Year: 2016

Posted on by — 2 Comments

Have an amazing 2017

2016 was a most fascinating year. From my perspective it was either high or low, with little room for middleground.

Our family and my professional life skyrocketed. I gained creative and intellectual freedom and ownership when deciding to further my journey as an independent Scrum Caretaker. And collaborations of beauty are emerging. But all around, in my city Antwerp, my country Belgium, my home continent Europe and on our planet we saw fear and anxiety often dominating.

Remember, fire causes passion as well as death and destruction. Try not to feed your internal wolf called ‘fear’ too much.

Make 2017 an amazing year!

As announced, I foresee spending much energy on introducing re-vers-ify to the world, an act of rhythm, simplicity and focus, a way to help people re-imagine their Scrum and their organisation.

With love
Gunther
22 December 2016

Posted on by — Leave a comment

Speaking Engagement 2017 (re-vers-ify)

Ullizee -Seal 2104I’ve been asked to go present at some events in 2017. It got me into more clearly describing what my speaking engagement will be about. Download the PDF “2017 Speakers Topic Gunther Verheyen re-vers-ify“.

I foresee spending much of my energy on introducing “re-vers-ify” to the world, a way for people to re-imagine their organisation by re-imagining their Scrum.

There are various fascinating and -probably- valuable strategies available to scale Scrum. They are however all situational. I help people and organisations move forward, regardless how long they have or have not been adopting Scrum, or the scale at which they operate. I always introduce the simplest and most core basics of Scrum first. I highlight their purpose and how they serve business agility. I find that it enormously draws on people’s imagination but it also excites them greatly; identifying a product as the application domain of their Scrum, having a Product Owner with the ability and mandate to act as a Product-CEO, producing a Done version of product by the end of every Sprint (regardless the number of teams).

common-scrum-challenges

I have observed how imagination can set an organisation apart. Imagination often distinguishes innovative from lagging organisations. Any organization can be re-imagined, re-vers-ified, to exploit its intrinsic potential to innovate and lead.

The many adaptations possible through Scrum provide a safety net, actually. Scrum thus creates room for action and discovery. Organisations can re-imagine their Scrum to converge their product delivery into a Scrum Studio. Over time divisions dissipate into a structure of product hubs interconnected through purpose and distributed leadership. Creativity and innovation emerge. People, teams and the organisation prosper.

re-vers-ify-nervous-system-annotated

I have consolidated over a decade of his experience, ideas, beliefs and observations of Scrum in re-vers-ify. In my upcoming talks I will introduce how the deliberate emergence of a Scrum Studio is the current way forward to re-vers-ify.

Re-vers-ify is an act of simplicity, rhythm and focus. Simple, not easy.

On 23 December 2016 I lift a tip of the veil at a webinar I am participating in together with Jürgen De Smet (collaboration architect at Co-learning) and James Priest (Co-Founder of Sociocracy 3.0)

Looking forward to catching up with you in 2017.

Gunther

Posted on by — 2 Comments

Agility, actually (is an organisational state of being)

Agility is an organisation’s state of high responsiveness, speed and adaptiveness. Agility is an organisation’s state of continual adaptation and optimisation, a state in which each status quo is challenged, by our own will or by external turbulence.

Agility is a state that is a natural fit for the unpredictability so common to the work of complex product delivery and to the markets that organisations operate within. However, it requires accepting that the work is unpredictable, a mental barrier to overcome. Agility is why teams and organisations adopt Agile processes. From that adoption agility increases, a new of working emerges, new organisational ways of learning, improving and constant adaptation, and restored respect for people, re-humanisation.

Scrum helps. The distinct rules of Scrum help. Scrum is actionnable. Agile and Scrum, actually, are two inseparable ingredients in a complex product delivery ecosystem. Scrum can be your foundation for agility. Sprints are at the heart of business agility in generating a regular flow of improvements, updates, learnings and various other sources of value. Organisations discover, experiment and deliver on opportunities from an end-to-end perspective in the fastest possible way. People develop new ways of working; through discovery, experimentation-based implementation and collaboration. They enter this new state of being, this state of agility; a state of constant change, evolution and improvement. Re-humanisation takes place. Innovation surfaces again.

