Category: Kunst, Art & Expressery

Posted on by — Leave a comment

Europa Republic Dada

Een filmscript. Waarin Paul van Ostaijen zijn voorliefde voor de jazz integreert met zijn persoonlijke beleving van -bloedig neergeslagen- burgeropstanden, allemaal in het na-oorlogse Berlijn. De Dada uit beeld geschreven. De Bankroet Jazz. Pleite. De tekst in boekvorm leest lekker beeldend en werd meer dan 80 jaar na creatie… verfilmd.

Het kriebelt. In de stad. Steden. Dada. Op een jazzy ritme. Een consortium wordt opgericht. De revolutie verspreidt zich. Op een jazzy ritme. Zelfs de Reichsminister en zijn gewapende milities krijgen het geweldloze geweld niet doodgeschoten. Schiesst noch was, Noske. Iedereen danst. En is rentenier! Dankzij immer groeiende kortingen op staatsbons van immer groeiende waardestijgingen.

De Europese wereld wordt dada, maar even snel gaga. Het humanistisch optimisme verzuipt. En geen grote contemporaire mensevrienden, noch een ernstig jongmens als Charlie Chaplin, krijgen de zaak nog gered. Da da kabaret, daaaag. Geld is alles. C’est la B A N Q U E R O U T E, quoi.

Kleuren, dans, beweging. Sfeer. Samengeknipt met beelden uit verschillende films uit de beginjaren 1900. Het procédé verhoogt de authenticiteit, maar laat minder ruimte om het script na te leven. ‘Charlot wordt gehangen’ was zelfs in de eerste versie geschrapt en kwam finaal niet meer voor. De herkenning van Charlot als profeet is bepaald eigenzinning. De tijd gaat niet de vuilbak in. De overgave van de kerk is nogal bloot. Er moest natuurlijk beeldmateriaal bestaan om het scenario zo goed als mogelijk te tonen. Maar het geheel is zeker bevredigend.

Antwerpen of Berlijn, het maakt niet uit. Van Ostaijen uit zijn wantrouwen tegen georchestreerde, grootse bewegingen die het individu uitschakelen.

Posted on by — Leave a comment

Het failliet van het Ideaal

Een filmscript. Wist ik niet. Alhoewel ik heel het gezegende jaar 1996 aan Paul van Ostaijen heb besteed (zijn 100e geboortejaar). Om mijn beeld zo helder mogelijk te krijgen, deed ik mij tegoed aan (selecties van) zijn gedichten (Music-Hall), zijn essays en kunstkritieken (De Poes Voldeed), zijn grotesken (Het Bordeel Van Ika Loch) en een handvol biografisch werk. Wat toch een breedbeeldbeeld is, niet?

Het voorwoord van De Bankroet Jazz is van de hand van Marc Reynebeau. Het is van vergelijkbare schriftuur als zijn knappe biografie Dichter In Berlijn. Dezelfde meeslepende stijl en een overtuigende reis in de tijd. Later is dat nog aangevuld met “Ik Heb Je Nog Steeds Zeer Lief”, de gebundelde briefwisseling tussen zot polleke en emmeke.

De twee gekende versies van het filmscript staan opgenomen, met telkens een facsimile -met de originele tekst van Paul van Ostaijen- en een uitgetypte weergave. De laatste, meest definitieve versie wordt gesitueerd in 1921, in zijn nadagen in Berlijn. De evolutie van versie 1 naar versie 2 is duidelijk. Meer detail. Minder schets. Een uitwerking in scènes (genummerd). Meer ritmische typografie zoals we die kennen van Bezette Stad en De Feesten Van Angsten En Pijn. Schrapping van de epiloog. Toevoeging van sterke, sfeerscheppende beginbeelden. Beide scenarios zijn goed leesbaar, zowel als pure tekst maar ook in je mentale vertaling naar beelden en enscenering. Lastiger zijn de muzikale aanduidingen.
En in de facsimile herken je het handschrift van de fantastische facsimile-uitgave van “De Feesten Van Angst En Pijn”.

