Category: Kunst, Art & Expressery

Posted on by — 1 Comment

MindMappend door een LeesLeven (aanvang)

De toevoeging van 4 nieuwe verhalen van Geronimo Stilton bij den ‘umo triggerde een MindMapping trip door mijn mind.

terence-h-white-arthurWant de 4e titel, Arthur, roept herinneringen op aan de gigantische hervertelling door Terence H. White (Koning Voor Eens En Altijd, ook wel The Once And Future King). Verhelderend, aanvullend, schrappend (vooral de saaie formaliteiten en techniciteiten van het toenmalige ridderschap). Een scheut moderniteit over de oude versies en vertellingen. Heen en weer door de tijd, reflecties en parallellen tegen de chronologische geschiedenis in (maar misschien niet tegen beter weten in, vanuit het gegeven dat betweter Merlijn ook tegen de tijd in leefde).

Geschenk van mijn (toen) lieve vriendin (nu: echtgenote, steun en toeverlaat voor eeuwig, standvastigste creachaote). Ik deed een jaar, of meer, over de 4 boekdelen en het toegevoegde (nagelaten) Het Boek Merlijn. Maakt niet uit, want het werd de definitieve herstart van mijn LeesLeven, stilgevallen tijdens mijn studies. De aanwakkering van het onverbiddelijke boekenvuur. In die zin was het al de embryonale keuze om later (ondanks die studies) een boekenwinkel te beginnen.

Arthur leidt ook naar de Britse historicus-schrijver Bernard Cornwell.

bernard-cornwell-de-kronieken-van-de-krijgsheren2Zijn 3-delige cyclus De Kronieken Van De Krijgsheren plaatst deze saga in een gedemythologiseerde, historische realiteit. Doorheen de geschreven woorden leef je het geploeter op de slagvelden. Donderen de hoeven van Arthur’s oorlogsrossen in je lijf (vernieuwende oorlogsvoering). Verbrokkeld en verlaten land (bloody romans). Het christendom neemt het geloof en de macht van het volk over van de heidense druïden-tovenaars, alhoewel Merlijn zich weert als een baarlijke duivel.

Zalig vond ik de omkering van enkele, klassieke elementen. Lancelot is een slappe lafaard. Zijn affaire met Guinevere tegen de achtergrond van oosterse mystificaties. Bloedstollend worden de romeinse inweidingsrituelen geschetst, gedrenkt in stierenbloed. Spanning van begin tot einde. Indrukwekkend.

Maar kom, genoeg gemapt nu (wordt zeker vervolgd). Ik ga Arthur herlezen. Van White, voor de duidelijkheid. Stilton wordt iets voor onzen oudste, volgend jaar of zo (in ‘t 2e). Kijken kan hij binnenkort al…

Posted on by — Leave a comment

Een avond bij een prutser

wim-helsenWim Helsen is de trotse eigenaar van een universum waar gerecycleerde popmuziekjes schallen. Tederheid escaleert er nogal eens in vuiligheid. Gekke dansjes en enge lichaamskronkelende gorgels moeten.

Soms, heel soms, is het er… stil (een hele kunst voor een komediant), of ongemakkelijk (bij gestorven vrouwen of gezelfmoorde zussen). Dan weer duikt een nieuwsoortig superheld op, of moet er dringend geïnterageerd worden met het publiek, al dan niet op aangeven van stemmen naast het hoofd (de schele jezus spreekt).

Meester-entertainer Helsen maakt van het podium dat universum. Hij toont je de verwonderde, maar ook hunkerende, blik van een in zichzelf gekeerd jongetje op een kutwereld waar weinig communicatie (mee) mogelijk lijkt. Waar zelfs een gewone beenhouwer zich niet aan de juiste dialogen houdt (beenhouwer = slager, wegens voorstelling bijgewoond in De Maagd in Bergen op Zoom). En absurde plezanterieën uithalen bij de (hij/zij) bakker is ook al geen toonbeeld van ‘echt’ contact.

Gek, maar in die wereld voel ik me… thuis (rap, een jingle).

Ook in Het Uur Van De Prutser worden die typische aspecten fijn belicht/uitgespeeld. Het hergebruik van ideeën, tics en trucs valt nauwelijks op, laat staan dat het stoort, omdat meneerke Helsen het zo geniaal en charmant verpakt. Of misschien is het omdat hij vooral niet zijn best doet om verlichting -grappen en grollen en zo- te brengen in dat kutleven waarvan hij de essentie intro-gewijs in ons smoelbakkes keilt. En geen bezoek aan de bakker, rare conversatie met die bakkermans of vertakking naar andere werelden die helpt. Desondanks (oh, ironie) toch meer dan gebulderd, geschaterd en glimlachend genoten.

Kortom: geen prutser, maar een STER.

