Posted on by — 2 Comments

Krantenman

Krant brengt bericht van man die berichten brengt in krant om later het verborgene in berichten van kranten te vervormen tot gedichten.

De dader, de krantenman, Dimitri Antonissen, zoekt vergeving voor zijn misdadig journalistieke bestaan door woorden te distilleren volgens klankkleur in de immense oceaan van lettertekens die een krantenpagina is en deze vervolgens te clusteren met andere woorden. En dan: schrappen – schrappen – schrappen – stiften – stiften – stiften. En wat blijft is grappig, ontroerend, een gedicht uitgehouwen uit een muur van letters. Nu ook in boekvorm.

In bovenstaande zijn niet enkel de restwoorden van tel, maar ook de bewerking van de pagina an sich, de verbindingen en (vooral) de doorhaling om tot de Z_______o te komen. Ritmische typografie. Beat.

Posted on by — Leave a comment

Mastering Reality

I am not an old skool, old-time, whatever David Bowie fan. Despite my age, background, interests, whatever. Without hesitation I make this loudly known in the Church of culturally correct music experts. Got it?

Once that is known, I can still admit that he is an extraordinary artist (that’s why I already owned Ziggy Stardust and Hunky Dory). And that I was quite impressed by the man’s A Reality Tour. This double CD of live recordings is a fantastic collection of songs surpassing his various incarnations. What an incredible track listing!

Some songs are slightly re-arranged or re-tuned. Mostly to my pleasure. And we shouldn’t forget that the man-chameleon is destined to remain a headstrong obstructor of cheap repetitiveness. With his top notch band he also blows us away with some friendly fire. From The Pixies (‘Cactus’) and his Berlin works with Iggy Pop (‘Sister Midnight’, ‘China Girl’), and a duet with Gail Ann ‘lovely‘ Dorsey to honor Freddy Mercury (‘Under Pressure’).

Although most explicit costumes and wigs have long gone, here’s a rock star who knows how to dress properly. Mastering all levels of reality.

Posted on by — Leave a comment

Hush, little baby, don’t say a word

Hush was meant to be a secret. In multiple ways. The key part of a major riddle. For Batman to solve. As much as the creative plans by Jeph Loeb and Jim Lee were to be kept a secret.

In the 2-part Hush, the Batman finds himself trapped in a web of intrigues, wondering why his long-time enemies suddenly act… strange, differently, beyond themselves. A mystery that keeps his brains working at full speed combined with exhausting battles and all things unforeseen. Old memories pass by. Of a long lost friendship. Of childhood. Of his father failing to save his friend’s father. His friend turned into a surgeon. Now saving the life of Bruce Wayne. The Bat finds in Metropolis that his Superpowered antipode could not even resist. Is this a mystery beyond the powers of the best detective in the world?

Jeph Loeb has (once again!) managed to create a story that places the Batman and his well known friends and foes in unfamiliar roles and unexpected settings. A great surprise. The number of characters has certainly grown a lot with regards to Loeb’s previous Bat tales (Haunted Knight, The Long Halloween and Dark Victory). This is only due to the fact that these previous stories all take place around Year One and Year Two. Hush makes his appearance in Batman’s adult career. Loeb’s partnership with famous Jim Lee assured him again (after previously working with Tim Sale) of a great translation of his story and vision onto paper, colors, styling, etc.

Posted on by — Leave a comment

R e m a k e . R e m o d e l . R e i n v e n t

2009 saw the release of ‘Omnibus’ editions of the first 2 Bauhaus albums: In The Flat Field (1980) and Mask (1981). Making me doubt whether I should buy them, despite me being a huge and old-time fan.

Unable to resist. Strangely attracted. Hope. For hidden treasures. To read backwards into history. To find what’s been hidden all of these years.
…To get neatly boxed tunes and facts. As complete as can be. Shivers.

The unreleased mixes and out-takes highlight the spontaneous side of the band. Exposing it beyond the original albums (and the extended CD releases). The little experimentations. The ever-continuous search for soundscapes and tunes. An ever-never stand-still. More variation than generally known (or accepted).

The familiar work still brightly shines in its known literate fury and musical art. Form and function recorded through a stream of consciousness. Theatrical. Drama. The daring incorporation of glam and disco in a post-punk landscape of industrial wilderness. The absolute will to be and be unlike.

The booklets are a chronological guide to the creative genesis of the albums. A fascinating bundle of anecdotes, lyrics, pictures, facts, testimonials and recording sessions. Made with great care and much research. The sound is terrific. The CD’s are packed in a sleeve that’s an adorable replica of the original album cover. Of function and form.

