De voorbije zomer (tot eind september) deden ook wij enthousiast mee aan de gratis-borden-actie van de Stad Antwerpen met de oproep om wat trager te rijden, ook in onze wijk. Hoog genoeg, zodat het goed te zien was…
Year: 2010
Down (en toch zooooo fotogeniek)
Jente gaat al het tweede jaar naar de Akabe (‘Anders Kan Best’) scoutsgroep van Ekeren, de Zonnepinkers. Voorbije zomer deden een aantal zonnepinkers mee aan een fotosessie voor promomateriaal.
En, joepie, van onze eigenste Jente werd een poster gemaakt…
ps. nu ook op de Zonnepinkers homepage met een kampfoto:
Scrum – Beyond the ceremony of certifying
Why would you want to certify in anything Agile, and Scrum especially?
Well… you don’t. The right attitude will make you:
- want to learn about Scrum from an expert as a head-start for practicing it. Truly taste it by using the tool to get more Agile.
- want to assess your knowledge and experience.
Exactly the needs that Scrum.org is addressing. To think beyond courses. Knowledge, understanding ànd experience over paper certification, which I certainly value more:
- For learning purposes there is the Professional Scrum Master course, i.e. a retake of Ken’s former CSM.
- But there is a unique set of online assessments:
- With the help of the communities an open assessment was created. I participated in it at the time it was still called Scrum I. It’s free of charge and you can use it as a quick check on your knowledge.
- The level I assessment checks the fundamental Scrum knowledge (the cost of 100 $ is also included in the PSM course fee). A score of 85% is required!
- The level II assessment requires 85% as well, which is not achievable without even more demonstrable knowledge, having applied Scrum and understanding the underlying principles. As I wrote in my blog note “Unsatisfied? Uncertified? Unvalued?“.
And, finally, Ken is assisting the development communities with the Professional Scrum Developer program, holding a course and assessments in a .Net and a Java version.
The knowledge of Scrum is verified against the Scrum Guide from co-founders Jeff Sutherland and Ken Schwaber. Capture their insights!
An highly unserved and underrated audience however are still the Product Owners, although a crucial role in Scrum. The ScrumAlliance offers a Certified Scrum Product Owner course (‘CSPO’). But… no assessment yet. I don’t want to go into CSP, CSC or CST options because I feel they are heavily over-institutionalized. CSD is too unclear.
The ScrumAlliance verifies knowledge of Scrum against the Scrum Primer, from the Scrum Training Institute. I’ve read both and find the Scrum Guide to have the in-depth Vision of Scrum, while the Scrum Primer is more about concrete practices.
Definition of… Agile
There is no final ‘definition of Agile’, no silver bullet / fits all approach. ‘Agile’ is not even one tangible method, but holds the common principles to a number of methods, that are as such stated in the Agile Manifesto.
I try to address this topic with the presentation of key characteristics. For both ‘Agile’ and traditional methods. That seems to be very recognizable.
Key characteristics of traditional methods:
- Plan-Ceremony driven;
- Single pass waterfall (sequential model);
- Success = compliancy with predictive plan, i.e. end = original set destination;
- Progress = ‘deliverables’ (specs/design/code/reviews/signatures);
- Resisting/blocking ‘change’.
Key characteristics of Agile methods:
- Change-People driven;
- Iterative-incremental process;
- Success = delivered Business Value;
- Progress = frequent delivery of working software;
- ‘Embrace change’. Even encourage change!
It is quite possible to get organized upon these general principles, and find a way through it and successfully build software. It is however a lot faster and more productive to select an existing, tangible process. Start by implementing it ‘from the book’ to get a firm grip on it. In a next step, it can still be optimized upon specific circumstances.
And, while you’re at it, have a good look at Scrum. It is the most spread Agile method worldwide, has lots of communities with well-documented cases, is technology-independent and there are great coaches to assist a Scrum transition. A good starting pointing might be Scrum.org…
Naar geen pijpen gedanst
Ik heb vanuit een ongelooflijke honger en met erg veel gretigheid Vaslav gelezen, de roman van Arthur Japin over het goddelijke, vorige-eeuwse danswonder Nijinski. Hongerig was ik (1) naar nieuw werk van Japin nadat zijn Een Schitterend Gebrek me zeer bevallen was. Hongerig was ik (2) omdat ik enige jaren geleden “Nijinski” heb gelezen, zijn dagboeken zoals ze ongecensureerd waren vrijgegegeven door zijn dochter. In Vasl
av komen drie vertellers aan het woord. We volgen hen grotendeels tijdens die ene noodlottige, na-oorlogse dag, 19 januari 1919. De dag dat het kleine paardje, moegestreden, stopte met dansen. Door hun ogen zien we het leven van Nijinski, zoals het was, is en nooit meer zal zijn.