The path of increasing agility via Scrum is inevitably bound to be a cobblestone path. It might take some time to accept that agility starts and ends with people, not with procedures or tools. It might take some time to accept that agility takes time, that agility need not be analyzed, designed and planned. It might take some time to accept that agility occurs:

  • Agility can’t be planned;
  • Agility can’t be dictated;
  • Agility has no end-state.

A time-planned way to become (more) agile introduces unfavourable expectations. Introducing Agile methods to increase agility causes significant organisational change. Several existing procedures, departments and functions will be impacted. There is no way of predicting what needs will be encountered at what point in time, how these will be dealt with and what the exact outcome will be in order to control next steps. It is a highly complex and unpredictable journey. There is no way of predicting the pace at which the state of agility will take root and spread.

Scrum and agility are much more about behaviour than about (following) a new process. A decision to adopt Scrum is a decision to leave the old ways behind. It is not only about accepting but about celebrating the fact that agility is living the art of the possible. It requires the courage, honesty and conviction of acting in the moment, acting upon the reality that is exposed by iterative-incremental progress information. Agility is about doing the best possible at every possible moment, constrained by the means we have and facing the constraints. A time-planned way ignores the essence of Scrum and Agile, that of dealing with complexity via well-considered steps of experimentation and learning. Time-plans simply extend the old thinking. In general a plan will even slow down the overall increase of agility, because serious delays and waiting times are incorporated.

Time-plans create the illusion of deadlines and a final end-state. Agility has no end-state.

Living the art of the possible engages people and accelerates a transformation as it shapes the future, thrives upon the future and what the future might bring. It’s a bright future for organizations that have the vision, the determination and the dedication.

These basic truths must be in the hearts and minds of every person managing, guiding, facilitating, hoping or striving for agility. And even then, it takes time for agility to settle in the hearts and minds of the people impacted. After all, people have been instructed in the wrong behavior of the industrial paradigm for 15 to 20 years, or more. Agility starts and ends with people, not with tools, procedures or games.

Agility (inconvenient truths)

 

 

Posted on by — 2 Comments

Challenging Sprint Retrospectives

An essential question in the use of Scrum seems to be ” How can we make our (Sprint) Retrospectives more fun? ”

When digging a bit deeper, I always end up puzzled. I always end up wondering about the value and the level of team engagement. I wonder what sort of fun they are looking for. I wonder about the understanding of Scrum. I wonder about the subject of inspection and adaptation at their Sprint Retrospective. I wonder what purpose they are using Scrum for.

I wonder because Done Increments are at the heart of Scrum, crucial to optimally use empiricism as a way to increase agility. I wonder about the real purpose of a Sprint Retrospective when so few teams are able to actually deliver releasable versions of product, no later than by the end of a Sprint, Sprint after Sprint after Sprint. And that inability only increases proportionally, if not exponentially, with the number of teams when delivering one product.

If Scrum was to be reduced to one purpose, and one purpose only, that is the creation of a Done Increment in a Sprint.

Not achieving that purpose today is not failure. Failure is to stop moving towards that purpose. Failure is to stop inspecting and adapting towards that purpose. Not creating Done, releasable versions of product means sub-optimal use of Scrum. The danger is to stop challenging that status-quo.

Understanding that Scrum Masters are all about helping teams and organizations in understanding and enacting Scrum, following might be a great way to start your next Sprint Retrospective:

  • Scrum Master: “Have we delivered a Done, releasable version of product this Sprint?”
  • Team: “No.”
  • Scrum Master: “What can we do about that?”

Next to checking in with the team on their sense of engagement, how is that to kick off a professionally challenging Sprint Retrospective? Wouldn’t you expect that to initiate some serious reflections? Wouldn’t you expect the team to start initiating improvements that will help them and the organization get more from employing Scrum? Does that not lead to considering what actually is defined as “Done”, and what is needed to achieve that state of work and quality?

Committed, connected and engaged people will have serious conversations about:

  • How to increase effectiveness through collaboration, autonomy & self-organization?
  • What skills & knowledge are needed and (un)available?
  • Are our development practices & standards appropriate and up to par?
  • How are our access, knowledge and use of infrastructure, tooling & automation?
  • What are the quality standards & guidelines that we should take into account?
  • What are the toughest Impediments? Does our Scrum Master know? Can we help in the removal of them?
  • How can we increase our focus? Can we stop attending external meetings? How can we eliminate other forms of work of low value?