In The Flat Field still sounds razor sharp. Without compromise going for functional industrial art. Bauhaus 1919. With minimalist aesthetics. Form = Function. Nerves. A roar that marks the escape from the flat field, their urban home-scene. Dark Entries sent to the “Singles and Out-Takes”.

Mask took most of 1981 to become. Over various recording sessions. Rejections. New edits. To end as the unique sum that exceeds the members. With a 12 string, more sax, new synths, dub sounds, funk. Completed with a complete live gig. Already including Silent Hedges, that will appear on The Sky’s Gone Out.

I personally love those little facts like the role of Alan Moore (the sleeve note and according live introduction). I already knew about his friendship with David J, who composed the music on the lyrics of V for Vendetta.

U n d e a d . U n d e a d . U n d e a d .

Can’t wait for The Sky’s Gone Out and Burning From The Inside.

Posted on by — 1 Comment

Verkeerd verbonden

Play. Deden ze. Cie. Parallax, kleinste theatergezelschap van Mechelen. Connecting people.

Perron. Land van ergernis, angst en frustratie. Overbevolkte stilte. In het hoofd. Rondom.

t e   v e e l . T E  –  V E E L

In de Hij zag ik nogal wat parallellen met De Leraar van Bart Koubaa. Eerst lijkt hij zinnige bespiegelingen te maken. Gaat toch wat ver in conservatisme. Eindigt als een verzuurde onbegrijper. En onverdraagzaamheid wordt… wraakzucht. Verschil is dat de perronbewoner niet begint te moorden. Net niet. Meer literair in zijn woorden dan in verschijning (op z’n Händke’s blijkbaar). Heeft nochtans een leven gehad. Een jeugd ook. Met ijspegels à la Elvis Peeters.
Enkel de uitspraak gleed al eens uit in de hitte van de ergernis.

Zij. Onzekere, weggedrukte deerne. Onzeker desondanks vele vrijspraken; de wil om eindelijk zelf vrij(gesproken) te kunnen zijn. Sprekend met zo’n mooie, verzorgde stem. Onbehagen op meerdere niveaus; van rechstreeks ontweken interactie (het ongemakkelijke zitten, verzetten, schuifelen, opschuifelen) naar het ingebeelde aanspreken / uitlachen / verwijten tot (bovenal) beklijvend de innerlijke gedachten, bespot in fel wit licht. Op zoek naar de pauzeknop.

Verzorgde lichtinstallatie, filmpjes+originele muziekkeuze (typisch de hij achter de hij). Set(ting) aansluitend met Cjour.

Woorden. Veel woorden. Scheldwoorden. Namen. Scheldnamen. Verzorgd. Geïnspireerd. Gedreven.

Maar nu ga ik weg. Al eentje minder, lieve dame! Stop

Posted on by — Leave a comment

Uithangbord

Onze beide zonen gaan, ondanks hun respectievelijke beperkingen (Duchenne & Down), met heel veel plezier turnen bij de Ekerse turnkring Deugd & Moed. Vanaf dit turnseizoen doet Jente, onze jongste, dit bij de nieuwe G-Gym groep. Er verscheen net nog wat extra promotie in De Nieuwe Antwerpenaar en, kijk, wie is het uithangbord op de foto?

En neem die titel gerust letterlijk: turnpret voor elk kind!

Posted on by — Leave a comment

The rise of the robin

With Batman: Dark Victory acclaimed duo Jeph Loeb and Tim Sale created a follow-up tale on their Batman: The Long Halloween.

The Holiday killer caught. Supposedly. During a massive escape from Arkham he (Alberto Falcone) stays put. The new DA, Mrs. Porter, gets him out anyhow on humanitarian grounds. The beating by the Dark Knight.

A new series of murders. Every month a cop gets hanged. On holidays. History repeats? While this Hang Man leaves his riddles, “Freaks Inc.” is taking over the city from the mob families. Sofia ‘Gigante’ Falcone is desperately trying to lead her family, poppa’s imperium and Gotham. The wheel chair (damn Catwoman) doesn’t make it easier.

The Calendar Man is frustrated for being overlooked. Gordon, now commissioner, (still?) has marital problems. Two-Face seduces, is caught and stands trial. Batman goes from (intoxicated) fear to vulnerability. Still confused about Selina/Catwoman. The angst (not) to reveal his identity, again, and again. Until Bruce Wayne takes home a young acrobat to grant him what was not granted to him. Synchronicities from the past. Revenge for the murder of his parents. A favor worthwhile returning in a way.

