Posted on by — 3 Comments

Fixed Price bids. An open invitation to bribe, cajole, lie and cheat.

I have been fortunate. Because some things take time and I have had the time to experience Scrum deeply before the demand rose sky high at my local markets. Time and experience formed the foundation upon which I build in some larger scale Scrum transformations that I am involved in.

I have learned much. I have much to learn. Yet, some people ask for my opinion.

A frequently recurring question is on the combination of agile and fixed price bids (and contracts). Here are my thoughts:

I have an opinion

Fixed price bids are an open invitation to bribe, cajole, lie and cheat.

  • Fixed price contracts introduce a blaming culture. They don’t aim at collaboration and sharing but at shifting all risk to one of the contracting parties. It invites people and organizations to be dishonest and fight in order not to take the blame (and the penalties). It might end up with the supplier financially getting hung, or the requester getting bad quality or not getting work by devious (and clause-wise) omission.
  • Fixed prices deny the very nature of our business. Software development is complex and creative work. There are a lot of elements that influence process and progress, and the number of unpredictable elements surpasses the number of predictable ones.
  • Fixed prices thrive on the belief that time, budget and scope can be fixed and planned upfront. Although everybody (at least off the record) acknowledges the truth in the metaphor of the iron triangle of software development, few seem to say it aloud. Hereby, fixing time, budget ànd scope creates only one certainty, i.e. low quality.

I have experience

Fixed prices define ‘success’ as the predicted combination of in-time+on-budget+promised-scope. Research by the Standish group has shown that agile is more successful than a traditional approach, even against these old criteria. This is not a reason to promote the combination! Yield rate is better but still low by setting the wrong expectations in the context of software development, i.e. that the unplannable can be predicted in a plan.

In the early years of my life in agile, I have delivered several fixed price projects successfully with Scrum. I even developed a framework for it. Still, from a contracting point of view it introduced the notion of ‘fixed price-negotiable scope’. Every single time that this notion was neglected or ignored I ended up in a one-way scope negotiation situation. The bleeding, the pain and the war situations never positively contributed to quality, time to market, user satisfaction, ROI, TCO. Blaming and penalties just appeal to a primitive sense of revenge.

In our Professional Scrum courses we work with the people in the class to figure out options to use Scrum. We try to facilitate bottom-up knowledge generation. We consider parameters and complexities that influence IT and software development, to find that in general we can’t be sure we have them all, and that at least some of the known ones are still quite unpredictable.

Agile via Scrum restores the understanding of the true nature of software development, and offers new ways of working and control to deal with uncertainty. It helps us to shift from the industrial to the creative paradigm and to accept that software development and fixed price contracts are not fit for each other.

I have a dream

Against all experience in, proven low yield rate, failures, burnt-out people and caused distress, the belief remains that a fixed price contract offers certainty. Although there is a tangible and incredible way to deal with the natural uncertainty of software development, Scrum. Scrum allows us to collaborate and behave as partners. We can jointly evolve, learn and check regularly on what does/does not work. But it still requires the first, huge step to let go of the false belief in planned certainty.

I have a dream; the dream that IT professionals stop offering on fixed price bids. Because it is unethical, risky and untrustworthy to make that kind of hard-coded promises in a complex and fast-changing environment. It is… unprofessional. And there is a great alternative option.

Posted on by — Leave a comment

Agility can’t be planned

I have been fortunate. I have been involved in some larger scale Scrum transformations. I have learned much. I have much to learn.

Here are some basics that are fundamental to set the right expectations for a enterprise Scrum transformation. I will relentlessly repeat and remind these. Because introducing agile without accepting these essential truths closes the door to the path to agility instead of turning it into a gateway of opportunities.

Agility can’t be planned. Agility can’t be dictated. Agility is never ready.

A time-planned way to introduce agile at an organizational scale sets unfavorable expectations. Change processes are highly complex and therefore not predictable. And agility is much more than following a new process. It is about behavior, it is about cultural change. In a transformation towards an agile way of working, there is no way of predicting what change needs will be encountered at what point in time, how these are to be dealt with and what the exact outcome will be. There is no way of predicting the pace at which the change will spread and finally take root.

A decision to move to agile is a decision to leave the old ways behind. It is not only about accepting but about celebrating that agility is living the art of the possible. It requires the courage, honesty and conviction of acting in the moment, acting upon the reality that is exposed by iterative-incremental progress information. Agility is about doing the highest possible at every possible moment, given the means we have and the constraints that we face.