Geniet van een fragment van zijn vorige show:

Posted on by — 1 Comment

Maart, en ‘t is al september (Borduren met Pooh)

Een klein jaar geleden kon ik het resultaat van 10 jaar werk tonen (6 maanden op mijn geborduurde Winnie-the-Pooh kalender). Daarna ging het betrekkelijk vlot naar juli en heel snel naar augustus.

Door mijn gedwongen thuisrust (rug) heb ik op enkele dagen tijd nu ook september afgewerkt. Wow, 3 mndn op <1 jr. Ian zal content zijn!

borduurwerk-pooh-september

borduurschaartje

Ter info: waar het een goede borduurder ook niet aan mag ontbreken, is een borduurschaartje. Dit mooie exemplaar kreeg ik ooit van mijn lieve, creatieve vrouw.

(kon zij zich een nog mooier, nieuw aanschaffen)

Posted on by — Leave a comment

Alle dagen dinsdagland

Verhalenbundels zijn niet helemaal aan mij besteed. Verhulst (Dimitri) wel. Dus las ik zijn verhalenbundel over belgenland, Dinsdagland.

dimitri-verhulst-dinsdaglandHet bevat bijna als vanzelfs pre-schetsen van het naturalistische landschap van De Helaasheid Der Dingen (en wat ook mag beweerd worden, het zijn buitengewoon tedere portretten). Het meeste plezier beleefde ik nochtans aan de verhalen die niet aan deze marginalistische leefwereld refereren. Gaande van glimlachen en grijnzen tot hier en daar een zachte bulderlach. Wat een onwerkelijke pen en taalgevoel heeft deze man toch. Maar ook het pointillistische detail waaraan de schrijfsels schijnbaar achteloos onderworpen worden, valt niet te onderschatten.

En geen duif, duivenmelker, stuk coureur, zondagsdanser, loze bedevaarder, kantieke schoolmeester en zo meer ontsnapt aan zijn observatieve pen. Zelfs niet de finesses van de kaatssport!

Voilà, weer wat ontstapeld (na de vertering van Het Leven Van Pi).

Posted on by — Leave a comment

Suikerspin (kleverig opgewonden intriges)

erik-vlaminckIk kwam Erik Vlaminck in mijn leesleven al tegen als de auteur van de 6-delige familieschets, Het Schismatieke Schrijven. En zijn verschijning in Iets Met Boeken (Samen met Arthur Japin) werd de ultieme aansporing om eindelijk diens nieuwste, Suikerspin, te lezen.

Enfin, waar TV af en toe dus goed voor kan zijn.

erik-vlaminck-suikerspinDoorheen de ontrafeling van een familiegeschiedenis kijk je naar de ontrafeling van een milieu, een inkijk in de wereld en de geschiedenis van de kermis en zijn ‘forains’. Over een kermisleven als een Kinderdroom, een (voormalige) topattractie. Over ‘fenomenen’ zoals zwarte zeemonsters, baardvrouwen, dwergen, een siamese tweeling. Over Jean-Baptist en Anna (van Henri), de generaties Albert, Arthur en Tony (Eigenlijk Antoine, want ‘t moest met een “A” beginnen om de autobus niet te moeten overschilderen).

De opbouw en afwikkeling is een literaire detective waardig. Niet om te ontdekken ‘whodunit’, maar om gaandeweg te vernemen wie, waar en wanneer welke rol had in die kermisgeneraties. De sprongen heen en weer door de tijd (maar uiteindelijk toch van Coppi naar Merckx naar Boonen) zorgen dat uiteindelijk  geen geheim meer overeind blijft (voor de lezer althans). Tot in de laatste paragrafen, zinnen, woorden, klanken worden puzzelstukjes van onder de mat gehaald om hun rechtmatige plaats in de totaalgeschiedenis te krijgen. In die schitterende, volkse taalvorm. Veel gezever en wijven zijn crapuleuze serpenten. En Tony zijn Hollandse pothoer, en de wulpsheid in haar hete lijf.

Naar mijn mening is dit pareltje van Erik Vlaminck nog beter dan de verhaling van zijn persoonlijke, schismatieke familiegeschiedenis. Waar je door de ontrafeling van zijn persoonlijke familiegeschiedenis deelachtig wordt aan de ontrafeling van een regio, een land. Schets van Vlaanderen, van België. Voeg dat gerust toe aan Claus, Lanoye en Van den Broeck, die telkens andere facetten en tijdperken belichtten.

1999 In onze boekenwinkel (toen in Diest) komt een ietwat slungelig figuur ietwat gecrispeerd vragen waarom zijn boek niet in de winkel ligt, of we daar nog niet van gehoord hebben, dat het over Diest gaat, enz. Van een echt gesprek was geen sprake. Laat staan dat we wisten wie Erik Vlaminck was. Terecht, weet ik intussen, was hij misnoegd.

Nu ook op de longlist van de Libris! Omdat deze schrijver, met zijn unieke stem als chroniquer van levensverhalen niet meer over het hoofd kan gezien worden. Mochten wij nog een winkel hebben, amai, ik wist het wel.

