Posted on by — Leave a comment

Duchenne (kinesitherapie)

In mijn Blog-statistieken zie ik wel eens zoektermen die taallogisch naar bepaalde vragen leiden. En bij de term “Duchenne” besteed ik daar graag iets meer aandacht aan, want wij kennen de vragen, twijfels en onzekerheden ondertussen een beetje bij diagnose of dreigende diagnose. Daarom ook dat ik er hier lekker open over schrijf, een beetje -hoopgevende- praktijkervaring delen…

Als antwoord op de combinatie “kinesitherapie bij duchenne” geef ik graag mee dat onze zoon (bijna 7 jaar) voorlopig 1x per week naar de kiné gaat, vooral om de achillespees te stretchen en goed vlak te lopen om die pees mooi gerokken te houden. -daarvoor draagt hij ook regelmatig zijn laarsjes, zie ook eerder bericht– Daarnaast wordt er ook gewerkt aan zijn rug- en poepspieren ter voorkoming van een scoliose of andere rugproblemen op een bepaalde termijn.

Voilà, kan er weeral een klein beetje meer info de wereld rond reizen…

Posted on by — 2 Comments

Kanban and Scrum (done or to be done?)

Kan and Ban are Japanese for Card and Signal. A Kanban (signal card) originates from the Toyota Production System (TPS) where it is a physical card that visualizes a pull question for inventory. It serves to minimize stock in a ‘Just In Time’ strategy and is a way to ‘eliminate waste’ while assuring a continuous flow of goods.

In an Agile context, a Story Card is a Kanban. Out of eXtreme Programming it grew into an established Agile practice in describing a feature. A Kanban Board holds the active Story Cards per ‘status’, thus being an Information Radiator (term by Alistair Cockburn, also my inspiration for the Games metaphor).

My.Fragility_logoMy Scrum Product ànd Sprint Backlog items are User Stories. (‘Minimal Marketable Feature’ is more generic, but I stick to ‘User Story’) The Sprint Backlog is made visible by sticking a printout from my (Excel) tracking model on a wall. Around the Daily Scrum (we do it standing up) each Story Lead writes the estimated time to finish a Story on the printout and I create the Sprint Burndown. That works fine. We use a Kanban Board only for feedback from functional testing. This is generally too small to create a Story (would be ‘waste’).

Velocity is a way to optimize the inventory and the continuity of work. Traditionally ‘velocity’ equals the #Story Points (gummy bears) that can be finished in one iteration (a Sprint). However, I apply an overall Velocity as a multiplicator on Story Points (ideal time) to result in #planning days. The size of the inventory (in #Story Points) for a Sprint is determined by dividing the available #planning days of a team (minus 2 slack days) by expected Velocity (Yesterday’s weather). Note: continuity is also assured by the presence of the Product Owner. He/she makes sure that no functional issue remains unsolved, on the spot!

Posted on by — 9 Comments

Duchenne (Stem Duchenne Parent Project)

Duchenne komt regelmatig aan bod in mijn berichtjes aan de wereld.

In Nederland bestaat er een vereniging met de alleszeggende naam: Duchenne Parent Project. Deze vereniging verleent o.a. financiële steun aan diverse wetenschappelijke onderzoeken voor verlichting van deze genetisch spierziekte die ook onze zoon heeft .

Zij maken als goed doel kans op een gift van 50.000 € door 3M Nederland. Hierbij lanceren wij dan ook onze warme oproep om (volstrekt kosteloos) te stemmen op het Duchenne Parent Project!!!

Ter info: een uitzonderlijk belangrijk onderzoek is het zogenaamde Exon Skipping. Het is baanbrekend op wereldschaal, heeft zijn zwaartepunt in Nederland met actieve participatie van UZ Leuven (waar onze zoon opgevolgd wordt) en beoogt de afzwakking (geen genezing!) van Duchenne. Dit onderzoek staat zeer ver, is zeer hoopgevend en verdient ook uw steun om te kunnen doorgaan.

Posted on by — Leave a comment

(h)Eerlijke plaatjes

Zeldzaam de CD die bij de eerste beluistering boeit, ontroert, fascineert.