Time-plans create the illusion of deadlines and an end-state. Agility has no end-state, but introduces a state of continuous improvement, a state in which each status quo is challenged, all the time.

Agility can’t be planned. Agility can’t be dictated. Agility is never ready.

This must be in the hearts and minds of every person guiding or driving a Scrum transformation. Because agility needs to settle in the hearts and minds of every person impacted by a Scrum transformation. And in general those people have been instructed the wrong behavior for 15 or 20 years. In general a plan will slow down the transformation process, as it just extends the old thinking. Living the art of the possible engages people and accelerates a transformation as it thrives upon the future. A bright future if you have the vision, the determination and the dedication. And if you have, I hope I can help you. And I will bring metrics, practices and tools that will light your path.

Posted on by — Leave a comment

Training Room with a View

I was recently in Offenbach (near Frankfurt, Germany) to facilitate a Professional Scrum Master training for German colleagues. Our learning & development center in Munich had set up the training in the best room I was ever able to do a training in. We had the 30th floor of the gigantic City Tower completely for us. And it offered a terrific view over the area and lots of daylight in the room.

Was it the location? The frequently passing airplanes? Or the sheer enthusiasm of my colleagues? Fact is that it was truly one of my most enjoyable Professional Scrum journeys so far…

Fyi. The City Tower has a height of 120m, and the top floor is the 31st (so still one above us). The tower is not completely taken by Capgemini, by the way…

Posted on by — Leave a comment

G-Gym 2012 met Deugd & Moed

September kennen we vooral van de start van een nieuw schooljaar. Maar het is ook de start van de nieuwe verenigingsactiviteiten. En dat betekent dat onze Down-zoon niet enkel terug naar de Akabe-scouts van De Zonnepinkers kan, maar wekelijks ook terug kan gaan turnen.

Onze turnkring, Deugd & Moed, heeft sinds enkele jaren een fantastische G-Gym-werking. Hier kan je kind met een mentale beperking lekker bewegen, huppelen, springen, klimmen en buitelen!

In een interview vermeldt Jessica Vervoort, de G-Gym verantwoordelijke: “Het is allemaal begonnen toen we een kindje met het Syndroom van Down in onze reguliere werking kregen“. Dat was dus onze zoon Jente!

Nieuwe leden zijn steeds van harte welkom. En kijk zoonlief mee ziten blinken op de folder…

Posted on by — Leave a comment

Development or construction?

A couple of years ago we turned our garage into a small living studio for our son. He has too much difficulties doing stairs due to his Duchenne muscular dystrophy. Since then we have stored our bikes as well as his tri-bike in the hall, which is quite crowded. Last weekend, finally, I constructed a bicycle shed in the back of our garden. I am no carpenter, I am no superior wood craftsman, but I love the result. And my wife even more as she had been waiting for it for a very long time.

Sinds enkele jaren hebben we onze garage omgebouwd tot een leefkamer voor onze oudste zoon. Door zijn Duchenne aandoening waren trappen namelijk te lastig geworden om elke dag te trotseren. Sindsdien was de hall de parking geworden voor onze fietsen en zijn tri-bike, wat nogal druk is. Het voorbije week heb ik, eindelijk, een fietshok gemaakt in de tuin. Ik ben geen timmerman, of een bijzonder vakman in houtbewerking, maar ik ben wel blij met het resultaat. En mijn vrouw nog meer aangezien ze er heel lang op heeft moeten wachten.

Posted on by — Leave a comment

Olympische zwemles

Al vanaf de eerste schooldag had de juf van Ian, onze oudste zoon, de kinderen van zijn klas gek gemaakt met het vooruitzicht van een geweldige verrassing op de eerste zwembeurt. Toen het uiteindelijk zo ver was, bleek dat de kinderen het bezoek kregen van onze eigenste Olympiër Dieter Dekoninck. En dat was ook tot de Gazet van Antwerpen doorgedrongen, zie de site.

Ian vertelde trots dat Dieter een baantje mee gezwommen had met hem. Een mooi gebaar, vinden deze ouders van een zoon met Duchenne voor wie dergelijke lichamelijke inspanningen allemaal niet zo evident zijn!

Onze schuchtere zoon heeft zelfs een handtekening durven vragen op zijn zwemzak.