How is that as a start for identifying some ‘fun’ experiments and improvements in the next Sprint?

I that doesn’t engage people and appeal to their sense of professionalism, check what is needed to increase the level of team engagement. If reflecting, considering and investigating such questions doesn’t engage people, find out what is killing engagement.

I wish you fierce, focused and engaged Sprint Retrospectives. It’ll be seriously fun. Fun and happiness are important. Engagement however is the key. Fun is no replacement for team engagement. Fun techniques are no replacement for serious conversations.

Posted on by — 1 Comment

A simple framework for complex product delivery (in 3 minutes)

verheyen-gunther-scrum-a-pocket-guide-2016By the end of November 2016 the 5th re-print of my book “Scrum – A Pocket Guide” will be available, with a re-designed cover.

I wanted my book to reflect the simplicity of Scrum, a simple framework for complex product delivery.

As part of this re-print my publisher Van Haren Publishing kindly asked me to create a short video introduction to Scrum, of preferably no more than 3 minutes. The time constraint helped me focus. It helped me keeping it simple, just like Scrum.

What I say in the video was based upon following prepared text:

Scrum is a simple framework for complex product delivery.

1/ Scrum has been around for a while. It was officially introduced to the general public in 1995. Since then, as more and more people, teams and organizations started using Scrum, Scrum became the most adopted method for agile product delivery. At the same time, Scrum grew lighter and lighter, thereby, in a way becoming less and less complete and ‘perfect’. Prescribed practices and techniques were gradually removed from the official definition of Scrum, The Scrum Guide. Scrum turned into the framework it was always designed to be, a framework upon which people devise their own solutions, create their own working process. A Product Owner brings product ideas to a Development Team. No later than by the end of a Sprint the team turns these ideas into releasable versions of product. Sprints take no more than 4 weeks, and are often shorter. The Scrum Master creates and fosters an environment for such self-organised and creative collaboration to happen.

Scrum is a simple framework for complex product delivery.

2/ Scrum not only restores simplicity, Scrum brings empirical process control. All elements of Scrum support the process of regular inspection and adaptation. Empiricism is the way for people, teams and organisations to deal with the complexity, uncertainty and unpredictability typical to product development. The Scrum events set the frequency of the inspection and adaptation process. The artefacts provide transparency to all information required. As all waste has already been removed from Scrum, the framework is highly cohesive. Every element has a clear ‘why’, a clear purpose. Omitting any core elements breaks the cohesion, and is likely to cover up existing problems and impede the transparency required to continuously adapt, to be agile.

3/ Scrum, when employed well, allows a continual discovery of what is possible, what is not, of what works, what doesn’t work. Throughout this journey of discovery, the value of the work done is incrementally optimised. Product is regularly delivered to the market. It is extremely helpful to have a simple, yet proficient, tool like Scrum in highly unstable circumstances.

4/ Employing Scrum is a journey in itself. Mastering Scrum takes practice and time.

Posted on by — 7 Comments

A simple framework for complex product delivery (in 100 pages)

From March to June 2013 I created the book “Scrum – A Pocket Guide (A Smart Travel Companion)” for Van Haren Publishing (Netherlands). Although I had already written much about Scrum, it was really, really hard work. I wanted the book to be about its subject, not its writer. I wanted the book to be concise, yet complete. I wanted the book to reflect the simplicity of Scrum, in its appearance, tone, language, expressions, sentences.

Since its initial publication (November 2013) my pocket guide to Scrum was re-printed 3 times (January 2014, June 2014, November 2015). In April 2016 my Dutch translation was published as “Scrum Wegwijzer (Een kompas voor de bewuste reiziger)”. And two friends of Scrum are currently going through the really, really hard work of creating a German version, which will probably be named “Scrum Taschenbuch” and be available in 2017. And somewhere along the road I experimented with setting up a Facebook page for my book.

This is beyond any expectation I might have had handing in the first manuscript half way through 2013. I am totally humbled, and sometimes overwhelmed, by the continual appreciation of the book’s buyers and readers.

verheyen-gunther-scrum-a-pocket-guide-2016I want to share that a 5th print of the English version is on its way (end November 2016), holding a NEW COVER. The content of the book hasn’t changed. I was fortunate to have described the Scrum Values already in my book. The only change was the update to my personal history, as is also reflected on my website.