Zijn film rekent verder af met de humanistische, ‘goede’ zielen, wat hij eerder deed op ‘poëties’ vlak (na Music Hall en Het Sienjaal). Net door de kennismaking met de gewelddadige realiteit van het na-oorloogse Berlijn. En in dezelfde lijn hekelde ‘Paus’ van Ostaijen de verburgerlijking, van jazz en Dada. Verhekeling zoals we die kennen van zijn grotesken.

Op nu naar de verfilming op de bijgevoegde DVD, en documentaires.

Posted on by — Leave a comment

A Witzmacher Product (88-08)

In the second half of the 80’s Frank Miller gave the Batman universe definitely a new feel with The Dark Knight Returns and Year One. But Alan Moore created around the same time the iconic The Killing Joke, on Batman’s most illustrious enemy (The Joker). Not to forget that his Watchmen is a likeminded reflection on the psychology of superheroes.

A strange parallel between The Dark Knight Returns and The Killing Joke is Bruce Wayne’s obsession to fund a rehab program for the deranged. A unique Moore touch however are the gray flashbacks, i.c. on a failed comedian finally derailing. Completely. The sort of information on a past, an identity that the best detective in the world could kill for. The sort of detective that really can’t finish anything by the book. Moore’s layers.

Tim Burton gratefully adopted some ideas on how The Joker chemically came to be in his first Batman movie (1989). But it took nearly 20 years more before Christopher Nolan brought the terrible madness of the character to the big screen, in The Dark Knight (2008).

That madness is intensely illustrated in The Killing Joke. A suicide course. Drizzly rain, from beginning to end. Until The Joker’s last joke turns out to be a real killer. The fool prince of darkness.

My Deluxe edition has the recoloring by graphical craftsman Brian Bolland, and an epilogue that he wrote (a teaser? a dream?) to turn all upside down again.

Posted on by — Leave a comment

Year (Twenty) One

21 Years have passed since the publication of Batman: Year One, by Frank Miller. Year One is a strange sort of follow-up/prequel to Miller’s acclaimed Batman: The Dark Knight Returns. While the latter shows us the comeback of a tormented Batman, Year One takes us to the early year(s) of the caped crusader. How he came to be.
4 Chapters in 1 year.

(for year two and all the other years in between Miller’s works I fondly like the tales of Jeph Loeb, with graphics by Tim Sale and Jim Lee)

The graphics -somewhat pale and bleak-, the Bat costume, the gadgets, it all reflects the past times of the comic figure that Batman once was. A bit camp. Naive like the young man looking for revenge, subject to doubts.

In a ‘parallel parfait’ to Bruce Wayne’s search for a hidden identity, we witness how Gordon arrives in the Dark City of Gotham to take up his assignment in the corrupt police force. And how he deals with it (hard headed and using his fists). And with his workaholism, his commitment to the law, his loyalty towards his wife and (unborn) child. How his opinion on the giant Bat evolves from lawbreaking vigilante to ‘a friend who might be able to help‘ (when facing the new threat called The Joker).

And the earliest encounters of the Bat and the Cat(woman) make it clear that they are destined for a troubled and complex relationship. A theme that Loeb has brilliantly built on. And in Batman: The Long Halloween Loeb directly pursues the story of Year One but directing it towards the gangster theme through Frank Miller’s character of The Roman.

A personal favourite is the delicate, hidden romance of lt. Gordon and sgt. Sarah Essen. Just one of his personal struggles. Perfectly illustrated in coffee bar romantic moments (Nighthawks reluctant to go home):

Now, put together the works of Frank Miller, Jeph Loeb and Alan Moore (The Killing Joke). And recognize characters (like Harvey Dent, the psychopathic Branden), storylines and developments in Tim Burton’s Batman movies, as well in the new Dark Knight series.

Posted on by — 2 Comments

Krantenman

Krant brengt bericht van man die berichten brengt in krant om later het verborgene in berichten van kranten te vervormen tot gedichten.

De dader, de krantenman, Dimitri Antonissen, zoekt vergeving voor zijn misdadig journalistieke bestaan door woorden te distilleren volgens klankkleur in de immense oceaan van lettertekens die een krantenpagina is en deze vervolgens te clusteren met andere woorden. En dan: schrappen – schrappen – schrappen – stiften – stiften – stiften. En wat blijft is grappig, ontroerend, een gedicht uitgehouwen uit een muur van letters. Nu ook in boekvorm.