Eind vorig jaar waren we trouwens al erg trots op Ian’s zwemprestaties, aangezien hij de nodige extra zwembrevetten verzamelde, namelijk 200m, 400m en zijn A-brevet. Wow, een superprestaties met zijn spieren!

Posted on by — Leave a comment

Maakt het uit welke dag? Mag het op dinsdag?

Net gelezen, en nu al op de longlist voor de Ako literatuurprijs 2012!

Elvis Peeters met Dinsdag

(de genomineerde werken van Herman Brusselmans, “Watervrees Tijdens Een Verdrinking“, en Erik Vlaminck, “Brandlucht”, las ik ook intussen. Stefan Brijs met Post Voor Mevrouw Bromley wacht)

In Dinsdag laat Elvis Peeters (met de hulp van co-schrijfster Nicole Van Bael) een oude, rustige man gedurende één oude, rustige dag terugblikken op één leven. Dat ene leven was duidelijk minder rustig dan de indruk die de man die het overdenkt, geeft.

Zijn dag voert hem weg van de mogelijke komst van de sociaal assistente, langs de dagelijkse weerkeringen en naar geschikt gras voor hooi. Maar de dag brengt ook herinneringen aan zijn woelige jeugd, zijn verbanning naar Afrika, zijn gulzige genot van het Afrikaans bestaan tot de gedwongen terugkeer, en al wat daarna nog kwam.

Een rode draad is zijn onverschilligheid, en de boevenstreken die hij in elk van de ontelbare andere jobs die hij uitoefende steeds opnieuw uithaalde, als verkrachter, huurling of vrachtwagenchauffeur. Gesjoemel en gesjacher, meer lijkt het niet op het eerste zicht. Daarin misleidt de rustige vertelstijl de lezer.

Elvis Peeters weeft de herinneringen van de man vlechtig doorheen de gebeurtenissen van die dag, een dinsdag of eender welke dag want dat maak zoveel al niet meer uit, als het ooit al wel een verschil maakte. De terugblik van de man maakt de nodige sprongen in de tijd en er ontstaat een mooi gelaagd beeld van zijn compleet amorele levenshouding. De man denkt terug aan de vrouwen die zijn pad kruisten -zij hielden er meer onaangename herinneringen aan over dan aangename, kan de lezer vermoeden- tot de 2 vrouwen in Brussel die hij aan zijn rustige, oudere zijde had.

Zoals in Wij schetst Peeters de gebeurtenissen in een amorele stijl. Maar vergeet het rechtstreekse shockeffect van Wij, en smul van de opvallend uitgewerkte taal en de shock van het gebrek aan zelfinzicht en andere vormen van veroordeling in Dinsdag. Peeters beschrijft het, kleurt het (bijzonder opvallend vond ik hoe adembenemende landschappen van Afrika in woorden verschijnen) maar schrijft schijnbaar waardenloos. Dat hoeft ook niet; dat de lezer zich afvraagt hoe sommige gruwel mogelijk kan zijn, is meer dan voldoende. Het was een leven als overlever, en vele anderen die hem niet overleefden.

Posted on by — Leave a comment

Schrijven Zonder Zwemmen

Net gelezen, en nu al op de longlist voor de Ako literatuurprijs 2012!

Herman Brusselmans met Watervrees Tijdens Een Verdrinking

(de genomineerde werken van Elvis Peeters, “Dinsdag“, en Erik Vlaminck, “Brandlucht”, las ik ook intussen. Stefan Brijs met Post Voor Mevrouw Bromley wacht)

Het boekwerk Watervrees Tijdens Een Verdrinking is voor het volle pond gewijd aan de beschrijving van een verzopen leven zonder vrouw; en de schrijver suggereert nogal expliciet dat het zijn leven betreft. Want de beroemde Gentse schrijver Brusselmans (Herman) zit zonder vrouw. Niet geheel uit eigen wil. Maar dat maakt weinig uit; feit is dat hij op zoek moet naar een nieuwe vrouw. Maar hij wil niet op zoek naar die derde vrouw. Hij wil eigenlijk gewoon nummer 2 terug, Phoebe, niet zomaar een nummer. Of toch, 20 dan, van (bijna) 20 jaar getrouwd.

