter Van den Broeck, ben erg geïnteresseerd in de nieuwe Grunberg (Mijn Oom), wil toch ook naar Dinsdagland met Dimitri Verhulst (remember godverdoms bericht), heb weet van Duivels van Dostojevski (alles van gelezen in mijn verre jeugd), in een sjieke uitgave van Athenaeum-Polak & Van Gennep (heb al verscheidene andere titels van de reeks).
En, awel, op de tijd dat ik dit bericht heb gemaakt, had ik ook weeral zòveel andere dingen kunnen doen.
Wij hadden opgeroepen (mail, facebook, deze blog, ons atelier) om het Duchenne Parent Project te nomineren als goed doel voor het 3M fonds.
In principe werd einde oktober de Top 10 afgesloten:
Uit deze top kiest een onafhankelijke jury tegen einde 2008 de uiteindelijke winnaar. Eigenlijk jammer dat er een ‘winnaar’ moet zijn, want elk initiatief loont de moeite en heeft ouders en andere betrokkenen die, net als wij, hun specifieke zorgen en problemen hebben.
Maar… toch onze hartelijke dank voor elke uitgebrachte stem.
Jawel, ik Sport. Begonnen met Start To Run (afgekeken van mijn vrouw), maar met sport-Babe Evi Gruyaert op de iPod. Maar door mijn onregelmaat leek het niet vooruit te gaan, en dus ben ik op een keer vertrokken en… blijven lopen. Tot mijn verbazing wel 15 min lang. Wow… Overgeschakeld op de toer van mijn vrouw, ter waarde van 3,4 km (volgens Google maps). En intussen een toer van 5 km. De resultaten:
Da’s wel nog steeds onvergelijkbaar met de prestaties van mijn ‘klein’ broertje die meedeed aan de Antwerp Ironman in een luttele 4u55. slik
Mijn ambitie? 1 Uur lopen. Als de aarde tegen dan nog draait…
In mijn Blog-statistieken zie ik wel eens zoektermen die taallogisch naar bepaalde vragen leiden. En bij de term “Duchenne” besteed ik daar graag iets meer aandacht aan, want wij kennen de vragen, twijfels en onzekerheden ondertussen een beetje bij diagnose of dreigende diagnose. Daarom ook dat ik er hier lekker open over schrijf, een beetje -hoopgevende- praktijkervaring delen…
Als antwoord op de combinatie “kinesitherapie bij duchenne” geef ik graag mee dat onze zoon (bijna 7 jaar) voorlopig 1x per week naar de kiné gaat, vooral om de achillespees te stretchen en goed vlak te lopen om die pees mooi gerokken te houden. -daarvoor draagt hij ook regelmatig zijn laarsjes, zie ook eerder bericht– Daarnaast wordt er ook gewerkt aan zijn rug- en poepspieren ter voorkoming van een scoliose of andere rugproblemen op een bepaalde termijn.
Voilà, kan er weeral een klein beetje meer info de wereld rond reizen…
Duchenne komt regelmatig aan bod in mijn berichtjes aan de wereld.
In Nederland bestaat er een vereniging met de alleszeggende naam: Duchenne Parent Project. Deze vereniging verleent o.a. financiële steun aan diverse wetenschappelijke onderzoeken voor verlichting van deze genetisch spierziekte die ook onze zoon heeft .
Zij maken als goed doel kans op een gift van 50.000 € door 3M Nederland. Hierbij lanceren wij dan ook onze warme oproep om (volstrekt kosteloos) te stemmen op het Duchenne Parent Project!!!
Ter info: een uitzonderlijk belangrijk onderzoek is het zogenaamde Exon Skipping. Het is baanbrekend op wereldschaal, heeft zijn zwaartepunt in Nederland met actieve participatie van UZ Leuven (waar onze zoon opgevolgd wordt) en beoogt de afzwakking (geen genezing!) van Duchenne. Dit onderzoek staat zeer ver, is zeer hoopgevend en verdient ook uw steun om te kunnen doorgaan.
Eventjes geleden weeral deed ik een aankondiging van boeken die meegingen op reis. Gstaad 95-98 niet, wegens niet meer gevonden.
Vuur van Bart Koubaa beschrijft de lieflijke, wat puntige relatie tussen de oude en de jonge Kuda, een knorrige oude zigeuner en zijn kleinzoon die al wat binnentrad in de moderniteit. Doorheen de vaak leuk kribbige woordenwisselingen voel je steeds de warmte (van het vuur? dat niet geschreven kan worden?). Het is een zonnig boek, dat mooi over en weer kabbelt tussen hilariteit, leedvermaak en plaatsvervangende schaamte.
