Posted on Leave a comment

The flow of a hurting brain

I have some funny, subconscious triggers in my brain. When they are fired off some estranging thought streams emerge. Sometimes it’s fun to capture them. Here’s one after a question that resonated in my main neurological system as the neon flashes ‘borders’, ‘barriers’, ‘departments’ (when asking about my position in it).

I love to consider myself as 1 person, living 1 life. But we all know we have multiple personae, a split-personality feeling, a duality like the good vs. evil sort that Zarathustra introduced and that much later became the essence of christianity. Luckily my friend Nietzsche was able to demonstrate the futility of this world model in Jenseits von Gut und Böse. Rtft. I like to deduce from it that we are all evil, by our biological nature. ‘Good’ then is just a form of lesser evil. But Richard Dawkins managed to show that we can overcome this selfishness of our biological genes, by somewhat less selfish cultural memes. That does help when having to deal with 2 sons being diagnosed with a genetic deficiency, meaning that they will not be able to reproduce, thereby turning us, parents, into genetic islands in the realms of time. Nietzsche saved my life. But Zach saved it even more.

I came to appreciate Nietzsche around 1996, at the age of 26 and still struggling with the rudeness and harshness of life and people, trying to outgrow the uncommon youth I had survived. My future wife and I were running a book store at the time and a customer growled when seeing yet another new edition of Also Sprach Zarathustra. Although quite taciturn I had a sort of conversation with him after which I read Beyond Good And Evil, The Gay Science and Ecce Homo, and I was completely blown away.

I am not half (50%) the man I would like to be. But 90% of what I am is thanks to the loving grace and patience of my -now real- wife, 9% thanks to Nietzsche and 1% is still the old, emotional, naïve me.

With love
Ullizee

Note: In 2000 Nietzsche’s complete oeuvre was re-published (in Dutch). Despite buying it all, since then I’ve only read The Birth of Greek Tragedy from his works, but I did read 5 or 6 biographical works.

Posted on 1 Comment

Nietzsch Nieuwzsch onder de Zschnor

Vol enthousiasme kocht ik de strip Nietzsche – Vrijheid Scheppen, de door Maximilien Le Roy verstripte biografie van Michel Onfray. Het enthousiasme bleek overdreven. Te wijten aan enige voorkennis?

Het boek behandelt op zich netjes leven, invloeden en werk van deze immorele goddoder. De muziek, zijn vader-predikant, zijn complexe verhouding met het fenomeen ‘vrouw’. Nog steeds wat minder bekend, en alleen al daarom terecht, wordt zijn syfillis-aandoening in beeld gebracht.

De tekstballonnen bevatten echter nogal wat expliciete verwoordingen door Nietzsche, die enkel tot doel lijken te hebben om enkele waanideeën te ontkrachten. Terwijl het toch al wel aanvaarde, algemene kennis is dat Nietzche geen anti-semiet was (integendeel zelfs). Goed, het leidt dan weer terecht naar de geschiedvervalsing door zuslief.

Het geval Wagner en zijn vreemde relatie met Lou Salomé komen aan  bod. De meeste van zijn boektitels worden verwerkt, maar je moet ze al kennen om ze te herkennen. Minder terecht vind ik de klakkeloze weergave van de fabel van het mishandelde paard, het begin van zijn einde. Hier moet je de relatie met syfillis dan maar vermoeden, zeker?

Kortom, het is een verdienstelijke poging, maar ik vrees dat zowel de persoon, zijn opvattingen, zijn werken en zijn leven net wat te complex zijn om te verstrippen. Naar mijn mening zitten er enkele clichés te veel in. En de gestripte stijl is niet de mijne. Minder dan sober.

Posted on Leave a comment

Van de stilte, de woestijn en de dorst

Opstaan. Vroeg opstaan. Veel te vroeg opstaan. Bidden. Bidden. Werken. Werken. Bidden. Beetje eten. Bidden. Werken. Muren. En… stilte.

Tot ene praatvaar genaamd Annemie Struyf toegang wordt verleend tot je slotklooster. Dan wil je praten. De dorst niet meer onderdrukken. Bezorg je stiekem briefjes. Na 40 jaar. 50 jaar. 60 jaar. Terwijl ik zou denken dat je dat ontgroeid bent na een leven gewijd aan je onzichtbare echtgenoot.