Peter is de lokale bediende van Nijinksi in Sankt Moritz. Waar meneer terechtkwam nadat hij afstand nam van de wereld. Peter verbaast zich voortdurend. Door de gemoedelijke houding van meneer tegenover een bediende, diens onwereldse onbeholpenheid, de wereldse verhalen uit meneer’s vorige leven. Hij is ook de eerste die het verval opmerkt van de geest van de danser. Omdat hij het al eens meemaakte. Bij dat andere, echte genie, professor Nietzsche. En altijd maar op dat uurwerk kijken.
Het verhaal van Peter loopt over in dat van Sergej Pavlovitsj, Nijinski’s grote ontdekker en minnaar. Diaghilev. Eigenaar en bezieler van Les Ballets Russes. In de steek gelaten door Vaslav voor… een vrouw. Pulszky Romola -de derde vertelster- baande zich geduldig een weg tot bij de sterdanser. Die niet alleen met haar huwde maar er ook een kind bij kreeg. De onmacht van Diaghilev, Vaslav was zijn grootste creatie èn zijn grootste mislukking. Maar nu heeft het serpent van een moeder van Romola net hèm een uitnodiging bezorgd voor Nijinski’s oorlogsdans.
De doorlooptijd van het boek is… 1 dag. Maar naadloos wordt door de 3 vertellers de volledige levensloop van Nijinski in beeld gebracht, via flashbacks, mijmeringen en gedagdroom. Een vertelmatig hoogstandje. Maar echt aangrijpen deed het boek me pas bij het verhaal van Romola over hun oorlogsjaren, in Hongarije. Na de lange jaren reeds van Vaslav’s stilzwijgen, inzinkingen, zijn opnames die hem alleen maar verder doen wegzinken. De vreselijke tussenkomsten van haar moeder ook.
Enige gelijkenissen met Een Schitterend Gebrek zijn Venetië, de prachtige schets van romantiek beleefd in harten, het complexe effect van die romantiek ondervonden in levens. Maar de diepgang is toch net dat beetje minder. De fascinatie en enthousiasme voor het onderwerp lijken me wat voorrang te hebben gekregen. Maar in het hoofd kijken van de voor eeuwig zwijgende Nijinski blijkt toch moeilijker dan bij de voor eeuwig gebrandmerkte vrouwenveroveraar Casanova. Net wat gebalder had niet misstaan, alhoewel het mij persoonlijk niet stoorde. Vanwege mijn fascinatie en enthousiasme voor het onderwerp allicht.
Als u me nu wil excuseren, ik wil de dagboeken herlezen. De woorden van lettermeester Japin afwegen aan de woorden van de dansmeester zelf…
Dancing on hallowed grounds / Dancing Nyjinsky style (Bauhaus – Dancing)
I’m a muscle in plastic / Nyjinsky’s bad move
(Bauhaus – Muscle in plastic)
Adding people to a project
I don’t align with Fred Brooks’ Mythical Man-Month, and certainly not with his law, “Adding people to a late project only makes the project later”.
I asked Jeff Sutherland about it at our Agile Consortium Belgium in April 2010. Jeff demonstrated with data from major projects that Brooks’ law is plain wrong, that adding people can positively affect productivity.
In September 2010 I checked it with David J Anderson at a Kanban training I followed. He went through the roof because of such ‘laws’ that haunt our profession and also had the data to disprove Brooks’ law.
Well-oiled Agile Teams take in new Team members without a productivity relapse. Thanks to iterative-incremental processes and technical practices like Test-Driven Development, Pair Programming and automated integration and regression testing (aka ‘Continuous Integration’).
Proven experience
Beyond my personal conviction I then realized I’ve proved it myself. At an atom sized scale compared to Jeff or David J, but still…
My Team was responsible for the core (Java) application of a large media platform (digital tv), centralizing business logic and system interfaces. A major new Release was to be developed from October to December 2004. Our pre-game investigation had turned out this to be feasible.