Maar de fine-fleur van Nederland’s popmuziek, Frank Boeijen-Henk Hofstede-Hennie Vrienten, ofte Aardige Jongens, kreeg het voor mekaar.  Je herkent hun eigen geluid, accenten, stemmen en klanken, maar ze smelten heerlijk samen in een mix van grooves, beschouwingen, tederheid en andere overschouwingen.

Bart Peeters heeft met De Hemel in het Klad ook een erg mooi en (vooral) intimistisch wereldplaatje voortgebracht. Het bevat de nodige pareltjes, maar het is toch zòveel bedachtzamer dan zijn Slimmer dan de Zanger. Ik mis echt wel de scherpere kantjes (instrumentaal gezien) en de prettig-gezinde drukte(maker) -van weleer (?).

Posted on by — Leave a comment

Wij gingen op reis (en ik heb gelezen)

Eventjes geleden weeral deed ik een aankondiging van boeken die meegingen op reis. Gstaad 95-98 niet, wegens niet meer gevonden.

Vuur van Bart Koubaa beschrijft de lieflijke, wat puntige relatie tussen de oude en de jonge Kuda, een knorrige oude zigeuner en zijn kleinzoon die al wat binnentrad in de moderniteit. Doorheen de vaak leuk kribbige woordenwisselingen voel je steeds de warmte (van het vuur? dat niet geschreven kan worden?). Het is een zonnig boek, dat mooi over en weer kabbelt tussen hilariteit, leedvermaak en plaatsvervangende schaamte.

De Man in duplo van José Saramago is wel van een iets andere orde. Ik heb al genoten van heel wat werk van deze Portugese topauteur, maar dit is echt wel een onwaarschijnlijke voltreffer in zijn stramien ‘leven van grijze burgermuis ontspoort totaal door ogenschijnlijk kleine gebeurtenis of toevalligheid‘.

Een leraar geschiedenis (een autobiografische knipoog -niet de enige- i.c. naar de geschiedenis -die hij toch zo gemeen graag doet ontsporen-. Ps. in Het Beleg Van Lissabon is het één een gevolg van het ander…) ontdekt een perfecte dubbelganger. Hij kan het niet laten de man op te sporen en te confronteren, en toen… was het al te laat, alhoewel je tegen dan al een flink eind aan het lezen bent, maar je je nog geen seconde verveelt hebt met de geniale veelstemmigheid die Saramago zo kenmerkt. Niet alleen zijn personages zijn aan het woord en beleven hun kleine geschiedenis, maar daar doorheen mengt hij amusante beschouwingen, waaronder de schrijver die zijn werk overschouwt terwijl de lezer (jij) het leest.

Terwijl bvb. Stad der Blinden me echt koude rillingen bezorgde, door zijn genadeloze beschrijvingen van de genadeloze menselijke natuur, is dit boek in opbouw, structuur en ontknoping (thriller-achtig) echt top!

Ulysses van James Joyce (vertaling ’94 van Paul Claes) begonnen en nog niet uit door de geweldige drukte (werk, blog, kinderen, tuin, flauwe excuses, weet ik). Idem voor De Feesten van Angst en Pijn, maar dat las ik al eerder.

Het goede nieuws is wel dat ik intussen Gstaad 95-98 alsnog heb gevonden. Ik heb me wel moeten verzoenen met het pocket-formaat…

Posted on by — 1 Comment

Ik koop! (bekentenis #2)

Wij kòpen onze boeken, liefst (eentje dat we echt-ècht willen) in harde kaft. Enkel voor kinderboeken gaan we -meestal- naar de bib. Dat betekent vanzelfsprekend dat we een boekenkast hebben waar nog geweldig veel uit gelezen moet worden. Da’s normaal, zelfs een absoluut genot. Een selectie:

De meeste zijn gekocht nà onze winkel (’96-’99) trouwens. En kopen, dat kriebelt, hoor. Dat blijf je doen… zoals te lezen is.