Thank you, readers. Thank you, publisher. Thank you, fellow Scrum Caretakers!

To support the update of my book, my publisher asked me to do a 3-minutes introduction to Scrum, a simple framework for complex product delivery. The time constraint helped me to keep it simple, just like Scrum.

Posted on by — 1 Comment

Aan het einde van de kim, (de) WIL. Onbereikbaar?

olyslaegers-jeroen-wilWIL brengt ons het levensverhaal van de genaamde Wils, Wilfried, Antwerpenaar. Zijn levensverhaal wordt volledig overschaduwd door WO II, toen Wils en zijn kameraad Lode hulpagent waren in Antwerpen. Zeker wat Wils betrof, was dit een opportunistische arbeidskeuze. Zo kon hij ontsnappen aan de verplichte arbeid in Duitsland. Het ambiguë gevolg was dan wel dat hij geacht werd andere arbeidsonwilligen in de kraag te vatten. En erger.

Alhoewel Wils heimelijk eigenlijk het serieuze dichterschap ambieert, lijkt zijn voornaamste talent te zijn: overleven. Ambitieloos schippert hij tussen oorlog en vrede, tussen bezetter en verzet, tussen participatie en onthouding, tussen Duitsers en Joden, tussen werkplicht en razzia’s, tussen smeerlap en behager.

De genaamde Jeroen Olyslaegers, getalenteerd schrijver, laat Wilfried Wils, overgrootvader intussen, vandaag zijn verhaal brengen in een indrukwekkende terugblik van zo’n slordige 300 pagina’s. Wils blikt terug op zijn leven, zijn huwelijk, de oorlogsperiode en het leven erna, alhoewel de schaduw van de oorlog veel, zoniet alles, bepaalt. Alsof de klok haar tikken stopte rond ’45. De lezer leert Wilfried Wils kennen als een man die zijn wil wil doen gelden, daar glorieus in faalt, herhaaldelijk, overleeft en voortkrabbelt, herhaaldelijk.

Jeroen Olyslaegers brengt ons met WIL een indringend onderzoek naar de zucht naar normaliteit, het stilzwijgende verlangen om steeds weer zo snel mogelijk, wat er ook gebeurt, over te gaan tot de orde van de dag. Jeroen schetst ons de veranderende gezichten van een stad tijdens de bezetting, het dagelijks leven in een bezette stad, in straten en verdonkerde huizen vergeven van de normaalzucht, ver weg van prozaïsche helden vs. verachtelijke misdadigers. De stad zelf krijgt daarin een eigen stem, terwijl er door haar bevolking meer wordt gezwegen dan gepraat, in de illusie dat dan alles snel weer normaal zal worden. Zwijgen en normaalzucht gaan er hand in hand, in het bezette leven in deze bezette stad.

Genadeloos toont de schrijver ons het laffe zwijgen, en het verdoken verraad dat erin verscholen ligt. Maar de auteur vergoelijkt, oordeelt noch veroordeelt, alsof ook hij over en weer geslingerd wordt tussen de liefde voor de mens, geportretteerd in zijn personages, en de afschuw voor hun daden, alsof ook hij weet dat de grens tussen lafheid en slechtheid moeilijk te trekken is, alhoewel ze wel bestaat. We worden mede-verstekelingen op de schepen genaamd “Leven”, de oceaanstomer genaamd “Maatschappij”. Verstoken van overtuigingen die kunnen uitgesproken worden. We worden allen stilzwijgende neutralen. Toch neemt WIL ons mee tot voorbij het punt waar zwijgen nog een optie is.