Despite frequent reminders, important prerequisites were not met, limiting our Velocity. Beginning of December I announced an extra Sprint (January 2005). Unhappy and angry customer. Although settlement of our needs was still too late I didn’t want to be the showstopper again. And decided to add people… shown in this weekly chart:
But… productivity increased and we finished in time, as is shown on our Product Burndown chart:
Looking back, all parties around the table in December must have been very happy with ‘our’ delay. Because we were the only ones that delivered end of January… Customer happy. With a great recommendation.
The upstream adoption of Scrum
Since 2003 I have been involved in successful implementations of Scrum, through various projects and in different organizations. This was primarily on my local market, Belgium. Since 2010 I started promoting adoption of agility through Scrum beyond my professional consulting activities, as board member of the Agile Consortium Belgium.
While worldwide the Agile portfolio is going through the Bowling Alley and Scrum is emerging as the Gorilla, my local market seems to struggle to even cross the chasm. One of my re-occurring findings is the lack of upstream adoption of Scrum. I consider it a major impediment.
Retrospective of a Belgian ScrumMaster
In my position as consultant I rarely have complete control over the delivery process, and even the decision to actually call it ‘Scrum’, let alone full-scale adoption. But the least I always do is master a project instead of manage it as a traditional command & control-like dictator. I refer to it as my Scrumitude: iterative phasing with end-of-iteration demo’s, mastering a Team into Sprint Planning and self-organization, being a facilitator, removing impediments over being prescriptive, establishing a close relationship with the Business, promoting on-site presence of cross-functional team skills, using visible information radiators and high transparency. All information gets consolidated in a Product Backlog Tracking model I created. The actual course of Sprints and the reality of what the Burn-downs show is used to continually adjust expectations, for better or for worse.
In the absence of outspoken Scrum, even such stealth application of Scrum results in regular, often perceived as on-time, and on-budget, or better high return delivery with higher satisfaction. And it does make projects fun again. No surprise that downstream adoption of Scrum, i.e. by Teams, end-users and business representatives, is generally huge, outspoken or stealth.
Although good figures and great, highly visible results are generally synonymous for upstream ‘success’, the Scrum process and its essential causal part in this success seem hard to capture and to accept for many old-skool commandistos.
- The first upstream obstacles are lower level management that likes to operate below corporate radars. They object the transparency and visibility as they feel personally less beneficial on the ‘success’.
- The more upstream levels don’t care about the process, just about the figures. In the best case they tolerate a deviant process. An unpredictable and unreliable base for deeper transition.
What we need is active and explicit upstream support and promotion. Think about operational management (‘pure’ IT), sales divisions, delivery managers and hierarchical management.
Confessions of a Belgian ScrumMaster
The success of stealth Scrum is limited because it disguises the essential change. Stealth Scrum is certainly less intrusive, but the leverage of advantages and benefits that will last, is generally wasted. As a consultant it remains a struggle to articulate about Scrum more clearly without losing commercial opportunities.
And a tedious effect is that people start instructing me with their fantasies on Agile/Scrum. Which is not why I re-entered the world of Scrum and greatly engage in Ken Schwaber’s Scrum.org. And decided not to let the momentum pass this time. And became Belgium’s first PSM II (in August 2010).
Is that a gorilla I see over there?
A topic that I frequently run into at customers is the maturity of Agile. I usually present my matching of ‘Agile’ on the Technology Adoption Life Cycle with the Hype Cycle for Application Development. To show the evolution of Agile, and its outgrowing of the stage of anecdotal evidence.
Specific to the Technology version -for new high-tech paradigms- of the Adoption Life Cycle is the chasm, introduced by Geoffrey Moore. A phase of stagnation between Early Market and Bowling Alley. Of unpredictable length. And some products even never get out of it. Scary.
In the post-chasm period the viable market forms, and a gorilla rises, an absolute market leader. Alternatively the market leader may turn out to be ‘merely’ a king, much more vulnerable to being overthrown.
An important and disruptive innovation in itself, Agile is past the chasm. It’s probably in the Bowling Alley, maybe approaching the Tornado. At the same time Agile processes are applied to develop products that are subject to the (T)ALC. Best fit because there’s no time to stabilize into Main Street. And Agile offers just that flexibility while assuring a return.
