Luckily, The Horrors themselves use a lot more than just Primary Colours on the album of that name. Maybe lyrically ‘horrors‘ is too much translated into (only) the loss of love, the dark side of romance. But overall they do create a genuine and wonderful mix of dark vocals, happy vocals, distorted guitars, detuned guitars, fuzzy synths.
Warning! Following references serve only to paint a picture without having heard the band (though I doubt whether that’s possible). The opening tracks remind vocally of Interpol‘s debut. Guitars are fuzzy in the best My Bloody Valentine tradition. Some songs excitingly drag along like only The Swans could. I will not mention Joy Division.
During a check on my favorite artists I ran into a music video of David J, reminding me of the fascinating artist and songwriter the man is.
The song brings up memories of Bound for Hell, which he wrote for the self-titled Love & Rockets album. Although this album divided not only the band’s 2 main songwriters, but also their fan base, I still love it. Exactly because of its playfulness, its fooling around with pop music. Subsequently they defined… pop music. And does‘Roll On’ on the Daniel Ash album ‘Foolish Thing Desire’ bring up memories of ‘Motorcycle’ on L&R? (anyone saying “The Jesus & Mary Chain”?)
I have mostly known David J as the coolest bass player around. I found out only last year that he had composed the music for the V for Vendetta song This Vicious Cabaret, using Alan Moore’s lyrics. Following is not an official video, but pastes imagery of the (great!) movie on top of the (great!) song:
Fairly intrigued I bought me the full (mini) CD. Now, that’s what I call (avant-garde) CABARET! My edition also holds the demo version of the main song, which is truly great (knowing that it’s the result of a 1 night effort).
It all started with Bauhaus. And it’s quite fair to say that also Peter Murphy (I’m a huge fan!) and Daniel Ash are fascinating artists and songwriters, that have helped defining the face of music. If you want to know more on the forming of, the history of Bauhaus and the subsequent paths of its members, there’s this illuminating book Dark Entries (Bauhaus and beyond). It goes back to the days of various bands, of David J playing bass, his brother Kevin (Haskins) on drums (flower pots?) and Daniel on guitars. With Peter they came to be the legendary Bauhaus (1919).
Of course, over the past 25 years the guys have kept creating new, distinct and fantastic work, have reformed a couple of times, even put out a new Bauhaus album. Too much for one lousy blog note…
Franz Ferdinand‘s Tonight: music2dance2. Perfect tunes to seduce those pretty girls –who don’t understand boys– to… dance. And a little kiss?
The boys fool around. Laugh. Dream. Create super sound moves. Don’t be afraid if you hear their voices. Plunge into the unbearable lightness of dancing. It’s taken to an extreme hyperlucid level on the bonus CD Blood: Thunder. Synths. Echoes. Kinda like some ancient Bauhaus B-sides (In Fear Of Dub, Here’s the Dub, Ear Wax).And what a great job on the visual aspects again. Had some heavy night out (dancing), guys? Now get away you blood sucking paparazzi!
I’m throwing my arms around Morrissey
because only his dramatic feel reflects my love
In fact, I had already thrown my arms around Him since his glorious return with You Are The Quarry. Although the early solo albums were highly acclaimed (still are) I never got beyond the radio hit singles. Maybe it was just me not getting over the split of my beloved The Smiths… But then there was Irish Blood, English Heart. Provocative. Great. Self assured. Rocking. I bought me the 2 EP’s and the full album, and years+2 also Ringleaders Of The Tormentors. Against the critics again I loved Him even in his Italian love phase.
The fantastic single I’m Throwing My Arms Around Paris has the only true vintage melodramatic Morrissey poetry. Great but I doubted. Still went out for the full Years Of Refusal to (yes! allright!) find the return of the fierceness of Irish Blood, English Heart, only now resonating throughout the whole album. Both lyrics and music are beautifully drenched in black and violent smoke. The final rise of punk, mozzer-style. With a great bass to end the album and rub it in. Salty noise banging in my head. And finally (yes again!) no overwasted, endless feedback guitars droning on and on to… no end. Don’t let the child mislead you. Adult work.
Quite original CD-print. Certainly reminds me of my The Smiths albums. Makes a black circle look round, right?
I certainly haven’t (yet). Because I first wanted to read the Watchmen book. As I (luckily) also did with From Hell and V for Vendetta.
As usually with Alan Moore it took me some time to get through it. Because of the figuring personas, their psychology and backgrounds, a complete society sketched and, not to be underestimated, the plot. Moore’s works are truly ‘Graphic Novels’, balancing images and narration (both of high quality). Guess why it took 4 years.