Stilte is in zekere zin, en in meerdere lagen, ook de grote kracht van WIL. Zoals we van hem gewend zijn, hanteert Jeroen een overweldigende en rijke taal in WIL, en daarenboven een prachtig Vlaams dat netjes laveert tussen gesproken klank en geschreven inkt, tussen stedelijk volks en verheven poëticaal. Jeroen staat, bij mij alvast, bekend vanwege een stevige overdrive en overdaad, in beelden, in drukte, in woorden. Wel, in WIL is zijn taal nog steeds mooi en rijk, maar blijft hij weg van zijn over-taal. Hij laat de gebeurtenissen, vaak in alle gruwelijkheid, voor zich spreken. Er komt geen onnodig gemoraliseer aan te pas, geen gedramatiseer. Net daarom is het zo’n kopstoot. Wils brengt het verhaal, Olyslaegers is onthecht. Net daarom komen de beschreven gebeurtenissen zo hard binnen. De horror en de gruwel komen onversneden tot de lezer. Maar de schrijvende schepper stelt zich oordeelloos op. Hij zoekt geen excuses, maar gedraagt zich ook niet als rechter.

Het is niet moeilijk de link te zien met hedendaagse thema’s en burgemeesters, maatschappelijk engagement, migratie en vreemden, politieke en andere retoriek, het neo-populisme. Dat is een sterk (s)taaltje, teksten schrijven gebaseerd op een mid-vorige eeuwse periode zodat lezing ervan ook vandaag relevant is. Misschien ook wel beangstigend. Sommige passages kunnen letterlijk, zonder één letter te wijzigen, hergebruikt worden in het Antwerpen en Vlaanderen anno 2016. Voorwaar. WIL is echter geen simplistisch pamflet, het bevat geen lineaire zwart-wit meningen of oordelen, maar toont ons de complexe inter-menselijkheid achter -soms bijzonder gruwelijke- feiten. WIL toont de vele facetten van de diamant, het steentje, de illusie genaamd “waarheid”.

Er is de WIL tot Macht. Er is de onWIL tot spreken. De WIL van de angst en de wrok, voor de Ander, de WIL tot het Grote Zwijgen. En er is WIL van Jeroen Olyslaegers. Verder heb ik zelf geen mening, doe ik er liever het zwijgen toe. Per slot van rekening heb ik hier niet voor gestudeerd, en zijn het mijn zaken niet, de literatuur. En laat me dan ook maar voorbij gaan aan de gigantische hoeveelheden research die dit boek duidelijk gekost hebben.

Evidenter is het om te genieten van de prachtige cover. Gestileerd, dreigend. De sfeer van een bezette stad, de herinnering aan de cover van Bezette Stad van die andere Antwerpenaar, de dichter Van Ostaijen. En cinema uit het interbellum, signatuur Fritz Lang en co.

van-ostaijen-paul-bezette-stadmetropolis-movie-posterm-movie-poster

Ik begrijp dat de ware literatici veelvuldig verwijzen naar Claus, Boon en andere grootheden. Dat is helemaal terecht, omdat WIL in een grootse literaire traditie thuishoort, maar niet omdat het een afkooksel of kopie is van. Een loutere vergelijking doet allen tekort. WIL is vintage Olyslaegers, een gigant op zich, die zijn stem verder heeft ontwikkeld, in beheersing. Vintage de nieuwe Olyslaegers, die net is opgestaan.

Ik kijk en zie. Aan het einde van de kim, de incarnatie van Angelo. De diamanten gevonden. Achterin de kast, inderdaad.

Dank je, Jeroen.

img_3247Vanwege
de Man op de Foto

Posted on by — 1 Comment

Thoughts on procurement, buyers and alike

I have spent most of the 24-years of my professional life in IT, consulting and software development. Maybe that is long enough to have and share my stance on procurement, buyers and alike practices.

Every organisation has the right to not work with me.

Every organisation has the right to deem the value potentially realised through our collaboration as insufficient.

Every organisation should absolutely consider the return expected on spending money on my expertise, skills and effort. Even if the consequence is to not work with me.

My observations indicate that the commonly applied strategies by procurement, buyers and alike are different. Common practice is to belittle my expertise, change the estimates on the work needed and blindly cut my proposed day rate.

I have no sales machine to counter such strategies. Fortunately, as that would just maintain the ridicule. I do preserve the right to push back, regardless the impact on any chances to collaborate. I preserve the right to not being treated like a discountable commodity. We probably have very different definitions in mind when this is labeled as “not professional”.

Personally, I would rather starve (so to speak) than give in to the humiliating and belittling line of approach commonly seen in sales and buying procedures.