Zijn zoektocht is dus tot mislukken gedoemd, maar hij werd toch gestart, die zoektocht, op café. De zoektocht leidt langs nogal wat vrouwen/meisjes. Maar wie kan tippen aan Phoebe? Katrien niet, want ze kent de Triumph Street Triple 675 R niet, en slaat overvallers halfdood met een fles cola. Katrien’s opgetrommelde vriendin Layla, alhoewel zonder waterknieën, heeft geen interesse in boeken. Nog een geluk dat de vooroordelen waar zelfgeroemde schrijver van overloopt, meestal blijken te kloppen. Dat helpt in de afwijzing. En Layla’s zuster, Erika, is gewoon zo’n voortdurend op een hippe telefoon tokkelende mokkel, met veel te doordeweekse benen. Zoals al die andere troela’s.

Via hinkende gedachten en over en weer springend op 5 benen wentelt Brusselmans zich in passie, haat, zelfmedelijden, compassie en beheerste frustratie in een al bij al mild boek, waarin de zwarte humor goed gedoseerd blijft. Een zeker onbehagen maakte zich af en toe van me meester, als mijn gedachten afglijden naar de realiteit waar dit op gebaseerd is. Maar -ach- door de jaren heen moet de omgeving van de beroemde meneer Brusselmans (Herman) het meer dan gewend geraakt zijn om op z’n minst delen van het eigen bestaan in boekvorm misbruikt te zien worden.

Dit boek bevat alvast meer variatie dan enkel het nieuwe blik BV’s dat hij open trekt, de gestaag oversekste toespelingen en de beledigingen van maatschappelijke minderheden. Dit boek bevat voortdurend opduikende verwijzingen (naar Jan wolkers, de gebroeders Wright, Louis Paul Boon, Marcel Proust en Haruki Murakami) die de auteur hardnekkig weigert uit te werken. Is het de weerspiegeling van het leven zoals Brusselmans het ziet? Is het twijfel (angst?) meer intellect bloot te geven, iets te produceren dat als ‘literatuur’ zou kunnen geïnterpreteerd worden? Tegelijk zinspeelt hij er toch voortdurend op dat hij het zou kunnen, maar bewust niet doet. Zodat wij, lezers, ons aan het einde van ‘s mans leven voor altijd zullen moeten afvragen welk absoluut meesterwerk ons niet werd gegund. Het is een spel, een literair spel. En het is gemakkelijker om te spelen dan zijn leven zelf, me dunkt. Want daar zijn al die driedubbele kronkels wat minder beheersbaar dan op papier, me dunkt.

In Amsterdam zal het leven van de ik-persoon ook niet verder gezet worden. En de toestand wordt dra zo hopeloos dat meneer zelfs mokkels in aanmerking moet nemen die meneer niet als auteur kennen, laat staan zijn boeken, of -erger nog- hem omschrijven als ‘geen literaire vernieuwer’. Grappig hoe Brusselmans spot met dit populistische (of is het intellectualistische?) beeld van hem. Zichzelf via zijn personages niet al te ernstig neemt. Oeps. Hij lijkt nog wel een genre op zich. Allicht. Hij toont hier gelukkig genoeg niet alleen zijn typisch nihilisme, maar legt extra metaforische meta-lagen boven op de simpele realiteit van de complexe overlevingsstrijd van een man van middelbare leeftijd die in de steek werd gelaten door zijn vrouw. Waarbij de (nu) ex zo vriendelijk was om de Porsche Carrera mee te nemen. Hij gebruikt zijn unieke taalsaus om de knopen, de worstelingen en de twijfels extra in de verf te zetten.

Langzaam keert de stemming. Er duikt zelfs een politiek compleet incorrecte vader-kinderwens op. Het boek ontwikkelt zich tot een wrange liefdeshistorie met fictieve liefdesprojecties in Gent, en in de Gentse koffiecafé’s. Fictieve mensmeisjes voor een reëel verwerkingsproces? Een liefdesdrama met een einde dat naar de keel grijpt, en alvast in die passage weer eens het potentieel aantoont van meneer Brusselmans. En dat werpt toch weer de vraag op wat de meeste moed vraagt? Doorgaan op je eigen literaire pad en 2 boeken per jaar volgens je eigen idioom kakken, of minstens voor 1 keer de koers van de Grote Literatuur inslaan en een overeenstemmend werk schijten? Ik durf het waarlijk niet zeggen. Het was ook alweer een jaar of 15 geleden dat ik nog een Brusselmans gelezen had.