In bovenstaande zijn niet enkel de restwoorden van tel, maar ook de bewerking van de pagina an sich, de verbindingen en (vooral) de doorhaling om tot de Z_______o te komen. Ritmische typografie. Beat.

Posted on by — Leave a comment

Mastering Reality

I am not an old skool, old-time, whatever David Bowie fan. Despite my age, background, interests, whatever. Without hesitation I make this loudly known in the Church of culturally correct music experts. Got it?

Once that is known, I can still admit that he is an extraordinary artist (that’s why I already owned Ziggy Stardust and Hunky Dory). And that I was quite impressed by the man’s A Reality Tour. This double CD of live recordings is a fantastic collection of songs surpassing his various incarnations. What an incredible track listing!

Some songs are slightly re-arranged or re-tuned. Mostly to my pleasure. And we shouldn’t forget that the man-chameleon is destined to remain a headstrong obstructor of cheap repetitiveness. With his top notch band he also blows us away with some friendly fire. From The Pixies (‘Cactus’) and his Berlin works with Iggy Pop (‘Sister Midnight’, ‘China Girl’), and a duet with Gail Ann ‘lovely‘ Dorsey to honor Freddy Mercury (‘Under Pressure’).

Although most explicit costumes and wigs have long gone, here’s a rock star who knows how to dress properly. Mastering all levels of reality.

Posted on by — Leave a comment

Hush, little baby, don’t say a word

Hush was meant to be a secret. In multiple ways. The key part of a major riddle. For Batman to solve. As much as the creative plans by Jeph Loeb and Jim Lee were to be kept a secret.

In the 2-part Hush, the Batman finds himself trapped in a web of intrigues, wondering why his long-time enemies suddenly act… strange, differently, beyond themselves. A mystery that keeps his brains working at full speed combined with exhausting battles and all things unforeseen. Old memories pass by. Of a long lost friendship. Of childhood. Of his father failing to save his friend’s father. His friend turned into a surgeon. Now saving the life of Bruce Wayne. The Bat finds in Metropolis that his Superpowered antipode could not even resist. Is this a mystery beyond the powers of the best detective in the world?

Jeph Loeb has (once again!) managed to create a story that places the Batman and his well known friends and foes in unfamiliar roles and unexpected settings. A great surprise. The number of characters has certainly grown a lot with regards to Loeb’s previous Bat tales (Haunted Knight, The Long Halloween and Dark Victory). This is only due to the fact that these previous stories all take place around Year One and Year Two. Hush makes his appearance in Batman’s adult career. Loeb’s partnership with famous Jim Lee assured him again (after previously working with Tim Sale) of a great translation of his story and vision onto paper, colors, styling, etc.

Posted on by — Leave a comment

R e m a k e . R e m o d e l . R e i n v e n t

2009 saw the release of ‘Omnibus’ editions of the first 2 Bauhaus albums: In The Flat Field (1980) and Mask (1981). Making me doubt whether I should buy them, despite me being a huge and old-time fan.

Unable to resist. Strangely attracted. Hope. For hidden treasures. To read backwards into history. To find what’s been hidden all of these years.
…To get neatly boxed tunes and facts. As complete as can be. Shivers.

The unreleased mixes and out-takes highlight the spontaneous side of the band. Exposing it beyond the original albums (and the extended CD releases). The little experimentations. The ever-continuous search for soundscapes and tunes. An ever-never stand-still. More variation than generally known (or accepted).

The familiar work still brightly shines in its known literate fury and musical art. Form and function recorded through a stream of consciousness. Theatrical. Drama. The daring incorporation of glam and disco in a post-punk landscape of industrial wilderness. The absolute will to be and be unlike.

The booklets are a chronological guide to the creative genesis of the albums. A fascinating bundle of anecdotes, lyrics, pictures, facts, testimonials and recording sessions. Made with great care and much research. The sound is terrific. The CD’s are packed in a sleeve that’s an adorable replica of the original album cover. Of function and form.