En pas op, ‘t houdt daarmee niet op. Ook onze CD‘s kòpen we. Quasi alles hebben we zelfs fysiek. Enkel wat free download stuff (zoek in mijn berichten), maar die eindigen ook op een schijfje. Het is een ‘afwijking’ van in mijn jeugd (de thuissmokkel van platen), maar gelukkig is mijn vrouw niet alleen toleranter dan mijn moeder, ze doet mee! Onze iTunes zegt dat we beschikken over 900 albums, 10.417 songs, 30,6 dagen, 42,67 GB, 23 genres, 343 artiesten.

Okee, okee, bij bekentenissen ga je best ineens over tot volledigheid. Dus moet ik ook schuldig pleiten aan het kopen van strips, comics, beeldromans, graphic novels, etc. En DVD‘s… amai, kopen? Het is gekkenwerk!

Posted on by — Leave a comment

De Boekenkerk

Vrijdag gingen we als moederdaguitstap (‘moekedag’ ) naar Maastricht.

Erg leuk, wel druk in de stad en een half mislukte maaltijd aan de Maas door een eetgelegenheid met een wel zeer gebrekkige organisatie.

Een bezoekje aan Pipoos maakte al veel goed. Maar vooral hebben we eindelijk het kerkgebouw bezocht dat intussen, na vele andere bestemmingen, dienst doet als boekhandel Selexyz Dominicanen. Prachtig. Volgens The Guardian de mooiste boekhandel ter wereld.

Het echte kijken en shoppen wordt wel iets voor zonder de kidz.

Redelijk zot van Nederlandse boekhandels. Als kopers en liefhebbers, maar ook als voormalige uitbaters van een -Standaard- Boekhandel.

Posted on by — Leave a comment

CPeX (eventjes zonder den Bart Pjeeters)

Deze week naar de gazettewinkel gespurt voor de lichtelijk fantastische verzamelaar van The Clement Peerens Explosition bij den ‘umo.

‘t Was geen geld voor die geweldige verkenning door dit Aantwaarps collectief van de zware rock. De muziek ernstig, de teksten erover. Lijkt alles wat het is (?) Heavy emoties: de doorleefde doodsangst na het drinken van wa Boecht, oprecht verdriet om een oud moedertje. En The Arshitect (uitspraak!) is gODdelijk.

Soms duidelijk van de hand van hij die ooit rondtoerde met De Bomen.

‘t Schijnt trouwens dat hun crapuleuze drummer vastzit (hint op de hoes). Andere roddelmagazines melden gehoorproblemen. Nu ja, er zijn plaatjes in omloop (van feestelijk tot mijmerend) die daar precies niet onder lijden. Maar ja, iedereen weet: uiteindelijk is de drummer meestal Slimmer dan de Zanger.

Posted on by — Leave a comment

New Brett Anderson “Wilderness” (digitally) out

The follow-up to Brett Anderson‘s 1st (self-titled) solo album Wilderness is now available in digital stores. Perfect mother’s day gift for Moekie.

September will see the physical release, and probably I won’t be able to resist it (although iTunes kindly included the booklet ànd a bonus track).

fyi: my wife and I were dedicated Suede fans. Glam-trash drama. We went to a lot of their electrifying live shows. Dog Man Star is one of our all-time favourites, with The 2 Of Us as the opening dance of our wedding. We liked the projects of original band mate Bernard Butler, solo (2 albums) and with McAlmont (soul heroes for 2 albums). But the return of the duo as The Tears (2005) did not bring back all of the old magic.

After Brett‘s 1st solo album, we saw him play brilliantly in the Botanique in Brussels (with Suede’s Mat Osman). We enjoyed the electrical new and Suede tracks, but were ecstatic about the unexpected, but incredible acoustic (solo) performance. It certainly revealed an unexplored, pure side to the Suede songs, structures and lyrics, but also unleashed the ‘new’ artist in Brett.

Upon that experience we purchased the exclusive acoustic Live at Union Chapel recording. And the succeeding concerts with a string ensemble (still available here) seem to have finally inspired him to write and record new songs (in 7 days) with no more than a cellist as main compagnon: