Gunther Verheyen is an independent Scrum Caretaker and Workplace Humanitarian on a journey of humanizing the workplace.
Onze beide zonen gaan, ondanks hun respectievelijke beperkingen (Duchenne & Down), met heel veel plezier turnen bij de Ekerse turnkring Deugd & Moed. Vanaf dit turnseizoen doet Jente, onze jongste, dit bij de nieuwe G-Gym groep. Er verscheen net nog wat extra promotie in De Nieuwe Antwerpenaar en, kijk, wie is het uithangbord op de foto?
En neem die titel gerust letterlijk: turnpret voor elk kind!
With Batman: Dark Victory acclaimed duo Jeph Loeb and Tim Sale created a follow-up tale on their Batman: The Long Halloween.
The Holiday killer caught. Supposedly. During a massive escape from Arkham he (Alberto Falcone) stays put. The new DA, Mrs. Porter, gets him out anyhow on humanitarian grounds. The beating by the Dark Knight.
A new series of murders. Every month a cop gets hanged. On holidays. History repeats? While this Hang Man leaves his riddles, “Freaks Inc.” is taking over the city from the mob families. Sofia ‘Gigante’ Falcone is desperately trying to lead her family, poppa’s imperium and Gotham. The wheel chair (damn Catwoman) doesn’t make it easier.
The Calendar Man is frustrated for being overlooked. Gordon, now commissioner, (still?) has marital problems. Two-Face seduces, is caught and stands trial. Batman goes from (intoxicated) fear to vulnerability. Still confused about Selina/Catwoman. The angst (not) to reveal his identity, again, and again. Until Bruce Wayne takes home a young acrobat to grant him what was not granted to him. Synchronicities from the past. Revenge for the murder of his parents. A favor worthwhile returning in a way.
The story is great. Highly creative. Fresh. Unexpected settings. Superb collection of characters. Tense romances. The Loeb trademark. Vibrating graphics (those look backs!). A top Batman comic. By a magnificent dynamic duo (team).
Let the bird fly. I will now check what Catwoman did in Rome…
Opstaan. Vroeg opstaan. Veel te vroeg opstaan. Bidden. Bidden. Werken. Werken. Bidden. Beetje eten. Bidden. Werken. Muren. En… stilte.
Tot ene praatvaar genaamd Annemie Struyf toegang wordt verleend tot je slotklooster. Dan wil je praten. De dorst niet meer onderdrukken. Bezorg je stiekem briefjes. Na 40 jaar. 50 jaar. 60 jaar. Terwijl ik zou denken dat je dat ontgroeid bent na een leven gewijd aan je onzichtbare echtgenoot.
Het denken aan de doden staat toch ook vrij sterk in het teken van de voorbije ‘mens’. Waar is die blijdschap, de zekerheid, dat de overledene eindelijk verenigd is met haar echtgenoot en verlener van absolutie?
De afhankelijkheid van de wereld achter die muur, wereld te verwerpen, is groot. Zo groot als mijn gevoel van een totaal anachronisme. Ik wil ‘nu’ bouwen, zoeken, vechten (soms). Cynisch. Soms. Levenslustig. Altijd.
Deze dubbelaflevering van In Godsnaam eindigde met een dikke knuffel en bijpassende kussen voor de prikkelloze kloosterwezen. Afscheid van een dorstenij van stil verlangen naar een muurloze wereld.
Hopsa, we hebben de halfjaarlijks opvolging door ons Duchenne DreamTeam van Gasthuisberg weeral gehad.
Nadat vorige keer de botdensiteit en de hartfunctie werden nagekeken, was het nu de beurt aan de longfunctie. Zijn longcapaciteit bleek 105% (van een gewone populatie). Uitstekend dus. Op zijn motorische testen scoorde hij beter dan vorige keer. 475m in 6 min (vorige keer 450m) en rechtkomen ging ook sneller. Alhoewel het ook wel met goesting zal te maken hebben, noem ik hem met zijn 8 jaar toch maar lekker onze
Meestal leveren die enkele uren in het UZ Leuven mij een lekkere koppijn op (de ziekenhuislucht, de drukte?). Maar, joepie, nu eens niet. En dan hebben we nog een lekkere uitstap gemaakt door het modderige Planckendael, dat ik eventjes herdoop naar Slyckendael.