Warm regards
Gunther

ps. Thank you for caring, but that ‘starving’ part was intended figuratively. There are plenty of good folks out there that, somewhat surprisingly maybe, do want to properly partner with me.

Posted on by — 35 Comments

Scouts Kapellen weigeren verlenging lidmaatschap vanwege rolstoel

(Open brief gericht aan eenieder die het zich aantrekt)

Onze oudste zoon heeft de ziekte van Duchenne. Duchenne is een progressieve spieraandoening. Het Riziv voegde Duchenne recent toe aan een lijst met 40 ernstige ziektes waarvoor medicatie en nieuwe behandelingen het dringendste nodig zijn.

Onze zoon doet het gezien zijn fysieke beperking relatief goed. Hij wordt binnenkort 15 jaar, en is slechts gedeeltelijk rolstoelafhankelijk.

Onze zoon is reeds 8 jaar overtuigd lid van de scoutsbeweging. Hij heeft er vele vrienden, ligt goed in de groep, wordt er goed opgevangen door zijn vrienden en neemt in de mate van het mogelijke deel aan geplande activiteiten. Zijn totem is niet toevallig “Graaggeziene Kauw”.

Vandaag, zaterdag 3 september, start het nieuwe jaar van zijn scoutsgroep.

Scouts Kapellen weigert jongere verder lidmaatschap vanwege handicapGisteren, vrijdag 2 september, kregen wij echter een mail van zijn groeps- en takleiding dat hij niet meer welkom is. Dit was een schok voor ons en onze zoon. Onze eerdere, herhaalde vragen rond contact voor het nieuwe scoutsjaar bleven onbeantwoord. Er vond geen gesprek plaats. Er is geen opgave van reden. Enkel de eenzijdige mededeling “dat wij het als leidingsploeg niet zien zitten om dit extra engagement aan te gaan.”

Onze zoon is er het hart van in. Hier wordt diep in zijn sociaal weefsel gesneden, en in dat van ons gezin. Hij krijgt een schuldgevoel aangemeten voor zijn beperking, het label dat hij enkel een last is. Hij wordt vanwege zijn beperking richting isolatie geduwd. Vanwege een spierziekte waar hij ook niet voor gekozen heeft.

Wij hebben het raden naar het waarom. Zijn fysieke toestand is niet gewijzigd. Wij vragen niet dat hij aan alle activiteiten kan meedoen. Buiten één enkel misverstand zijn er in al die jaren geen problemen geweest. Er is nooit extra werk geweest. Er zijn geen bijzondere aanpassingen gevraagd. Wij hebben het raden naar het waarom. Wij hebben het raden naar de definitie van dat ‘extra engagement’ dat plots niet meer haalbaar is. Met de rolstoel rijden? Want naar te fysieke vergaderingen gaat hij niet. Op kamp mocht hij het laatste jaar ook niet.

Een slapeloze nacht verder. Vandaag begint het nieuwe scoutsjaar. De muur van stilzwijgen dwingt ons om het publieke forum op te zoeken, om daden te vragen en geen mooie websiteverklaringen van de betrokken scoutsgroep van Kapellen (“leren delen”, “verdraagzaamheid”, “niemand uitgesloten”), van het overkoepelende Verbond van Scouts en Gidsen Vlaanderen en van de jeugddienst van de gemeente Kapellen. Bij het Verbond bvb. vinden we geen duidelijke visie terug rond inclusie van kinderen met een fysieke beperking. Jammer, want met de Akaba-werking hebben zij een fantastische opzet voor kinderen met een mentale beperking. Onze tweede zoon, die het syndroom van Down heeft, is al verscheidene jaren enthousiast lid. Maar inclusie van kinderen met een fysieke beperking?

En hoe staat u tegenover deze discriminatie en uitsluiting? Voel je het verdriet, de ontgoocheling van onze zoon? Deel je onze verontwaardiging? DEEL DAN DIT BERICHT.

Laat weten dat mensen met een beperking rechten hebben, dat discriminatie van mindervaliden niet in onze wereld past, niet in de 21e eeuw, niet in de jeugdbeweging, nergens. Laat weten dat het door België in 2009 geratificeerde “Verdrag inzake de rechten van personen met een handicap” van de Verenigde Naties (2006) geen dode letter mag blijven.

Scoutsgroet
Gunther & Natascha