Het denken aan de doden staat toch ook vrij sterk in het teken van de voorbije ‘mens’. Waar is die blijdschap, de zekerheid, dat de overledene eindelijk verenigd is met haar echtgenoot en verlener van absolutie?

De afhankelijkheid van de wereld achter die muur, wereld te verwerpen, is groot. Zo groot als mijn gevoel van een totaal anachronisme. Ik wil ‘nu’ bouwen, zoeken, vechten (soms). Cynisch. Soms. Levenslustig. Altijd.

Deze dubbelaflevering van In Godsnaam eindigde met een dikke knuffel en bijpassende kussen voor de prikkelloze kloosterwezen. Afscheid van een dorstenij van stil verlangen naar een muurloze wereld.

Posted on Leave a comment

Die Annemie is geen rozemieke

Ik ben Annemie Struyf erg dankbaar geworden voor het compacte, eerlijke inzicht dat ze ons biedt in enkele religieuze aandoeningen. Ze gaat hierbij ogenschijnlijk aandoenlijk en onbevangen te werk, maar met niet te onderschatten vastberadenheid.

In godsnaam is daarom zo’n zeldzaam moment geworden dat ik het kijkkaske opzet.

De eerste aflevering, rond een bekeerde moslima, bekeek ik wat afwachtend. Al snel werd het duidelijk dat enkele ‘bekentenissen’ stof zouden doen opwaaien. Koren op de molen van de gebruikelijke vreemdhaters. Maar, laat ons wel wezen, ondanks de wereldvreemdheid, ver weg van verlichting, rationaliteit en daarop geënte zeden en gewoonten, bleef het gewoon… anders. Niet bijzonder beangstigend of bedreigend, voor mens noch maatschappij(model).

De uitzending over Zen boeddhisme was sterker omdat Annemie het meer mee beleefde. Erg ophelderend omdat er in onze westerse wereld een nogal idyllisch beeld van bestaat. Favoriete product in heel wat religieuze shopping baskets. Mij bleef vooral het beeld bij van de totale ontzegging van materialisme en andere wereldse geneugten, met als enig doel (gedwongen) leegheid. Toch 1 verschil met ‘echte’ religies, namelijk de betrachting om het (hun) Nirwana al tijdens het leven te bereiken.

De uitzending rond het Hindoeïsme leek initieel een gelijkaardig verhaal, maar kreeg een ontluisterend verloop. Een eerste barstje waren de wel erg westerse deuntjes bij het ‘shaken’. Maar een bom barstte echt bij de immer (?) positieve guru en omgeving toen Annemie op het onderwerp ‘tabak’ kwam. Tabak waarvan het bestaan niet gekend mag zijn, die buiten de inspectie werd gehouden volgende op een dode binnen de muren en die ‘de indianen toch ook al gebruikten’ (om in trance te raken, ja). Dreigementen, met advocaten, verwijten en Annemie buiten gesmeten. De koorts die later een tropische ziekte bleek te zijn ipv een ‘healing process’. Aan 45€ per dag. Sektair en kwakzalverij, ja.

Annemie, mijn respect voor je aanpak, je rust en je volharding!

En interessant zou een uiteindelijk synthese zijn, want bovenop de lokale, geografische en culturele verschillen lijken er heel wat grote lijnen gelijk te lopen. De gedwongen arbeid en stilte, de psychologische ontvankelijkheid, de ontkenning van de mens als mens...

Posted on Leave a comment

Schimmig (in ‘t verlies)

Antwerpen heeft gesproken! Duidelijk. Overtuigend.
antwerpen-van-aEen opkomst van 35% is hoog. En 60% laat geen twijfel toe. Trouwens, met zo’n resultaat (20% van de bevolking) geraken partijen in regeringen. En peilingen doen niet ter zake. Zoals ze dat bij reguliere verkiezingen ook niet doen.

De schimmige interpretaties waren voorspelbaar. Men is dan weer wel, dan weer niet voor. In Brussel een ‘ja’, maar in Antwerpen een ‘nee’? Anderen klemmen zich vast aan ‘de wet’. Voorspellen een ramp als er niets gebeurt (heeft ù daar ooit 1 voorstander van gehoord?). En de betrokken bedrijven voelen zich per definitie boven alle twijfel verheven.