Ook knap is dat we in de figuur van Dr. Goemans zomaar 20 jaar internationale neuromusculaire ervaring krijgen aangeboden. Altijd leuk om van haar even de stand van internationaal onderzoek te vernemen.
Neem nu Exon Skipping. Exonen zijn genetische bouwstenen. Bij Duchenne (ook: DMD, ‘Duchenne Muscular Disease’) is er een probleem in de genetische code om het spiereiwit Dystrofine aan te maken.
Onderstaande tekening toont de 79 DMD Exonen:
Met de Exon Skipping techniek tracht men beschadigde Exonen af te plakken, opdat de keten weer mooi aansluit en er toch Dystrofine wordt aangemaakt (in een verkorte versie weliswaar). Hierdoor kan de aandoening gemilderd worden tot een Becker-aandoening. Het huidige onderzoek richt zich op Exonen 51 en 44.
Maar bij onze zoon ontbreekt net Exon 51. Probleem, want 50 en 52 sluiten niet aan. Om onze zoon te kunnen helpen, zou er dus Skipping op Exonen 50 of 52 moeten gebeuren. Stilletjes hopen dat ze daar ooit aan toe komen. Intussen blijven we wel het maximale halen uit de situatie zoals ze is, en met geweldig resultaat. Al zeggen we het zelf…
Een aparte, groeiende onderzoekspiste richt zich op het opwerken van Ustrofine, een zuster-eiwit van Dystrofine. Eerste testen hebben uitgewezen dat dit eiwit een aantal spierfuncties kan uitvoeren.
Ik ben Annemie Struyf erg dankbaar geworden voor het compacte, eerlijke inzicht dat ze ons biedt in enkele religieuze aandoeningen. Ze gaat hierbij ogenschijnlijk aandoenlijk en onbevangen te werk, maar met niet te onderschatten vastberadenheid.
In godsnaam is daarom zo’n zeldzaam moment geworden dat ik het kijkkaske opzet.
De eerste aflevering, rond een bekeerde moslima, bekeek ik wat afwachtend. Al snel werd het duidelijk dat enkele ‘bekentenissen’ stof zouden doen opwaaien. Koren op de molen van de gebruikelijke vreemdhaters. Maar, laat ons wel wezen, ondanks de wereldvreemdheid, ver weg van verlichting, rationaliteit en daarop geënte zeden en gewoonten, bleef het gewoon… anders. Niet bijzonder beangstigend of bedreigend, voor mens noch maatschappij(model).
De uitzending over Zen boeddhisme was sterker omdat Annemie het meer mee beleefde. Erg ophelderend omdat er in onze westerse wereld een nogal idyllisch beeld van bestaat. Favoriete product in heel wat religieuze shopping baskets. Mij bleef vooral het beeld bij van de totale ontzegging van materialisme en andere wereldse geneugten, met als enig doel (gedwongen) leegheid. Toch 1 verschil met ‘echte’ religies, namelijk de betrachting om het (hun) Nirwana al tijdens het leven te bereiken.
De uitzending rond het Hindoeïsme leek initieel een gelijkaardig verhaal, maar kreeg een ontluisterend verloop. Een eerste barstje waren de wel erg westerse deuntjes bij het ‘shaken’. Maar een bom barstte echt bij de immer (?) positieve guru en omgeving toen Annemie op het onderwerp ‘tabak’ kwam. Tabak waarvan het bestaan niet gekend mag zijn, die buiten de inspectie werd gehouden volgende op een dode binnen de muren en die ‘de indianen toch ook al gebruikten’ (om in trance te raken, ja). Dreigementen, met advocaten, verwijten en Annemie buiten gesmeten. De koorts die later een tropische ziekte bleek te zijn ipv een ‘healing process’. Aan 45€ per dag. Sektair en kwakzalverij, ja.
Annemie, mijn respect voor je aanpak, je rust en je volharding!
En interessant zou een uiteindelijk synthese zijn, want bovenop de lokale, geografische en culturele verschillen lijken er heel wat grote lijnen gelijk te lopen. De gedwongen arbeid en stilte, de psychologische ontvankelijkheid, de ontkenning van de mens als mens...