At the same time I observe the increasing number of Agile players that is referencing Scrum. Practitioners, trainers, thought leaders, customers, etc. On blogs, forums, in trainings, papers, etc. You name it. Positively (“this is great, we also do it“) or more disapproving (“this doesn’t work, we do it like this“). Although personally convinced that they’d better highlight their own methods’ merits and strengths, I don’t oppose to it.
And Scrum prospers from it. Free publicity and a trigger to keep moving. I see evidence of the latter in the rise of Scrum.org
. More community oriented as an alternative to the ScrumAlliance institute will it open the Scrum offering to a wider audience.
But it gets very uncomfortable when it gets personal. Quite vicious attacks are regularly launched at the persons behind Scrum and the people doing Scrum, away from the value of the framework.
Maybe that is exactly the indication that Scrum is indeed emerging as the gorilla of the Agile methods pack…
Down (op weg naar school)
Wist u dat het Syndroom van Down één van de meest voorkomende mentale beperkingen is? Geen wetenschap van betekenis, hoor, bij de 
geboorte van zoon #2 in 2003. En uit zeven jaren ervaring bleek dit evenmin garant te staan voor brede kennis of expertise over Down. Noch in het keizerrijk van de artsenij, maar ook niet in het schoolwezen.
Na een zalige tijd bij zijn onthaalmoeder hoopten we dat zoonlief mee naar de school van grote broer kon. Wat naïef. Het kostte onderhandelingen, besprekingen en een ondertekend (!) akkoord: enkel de voormiddag, niet mee op uitstappen en geen aanspraak op de lagere school. Gruwelijk logisch na de latere mentale oorlog over zoon #1.
Maar de nieuwe school voor grote broer heet hem wel onmiddellijk en van harte welkom. Geen onderhandelingen, contracten en dergelijke. Verrassing alom, maar ook opluchting en blijdschap. Wat een school! En een superjuf die handelt vanuit haar ervaringen met haar zus met Down en haar sterk geloof in inclusie op kleuterniveau. Met geduld, kracht en volharding bouwde zij aan een geweldig succesverhaal dat
2 prachtige jaren duurde. Een ervaring die opgeteld met zijn wekelijkse sessie logopedie een prachtige zoon als som van de inspanningen opleverde. Een goede opstap naar het Bijzonder Lager Onderwijs. Denk je…
Tot de zware ontgoocheling in de nochtans bewust gekozen school. Geen Speel- en Leerklasje, maar terug… kleuterklas. 
Vraag je als participerende ouder een opvolgingsgesprek in december. Is alles ok. Krijg je 1 pictogrammenrapport in februari. Is alles ok. Volg je elke dag het over-en-weer schrift. Is alles ok. Komt het eindrapport. Is niks ok. Want: brabbelt, kan niet fietsen, niet juist springen, is laks. Vraag je op het oudercontact naar het waarom, naar acties en doelstellingen. Vertel je van de kerel die je thuis kent en fietst en springt en zo actief is. Lijk je van een andere planeet te komen. Dus: jaar overdoen.
Begint je grote vakantie met een moeilijk handelbare mentaal gehandicapte. Niet ons kind met een mentale beperking. Dus maak je er werk van. En kijk: gedaan gebrabbel, goed fietsen en juist springen, vrolijk en actief. Je informeert de school van je zorgen en je vragen. Sta je aan de voet van een gigantische toren. Van ivoor. Wacht je af. En af. En af…
Bezoek je een andere school. Ontdek je een aanpak die ook cognitief is, waar hij in een Speel- en Leerklas hoort, met differentiatie, met zelfs interesse in leespraat (ons dada). Weg vergeetput. Om te bleiten. Foert. Je schrijft hem in. Opdat het geweldig wordt!
Kleuren, geuren en smaken van klanken
Naar Parijs moest ik gaan.
Ging ik niet, kon ik niet, wilde ik niet, durfde ik niet.
Moest ik niet.
Eigenlijk.
Want in Parijs moet je zijn om te durven, niet om te zijn,
om te durven niet te zijn.
(tant pis, toch een dikke merci aan Bent Van Looy)
Kleuren zijn er om te kiezen. Steden niet.
Mijn keuze?
…gemaakt