As usually with Alan Moore it was worthwhile. Certainly for Watchmen. In a historically twisted world, numerous layered tales are served, that eventually all interact and interconnect (with the Pirates’ book-in-the-book and its writer’s role as supreme example). The written intersections in the book (of varying ‘written’ nature) required my patience but added perspective. All to present a hyperoriginal perspective on superheroes, also behind the scene (how common), the early amateurism and marketing attempts of the masked avengers, their objectives, motives and ethics, the fact that they get old and… retire. No wonder that The Minutemen weren’t meant to last.
Alan Moore is without any doubt one of the greatest graphic novelists of our times. He gave us a complete hypothesis on the identity of Jack The Ripper and the motives and instructor for his outrageous killings, in an historical London with all its (dark) facets, in From Hell. Mediocre movie if you know the book. He told about this fascinating superhero-like character fighting a fascistoid authority in the truly haunting V for Vendetta (brrr, the scaring philosophy -liberating?- behind the torture scenes…). The movie was good, respecting main roles, colours and story of the book. He has not just written another Batman story with The Killing Joke, it soon became a well adapted standard for the becoming of Batman’s biggest opponent, The Joker. But Watchmen is the best I’ve read to date of Alan Moore. It really stands out with all its magnificent complexity. Sorry to say that The Ballad Of Halo Jones was just good, entertaining above all. Others would kill to be able to write it, I guess.
Now I will sit and wait. To watch the Watchmen on DVD (director’s cut).
Vandaag om 14u was het zover. En, amai, de jonge garde had het weer goed voor mekaar. Zingen, dansen, entertainen, presenteren. Branie, lef, beweging, samenzang, duetten en zo meer (en soms allemaal tegelijkertijd, wat veel moeilijker is dan het klinkt). Met de geweldige Ketnet Band natuurlijk. Anderhalf uur keitof entertainment.
En een coole mix aan songs! Ik heb onthouden: eigen liedjes, waaronder Junior Eurosongs (zelfs ‘Knallen’, een all-time classic voor Ian), een meiden-medley (stukje ‘back to the eighties’ zelfs), een Clouseau-medley, Kaiser Chiefs, Milk Inc. (incl. “ik wil die handen zien”), Guust (Ian’s favoriet) die zich zo verdomd alleen voelt.
Scrum is also in the minds of people. My mind is set on the ability of fragility. How about you?
Are you ‘management’? Then you should not only be willing to believe that a software project can truly deliver quality and business value. You should also do (a lot) more than just gather a group of programmers with a project manager on top during a (project’s) timebox.
Okay, so far for a view the community will quickly agree upon.
What is usually less focused on is the level of commitment of the actual team members. In my experience this may turn out to be at least as difficult to achieve. Because it takes the absolute will to self-organize, not wanting to depend on other people to take decisions for you (the essence of ScrumMaster facilitation versus Project Management’s execution of control), to outweigh every (technical) choice against the (business) value and functional profit, to discuss and communicate openly, etc.
Scrum is a simple way to outperform and excel but all parties should respect its essence, that I represent on my Scrum Diamond:
God, ja, we waren daar nu toch, in de AB Box. En, kom, we hadden nu toch inkomkaarten. En Yevgueni sprak tot ons: We Zijn Hier Nu Toch, en stelden dan maar ineens hun nieuwe (3e) CD voor.
En het was weer fantastisch. Van zacht introspectief tot beestig rocken. Zo hadden we ze verleden jaar in hun homeland Beveren ook al gezien.
De nieuwe CD kwam volledig aan bod en werd perfect aangevuld met ‘oude’ publieksfavorieten. Prima balans in de liedjeskeuze dus, ook goed gespreid tussen set en bissen. Zalig was de afsluitende bis met het vertaalde Suzanne Vega-pareltje In Deze Stad. De gitarist gaf extra kleur (soms net te veel op de voorgrond gemixt, terwijl de pianoriedeltjes wat meer aanwezigheid verdienden, vond ik, maar da’s een detail). Klaas toonde zich een begaafd instrumentalist en publieksmenner. Zijn zus blijkt ook te kunnen zingen. Maar, vooral, de ganse band stònd er en excelleerde. Punt.
De vertrouwde sound èn creatieve evolutie. Een zomerliedje met een beat. Verrassend… en ook niet: een nieuwe Robbie (III al, ook gekend als: Daar Zit Je Dan). Heel persoonlijk liefdeslied. Een duet (die zingende zus). Een andere kijk op (werken in) de media. Een nieuwe uitdrukking voor het woordenboek (iets met een schijtende geit).
Een bijzonder geslaagde avond. En dat geldt ook voor de CD, die we ons maar ineens hebben aangeschaft. Doe het ook. Maar ga ook eens live kijken (1 april in de Handelsbeurs van Gent bvb, als je rap bent). Let op: je dreigt al eens omver te worden geblazen. Merci, gasten!