Brett Anderson is racing around Europe. To present his latest album, Slow Attack, that I love and described as ‘introspective chamber music‘. But, wow, his Antwerp show (at Trix) was not a slow attack, given the power, the fierceness, the electricity. A true hold-up on all of our senses.
Brett (and terrific band) started off with complete re-inventions of some slower songs, giving them a furious Suede jacket while keeping the personal intensity of the lyrics. Overflown in feedback, hyperkinetic guitar plucks, melodic bass and powerful (yet female) piano cuts. Noise. Hot. Rock.
Still, the heavier approach fluently and easily transited into fractions of (solo) stillness. Moments of complete (!) silence. Complementing voices. Emotional tension. With or without band. A heartbreaking crooner. The new Brett that we have come to appreciate so much. Although he swayed and moved like in his early Suede days.
What a pleasure! The grin on his face. The determination to conquer. Close contact with the audience. A confident artist in top shape. All of his incarnations in one concert. There are few to compete him.
This is the music that takes me to a different place. With the wild ones.
Sprakeloos, de ode van Tom Lanoye aan zijn moeder (‘ouders’, vind ik eigenlijk), biedt veel. Meer. En nog meer. Woorden. Het geschreven bewijs dat minder… mìnder is.
Ik heb gelachen en gehuild, maar steeds intens genoten. Van de wilde, rijke taal. Van veel woorden en toch niets teveel. Van een auteur die niets meer te weinig wil zeggen.
In “Hij” wordt de moeizame ontstaansgeschiedenis van dit werk (roman?) geschetst. Met een gelouterd gevoel voor zelfspot. In schitterende scèneovergangen. Van een bungalowtje naar Sint-Niklaas naar het opstijgen der luchtballonnen tot terug bij het bungalowtje. Tot bij haar. Het onzichtbare uitstellen. De Alexandrijnse vlucht naar overdonderend Afrika. Naar dringender werk. In speelse stijl, verbeeldend, rijk, volks. Alle registers open!
Maar wat de auteur ook probeert, doorheen het ganse werk geeft “Zij” de subtiele regieaanwijzingen. De moeder-actrice, ster van het tafereel. De verhalen van gruwelijke aftakeling worden gelardeerd met sprankelende -alhoewel soms wrange- herinneringen. Aan leven, werk, omgeving, theatraliteit en figuranten van dienst. Steeds is het persoonlijk, pijnlijk zelfs, maar nooit verdringt dat de literatuur of wordt het opdringerig of genant. Waardig. Herkenbaar, maar stillistisch oppermachtig.
En de “Ik” lijkt meer dan ooit te beseffen dat hij zoveel van haar heeft (drama queen?). Misschien was dat nog de grootste confrontatie voor de schrijver (en reden van uitstel?). Het mag gerust ook een van zijn grootste, persoonlijke overwinningen heten.
Voor ons, lezers, mag alleen al het bestaan van dit relaas een literaire triomf heten. Blij dat Lanoye nog (zoveel) taal heeft.
Visuele ondersteuning? Continue reading Smaakvol, sprakeloos, adembenemend
A withheld voice for the fragile lyrics of These Streets Are Still Home to Me (version 2), a sparse piano, fuzzy guitars and disturbed electronics. A song to make the You Don’t Know Love EP of Editors worthwhile.
And on top there’s of course the title track and its remixed disguises. A bass line to celebrate New Order’s Blue Monday. Metallic voices from a Kraftwerk universe… Editors just keep taking on different skins.
A while ago Ken Schwaber founded Scrum.org, a new platform to discuss and promote Scrum. I enthousiastically registered and took the Scrum Assessment. And contributed in spreading the news.
Although my personal score (86%) did include some stupid errors it seems that, from the overall results, it is quite good. Well above the required 75% anyway to be Scrum Level I (since Wed 14th Oct 2009).
 | Borduurservice Belgi… on Ik ging op reis en ik… b… |
| Scrum Artifacts: Wha… on Meetings in Scrum, actually | |
| Zmiany w Scrum Guide… on There’s value in the Scr… | |
 | yy on A Foundation for the Future |
 | ServiceNow CSA Exam on There’s value in the Scr… |