Noot bij al dat opgezochte werk: kunnen schrijvers niet gewoon hun fantasie gebruiken om hun boeken te schrijven? Nooit geweten dat daar papieren van de burgerlijke stand voor nodig waren.

Posted on by — Leave a comment

In ‘t zicht, maar onbemind

axl-peleman-in-t-gezichtBij het inladen van In ‘t Gezicht, de nieve van Axl Peleman, kon onzen aaiTunes de titelkes niet vinden.

En op zoene moment besefte toch weer dat diene gast echt wel een beetje extra aandacht verdient.

Omdat hij zelf zoe’ne schat is, maar (vooral) voor zen pareltjes van luisterliedjes, met een giga-assortiment aan door emzelf gespeelde instrumenten en overgoten met zijn zalig sappig Antwaarps. Met op tijd en stond een goede cover, de geschikte medezangeressen, zoals daar zijn die rosse van Kzoveel en de immer beminnelijke Eva De Roovere, en deelname van nog ander gezellig volk, type Wim Opbrouck.

axl-peleman-dagget-wet1Hemels zwevend tussen nederpop en kleinkunst, zoals mister teddybeer het al voordeed op zijn vorige, Dagget Wet (“dat je het weet” voor de anderstaligen). En de cover daarop, Pa, krijgt hier een waardig vervolg in Als Je Wint. Dus, gebruikt a hersens, en koopt die plôtjes.

Posted on by — Leave a comment

Hearing after seeing, music from Ionic Vision

I previously expressed how I was intrigued by finding that a colleague is the singer (and synth fanatic) of Ionic Vision, a Belgian EBM band. Especially as this (music) goes back to my blackened youth.

ionic-vision-bitter-isolationAnd I couldn’t let go. Wanted to dig deeper, have a better understanding of Ionic Vision (my alternative mind fighting my conformist life). So ‘hearing’ followed Vision, ionically, so to say. Inspired by an interview. Advised to check out Bitter Isolation (2008), at the crossroad of 16 years of path finding. Though I love the title Rage Against The Acoustic more.

It starts with an insect attack. The overall tempo is up and dynamic. Your body forced into high-frequency mode. Accelerations of the heart. All of this being reinforced by the continuous stream of songs. Then… suddenly, unexpected, a revealing spark of lightness. M. Manson-like ironicism. The glimpse of melodies. Ionic Vision certainly transcends the (recognizable) influences with a new and organic mixture. Pumping hydraulics. Hissing pneumatics. Pounding machinery.

I know that the sound of the bea(s)t is targeted, but in my opinion some lyrics and melodies are worthwhile spitting them out more… ironically, maybe de-humanised. Sometimes the grunting is just… heavy. But probably attractive to many others. I sense room for experiment. More (Ionic?) lightness, of singing, of instruments, of more… Gag.

Go see for yourself at iTunes. Find the omnipresent chair!

Posted on by — 1 Comment

Een schitterend gebrek aan realiteit

Afbeelding van Arthur Japin

Ik kwam de naam Arthur Japin in mijn leesleven al vaak tegen, maar dat bleef zonder gevolg. Tot zijn verschijning in Iets Met Boeken. (Samen met Erik Vlaminck, de ultieme aansporing om eindelijk diens nieuwste, Suikerspin, te lezen. Tot geweldig genoegen zoals je later kan lezen)

Enfin, waar TV af en toe dus goed voor kan zijn.

arthur-japin-een-schitterend-gebrekIk ben in Een Schitterend Gebrek gedoken. Zoals zo vaak, door de achterflap. Omdat, euh, wel, zeg nu zelf, welke oprechte romanticus en vrouwenzot wil nu niet weten wie die ene, unieke vrouw zou kunnen zijn waarvan de essentiële eenzaat Cassanova zegt dat hij haar, en alleen haar, onrecht deed.

Het eerste deel gaf me het gevoel dat het hoofdpersonage, Lucia, een al te idyllische, en dus per definitie onbestaande, romantiek, genre het lijden van de jonge Werther (zie ook tijdvak), moest ontgroeien, overstijgen. Hop, voorbij de romantiek, into de cyniek. En dan dendert het voort, voorbij de realiteit, het leven achter het masker, dwars door Europa, tot in het kille, minder-vrijdenkende-dan-het-pretendeert-te-zijn Amsterdam. Op de vlucht voor de Liefde, vanwege de Liefde. Lerend dat de realiteit datgene wordt waar je in gelooft. En in dat kille Amsterdam gebeurt het onmogelijke, Lucia (inmiddels Galathea) ontmoet hèm opnieuw, verneemt hoe hij geleefd heeft sinds …

Een schitterend Gebrek? Ach, het kan vanalles zijn, jeugdigheid, een verminking, de realiteit. Geloof het, of ook niet.

ps. Stephen Fry gaat het verfilmen. Lees zelf maar…