In The Flat Field still sounds razor sharp. Without compromise going for functional industrial art. Bauhaus 1919. With minimalist aesthetics. Form = Function. Nerves. A roar that marks the escape from the flat field, their urban home-scene. Dark Entries sent to the “Singles and Out-Takes”.

Mask took most of 1981 to become. Over various recording sessions. Rejections. New edits. To end as the unique sum that exceeds the members. With a 12 string, more sax, new synths, dub sounds, funk. Completed with a complete live gig. Already including Silent Hedges, that will appear on The Sky’s Gone Out.

I personally love those little facts like the role of Alan Moore (the sleeve note and according live introduction). I already knew about his friendship with David J, who composed the music on the lyrics of V for Vendetta.

U n d e a d . U n d e a d . U n d e a d .

Can’t wait for The Sky’s Gone Out and Burning From The Inside.

Posted on by — 1 Comment

Verkeerd verbonden

Play. Deden ze. Cie. Parallax, kleinste theatergezelschap van Mechelen. Connecting people.

Perron. Land van ergernis, angst en frustratie. Overbevolkte stilte. In het hoofd. Rondom.

t e   v e e l . T E  –  V E E L

In de Hij zag ik nogal wat parallellen met De Leraar van Bart Koubaa. Eerst lijkt hij zinnige bespiegelingen te maken. Gaat toch wat ver in conservatisme. Eindigt als een verzuurde onbegrijper. En onverdraagzaamheid wordt… wraakzucht. Verschil is dat de perronbewoner niet begint te moorden. Net niet. Meer literair in zijn woorden dan in verschijning (op z’n Händke’s blijkbaar). Heeft nochtans een leven gehad. Een jeugd ook. Met ijspegels à la Elvis Peeters.
Enkel de uitspraak gleed al eens uit in de hitte van de ergernis.

Zij. Onzekere, weggedrukte deerne. Onzeker desondanks vele vrijspraken; de wil om eindelijk zelf vrij(gesproken) te kunnen zijn. Sprekend met zo’n mooie, verzorgde stem. Onbehagen op meerdere niveaus; van rechstreeks ontweken interactie (het ongemakkelijke zitten, verzetten, schuifelen, opschuifelen) naar het ingebeelde aanspreken / uitlachen / verwijten tot (bovenal) beklijvend de innerlijke gedachten, bespot in fel wit licht. Op zoek naar de pauzeknop.

Verzorgde lichtinstallatie, filmpjes+originele muziekkeuze (typisch de hij achter de hij). Set(ting) aansluitend met Cjour.

Woorden. Veel woorden. Scheldwoorden. Namen. Scheldnamen. Verzorgd. Geïnspireerd. Gedreven.

Maar nu ga ik weg. Al eentje minder, lieve dame! Stop

Posted on by — Leave a comment

The rise of the robin

With Batman: Dark Victory acclaimed duo Jeph Loeb and Tim Sale created a follow-up tale on their Batman: The Long Halloween.

The Holiday killer caught. Supposedly. During a massive escape from Arkham he (Alberto Falcone) stays put. The new DA, Mrs. Porter, gets him out anyhow on humanitarian grounds. The beating by the Dark Knight.

A new series of murders. Every month a cop gets hanged. On holidays. History repeats? While this Hang Man leaves his riddles, “Freaks Inc.” is taking over the city from the mob families. Sofia ‘Gigante’ Falcone is desperately trying to lead her family, poppa’s imperium and Gotham. The wheel chair (damn Catwoman) doesn’t make it easier.

The Calendar Man is frustrated for being overlooked. Gordon, now commissioner, (still?) has marital problems. Two-Face seduces, is caught and stands trial. Batman goes from (intoxicated) fear to vulnerability. Still confused about Selina/Catwoman. The angst (not) to reveal his identity, again, and again. Until Bruce Wayne takes home a young acrobat to grant him what was not granted to him. Synchronicities from the past. Revenge for the murder of his parents. A favor worthwhile returning in a way.

The story is great. Highly creative. Fresh. Unexpected settings. Superb collection of characters. Tense romances. The Loeb trademark. Vibrating graphics (those look backs!). A top Batman comic. By a magnificent dynamic duo (team).

Let the bird fly. I will now check what Catwoman did in Rome…