De toevoeging van 4 nieuwe verhalen van Geronimo Stilton bij den ‘umo triggerde een MindMapping trip door mijn mind.
Want de 4e titel, Arthur, roept herinneringen op aan de gigantische hervertelling door Terence H. White (Koning Voor Eens En Altijd, ook wel The Once And Future King). Verhelderend, aanvullend, schrappend (vooral de saaie formaliteiten en techniciteiten van het toenmalige ridderschap). Een scheut moderniteit over de oude versies en vertellingen. Heen en weer door de tijd, reflecties en parallellen tegen de chronologische geschiedenis in (maar misschien niet tegen beter weten in, vanuit het gegeven dat betweter Merlijn ook tegen de tijd in leefde).
Geschenk van mijn (toen) lieve vriendin (nu: echtgenote, steun en toeverlaat voor eeuwig, standvastigste creachaote). Ik deed een jaar, of meer, over de 4 boekdelen en het toegevoegde (nagelaten) Het Boek Merlijn. Maakt niet uit, want het werd de definitieve herstart van mijn LeesLeven, stilgevallen tijdens mijn studies. De aanwakkering van het onverbiddelijke boekenvuur. In die zin was het al de embryonale keuze om later (ondanks die studies) een boekenwinkel te beginnen.
Arthur leidt ook naar de Britse historicus-schrijver Bernard Cornwell.
Zijn 3-delige cyclus De Kronieken Van De Krijgsheren plaatst deze saga in een gedemythologiseerde, historische realiteit. Doorheen de geschreven woorden leef je het geploeter op de slagvelden. Donderen de hoeven van Arthur’s oorlogsrossen in je lijf (vernieuwende oorlogsvoering). Verbrokkeld en verlaten land (bloody romans). Het christendom neemt het geloof en de macht van het volk over van de heidense druïden-tovenaars, alhoewel Merlijn zich weert als een baarlijke duivel.
Zalig vond ik de omkering van enkele, klassieke elementen. Lancelot is een slappe lafaard. Zijn affaire met Guinevere tegen de achtergrond van oosterse mystificaties. Bloedstollend worden de romeinse inweidingsrituelen geschetst, gedrenkt in stierenbloed. Spanning van begin tot einde. Indrukwekkend.
Maar kom, genoeg gemapt nu (wordt zeker vervolgd). Ik ga Arthur herlezen. Van White, voor de duidelijkheid. Stilton wordt iets voor onzen oudste, volgend jaar of zo (in ‘t 2e). Kijken kan hij binnenkort al…
Als ouders van een kind met de spierziekte van Duchenne (en dus ervaringsdeskundigen?) zijn we blij met de berichtgeving rond het probleem van het verkrijgen van Calcort. Maar in onze ervaring ligt het probleem licht anders dan hetgeen de media schetsen.
1. Waarom Calcort?
Calcort is een corticosteroïde dat vermoeidheid en kleine pijntjes bestrijdt, en zo onrechtstreeks voor meer energie en beweeglijkheid zorgt. Dat effect kunnen we voluit bevestigen (alhoewel in ons geval meer meespeelt, lees hier). Uit studies, die 15-20 jaar lopen, is gebleken dat Calcort ook op langere termijn een gunstig effect heeft (hartfunctie etc). Calcort heeft de voorkeur omdat andere producten ongewenste neveneffecten hebben.
Dus: Noodzakelijk? Ja
2. Probleem 1: Leverbaar?
Wij kochten tot kort geleden Calcort in de apotheek van het ziekenhuis. Maar wij hebben, zoals hier beschreven, een toffe apotheker die het levert aan een vergelijkbare prijs.
Dus: Leverbaar? Volgens ons wel. Duitsland is wel goedkoper!
3. Probleem 2: Terugbetaling?
Bij gebrek aan de juiste erkenningen is er geen klassieke remgeldregeling via de mutualiteit en het Riziv. Een kleine tussenkomst wordt aangevraagd bij het solidariteitsfonds. Het dient er tenslotte voor. Maar die weigerden altijd… tot een rechtbank enkele ouders in het gelijk stelde en het fonds sindsdien moet tussenkomen.
Maar in onze, voorlopige, ervaring werkt men tegen via allerlei procedures (vragenlijsten, uitgestelde beslissingen, nieuwe goedkeuringen, regelmatige hernieuwingen, etc.). Het is aanstootgevend dat een overheidsinstantie hiermee niet enkel haar eigen regels niet naleeft, maar ook de lijdensweg van Duchenne-ouders nog vergroot.
Luckily, The Horrors themselves use a lot more than just Primary Colours on the album of that name. Maybe lyrically ‘horrors‘ is too much translated into (only) the loss of love, the dark side of romance. But overall they do create a genuine and wonderful mix of dark vocals, happy vocals, distorted guitars, detuned guitars, fuzzy synths.