De Man in duplo van José Saramago is wel van een iets andere orde. Ik heb al genoten van heel wat werk van deze Portugese topauteur, maar dit is echt wel een onwaarschijnlijke voltreffer in zijn stramien ‘leven van grijze burgermuis ontspoort totaal door ogenschijnlijk kleine gebeurtenis of toevalligheid‘.
Een leraar geschiedenis (een autobiografische knipoog -niet de enige- i.c. naar de geschiedenis -die hij toch zo gemeen graag doet ontsporen-. Ps. in Het Beleg Van Lissabon is het één een gevolg van het ander…) ontdekt een perfecte dubbelganger. Hij kan het niet laten de man op te sporen en te confronteren, en toen… was het al te laat, alhoewel je tegen dan al een flink eind aan het lezen bent, maar je je nog geen seconde verveelt hebt met de geniale veelstemmigheid die Saramago zo kenmerkt. Niet alleen zijn personages zijn aan het woord en beleven hun kleine geschiedenis, maar daar doorheen mengt hij amusante beschouwingen, waaronder de schrijver die zijn werk overschouwt terwijl de lezer (jij) het leest.
Terwijl bvb. Stad der Blinden me echt koude rillingen bezorgde, door zijn genadeloze beschrijvingen van de genadeloze menselijke natuur, is dit boek in opbouw, structuur en ontknoping (thriller-achtig) echt top!
Ulysses van James Joyce (vertaling ’94 van Paul Claes) begonnen en nog niet uit door de geweldige drukte (werk, blog, kinderen, tuin, flauwe excuses, weet ik). Idem voor De Feesten van Angst en Pijn, maar dat las ik al eerder.
Het goede nieuws is wel dat ik intussen Gstaad 95-98 alsnog heb gevonden. Ik heb me wel moeten verzoenen met het pocket-formaat…
Wij kòpen onze boeken, liefst (eentje dat we echt-ècht willen) in harde kaft. Enkel voor kinderboeken gaan we -meestal- naar de bib. Dat betekent vanzelfsprekend dat we een boekenkast hebben waar nog geweldig veel uit gelezen moet worden. Da’s normaal, zelfs een absoluut genot. Een selectie:
De meeste zijn gekocht nà onze winkel (’96-’99) trouwens. En kopen, dat kriebelt, hoor. Dat blijf je doen… zoals te lezen is.
En pas op, ‘t houdt daarmee niet op. Ook onze CD‘s kòpen we. Quasi alles hebben we zelfs fysiek. Enkel wat free download stuff (zoek in mijn berichten), maar die eindigen ook op een schijfje. Het is een ‘afwijking’ van in mijn jeugd (de thuissmokkel van platen), maar gelukkig is mijn vrouw niet alleen toleranter dan mijn moeder, ze doet mee! Onze iTunes zegt dat we beschikken over 900 albums, 10.417 songs, 30,6 dagen, 42,67 GB, 23 genres, 343 artiesten.
Okee, okee, bij bekentenissen ga je best ineens over tot volledigheid. Dus moet ik ook schuldig pleiten aan het kopen van strips, comics, beeldromans, graphic novels, etc. En DVD‘s… amai, kopen? Het is gekkenwerk!
Een eerste schooldag zegt ‘amaai, die zijn weeral zo gegroeid, meneer‘
Vrijdag gingen we als moederdaguitstap (‘moekedag’ ) naar Maastricht.
Erg leuk, wel druk in de stad en een half mislukte maaltijd aan de Maas door een eetgelegenheid met een wel zeer gebrekkige organisatie.
Een bezoekje aan Pipoos maakte al veel goed. Maar vooral hebben we eindelijk het kerkgebouw bezocht dat intussen, na vele andere bestemmingen, dienst doet als boekhandel Selexyz Dominicanen. Prachtig. Volgens The Guardian de mooiste boekhandel ter wereld.
Het echte kijken en shoppen wordt wel iets voor zonder de kidz.
Redelijk zot van Nederlandse boekhandels. Als kopers en liefhebbers, maar ook als voormalige uitbaters van een -Standaard- Boekhandel.
| PAL I Exam Guide - S… on There’s value in the Scr… | |
 | Borduurservice Belgi… on Ik ging op reis en ik… b… |
| Scrum Artifacts: Wha… on Meetings in Scrum, actually | |
| Zmiany w Scrum Guide… on There’s value in the Scr… | |
 | yy on A Foundation for the Future |