(h)Eerlijke plaatjes

Zeldzaam de CD die bij de eerste beluistering boeit, ontroert, fascineert.

Maar de fine-fleur van Nederland’s popmuziek, Frank Boeijen-Henk Hofstede-Hennie Vrienten, ofte Aardige Jongens, kreeg het voor mekaar.  Je herkent hun eigen geluid, accenten, stemmen en klanken, maar ze smelten heerlijk samen in een mix van grooves, beschouwingen, tederheid en andere overschouwingen.

Bart Peeters heeft met De Hemel in het Klad ook een erg mooi en (vooral) intimistisch wereldplaatje voortgebracht. Het bevat de nodige pareltjes, maar het is toch zòveel bedachtzamer dan zijn Slimmer dan de Zanger. Ik mis echt wel de scherpere kantjes (instrumentaal gezien) en de prettig-gezinde drukte(maker) -van weleer (?).

CPeX (eventjes zonder den Bart Pjeeters)

Deze week naar de gazettewinkel gespurt voor de lichtelijk fantastische verzamelaar van The Clement Peerens Explosition bij den ‘umo.

‘t Was geen geld voor die geweldige verkenning door dit Aantwaarps collectief van de zware rock. De muziek ernstig, de teksten erover. Lijkt alles wat het is (?) Heavy emoties: de doorleefde doodsangst na het drinken van wa Boecht, oprecht verdriet om een oud moedertje. En The Arshitect (uitspraak!) is gODdelijk.

Soms duidelijk van de hand van hij die ooit rondtoerde met De Bomen.

‘t Schijnt trouwens dat hun crapuleuze drummer vastzit (hint op de hoes). Andere roddelmagazines melden gehoorproblemen. Nu ja, er zijn plaatjes in omloop (van feestelijk tot mijmerend) die daar precies niet onder lijden. Maar ja, iedereen weet: uiteindelijk is de drummer meestal Slimmer dan de Zanger.