De volksraadpleging vroeg een standpunt voor of tegen het Bam-tracé (en niet met/zonder schimmige Bam-alternatieven). Punt. Met centraal de brug. Wel, het antwoord is dus duidelijk.

Ademloos LogoTijd voor brede betrokkenheid. Mét de stad, mét planologen, mét stadsontwikkelaars, mét medici, mét internationale experts. En estRaten-generaal Logoen strakke timing.

Dank u, stRaten_generaal en Ademloos. Burgers tegen megalomanie. Aan de anderen: welkom in de 21e eeuw.

Posted on Leave a comment

Voorbij het gewapper (de bril van Luc Huyse)

Spelers in het politieke bedrijf houden soms tot in het absurde vast aan een beslissing ‘omdat die nu eenmaal genomen is’. Met de Wappersong werd dit voor het Oosterweeldossier treffend geïroniseerd, alhoewel het aanleidend voorwerp intussen tot de moedige enkelingen behoort die genoemde absurditeit voor bekeken hielden. Voorts voorspelt een schrijver al eens treffend de verleden toekomst van een Wappersaga.

Luc HuyseEn socioloog Luc Huyse voegt in De Standaard een indrukwekkend pleidooi pro herziening toe.

Hij herhaalt dat de Vlaamse overheid begin 2007 al wist dat het Bam voorstel niet conform het bestek was, dat er geen transpantie was, dat het parlement onvoldoende controle had en dat de kostenramingen onrealistisch waren.

Bent FlyvbjergHij vermeldt dat toen al de naam circuleerde van Bent Flyvbjerg. Deze gerenommeerde (Deense) hoogleraar (in Oxford) heeft, bij gebrek aan bestaand materiaal, zelf onderzoek gedaan naar 285 megaprojecten in 20 landen en op 5 continenten. Conclusie:

Planners van megaprojecten zijn selectief BLIND

Ook het Oosterweeldossier wordt gekenmerkt door strategic misinterpretation: opgesmukte offertes, zwakke democratische controle, gebrek aan transparantie, onderschatting van impact op milieu en omgeving, grote vertragingen en (uiteindelijk) ernstige politieke schade.

Flyvbjerg noemde dit Machiavelli’s formule (naar diens rake observaties van onstilbare verlangens naar macht, prestige, winst en macht?):

(onderschatting kosten) + (overschatting baten) = (aanvaarding project)

Maar het RGP-model van Flyvbjerg (referentiegroep prognose) biedt objectivering van megaprojecten. Met succes al in 2004 in Nederland toegepast! Op basis van internationaal vergelijkbare projecten wordt een realistisch profiel van het eigen project gemaakt en een verbeterde prognose. Budget x 3 is niet ongebruikelijk!

De levensduur van de Oosterweelverbinding is veel groter dan de huidige aanlooptijd. De ‘reasonable doubt’ is al lang overschreden. ‘Goed bestuur’ verplicht ons om de nodige evaluaties alsnog te maken. En deze kans te benutten om te leren voor toekomstige infrastructuurprojecten.

Dank u, stRaten_generaal en Ademloos. Burgers tegen megalomanie. Aan de anderen: welkom in de 21e eeuw. Volg ook de Facebook groep

Posted on Leave a comment

Euh, omdat het nu eenmaal zo beslist is

Standvastigheid moeten we bewonderen. Aanmoedigen zelfs!

Maar als standvastigheid verwordt tot een vreemdsoortige koppigheid die niet meer toestaat om op inhoudelijke vragen iets te verzinnen dat niet vergeven is van onfeitelijkheid, wel vol van feitelijke twijfel is, genre ‘Euh, maar ja, kijk, euh, ja zeg, het is nu eenmaal zo beslist’ (want ik heb de macht en vind het beter zo) -zeker indien het politieke bestuurslui betreft-, dan moeten we ons zorgen maken. Want…

  • dan bouwt men bruggen waar niets te overbruggen valt volgens plannen waarvan zelfs de plannenmakers niet meer zeker zijn
  • dan ontruimt men dorpen zonder te weten wat aan te vangen met het vrijgekomen gebied (als we nu eens een dok bouwen of zo?)
  • dan elimineert men ministers die verkiezingen redden maar ook, hoe vies, een maatschappelijk breed ondersteunde visie hebben