The story is great. Highly creative. Fresh. Unexpected settings. Superb collection of characters. Tense romances. The Loeb trademark. Vibrating graphics (those look backs!). A top Batman comic. By a magnificent dynamic duo (team).

Let the bird fly. I will now check what Catwoman did in Rome…

Posted on by — Leave a comment

Van de stilte, de woestijn en de dorst

Opstaan. Vroeg opstaan. Veel te vroeg opstaan. Bidden. Bidden. Werken. Werken. Bidden. Beetje eten. Bidden. Werken. Muren. En… stilte.

Tot ene praatvaar genaamd Annemie Struyf toegang wordt verleend tot je slotklooster. Dan wil je praten. De dorst niet meer onderdrukken. Bezorg je stiekem briefjes. Na 40 jaar. 50 jaar. 60 jaar. Terwijl ik zou denken dat je dat ontgroeid bent na een leven gewijd aan je onzichtbare echtgenoot.

Het denken aan de doden staat toch ook vrij sterk in het teken van de voorbije ‘mens’. Waar is die blijdschap, de zekerheid, dat de overledene eindelijk verenigd is met haar echtgenoot en verlener van absolutie?

De afhankelijkheid van de wereld achter die muur, wereld te verwerpen, is groot. Zo groot als mijn gevoel van een totaal anachronisme. Ik wil ‘nu’ bouwen, zoeken, vechten (soms). Cynisch. Soms. Levenslustig. Altijd.

Deze dubbelaflevering van In Godsnaam eindigde met een dikke knuffel en bijpassende kussen voor de prikkelloze kloosterwezen. Afscheid van een dorstenij van stil verlangen naar een muurloze wereld.

Posted on by — Leave a comment

Leuven Retour (en zonder koppijn)

Hopsa, we hebben de halfjaarlijks opvolging door ons Duchenne DreamTeam van Gasthuisberg weeral gehad.

Nadat vorige keer de botdensiteit en de hartfunctie werden nagekeken, was het nu de beurt aan de longfunctie. Zijn longcapaciteit bleek 105% (van een gewone populatie). Uitstekend dus. Op zijn motorische testen scoorde hij beter dan vorige keer. 475m in 6 min (vorige keer 450m) en rechtkomen ging ook sneller. Alhoewel het ook wel met goesting zal te maken hebben, noem ik hem met zijn 8 jaar toch maar lekker onze

Kampioen van de Pierenspieren

Meestal leveren die enkele uren in het UZ Leuven mij een lekkere koppijn op (de ziekenhuislucht, de drukte?). Maar, joepie, nu eens niet. En dan hebben we nog een lekkere uitstap gemaakt door het modderige Planckendael, dat ik eventjes herdoop naar Slyckendael.

Ook knap is dat we in de figuur van Dr. Goemans zomaar 20 jaar internationale neuromusculaire ervaring krijgen aangeboden. Altijd leuk om van haar even de stand van internationaal onderzoek te vernemen.

Neem nu Exon Skipping. Exonen zijn genetische bouwstenen. Bij Duchenne (ook: DMD, ‘Duchenne Muscular Disease’) is er een probleem in de genetische code om het spiereiwit Dystrofine aan te maken.
Onderstaande tekening toont de 79 DMD Exonen:

Met de Exon Skipping techniek tracht men beschadigde Exonen af te plakken, opdat de keten weer mooi aansluit en er toch Dystrofine wordt aangemaakt (in een verkorte versie weliswaar). Hierdoor kan de aandoening gemilderd worden tot een Becker-aandoening. Het huidige onderzoek richt zich op Exonen 51 en 44.
Maar bij onze zoon ontbreekt net Exon 51. Probleem, want 50 en 52 sluiten niet aan. Om onze zoon te kunnen helpen, zou er dus Skipping op Exonen 50 of 52 moeten gebeuren. Stilletjes hopen dat ze daar ooit aan toe komen. Intussen blijven we wel het maximale halen uit de situatie zoals ze is, en met geweldig resultaat. Al zeggen we het zelf…

Een aparte, groeiende onderzoekspiste richt zich op het opwerken van Ustrofine, een zuster-eiwit van Dystrofine. Eerste testen hebben uitgewezen dat dit eiwit een aantal spierfuncties kan uitvoeren.