Posted on Leave a comment

Van de stilte, de woestijn en de dorst

Opstaan. Vroeg opstaan. Veel te vroeg opstaan. Bidden. Bidden. Werken. Werken. Bidden. Beetje eten. Bidden. Werken. Muren. En… stilte.

Tot ene praatvaar genaamd Annemie Struyf toegang wordt verleend tot je slotklooster. Dan wil je praten. De dorst niet meer onderdrukken. Bezorg je stiekem briefjes. Na 40 jaar. 50 jaar. 60 jaar. Terwijl ik zou denken dat je dat ontgroeid bent na een leven gewijd aan je onzichtbare echtgenoot.

Het denken aan de doden staat toch ook vrij sterk in het teken van de voorbije ‘mens’. Waar is die blijdschap, de zekerheid, dat de overledene eindelijk verenigd is met haar echtgenoot en verlener van absolutie?

De afhankelijkheid van de wereld achter die muur, wereld te verwerpen, is groot. Zo groot als mijn gevoel van een totaal anachronisme. Ik wil ‘nu’ bouwen, zoeken, vechten (soms). Cynisch. Soms. Levenslustig. Altijd.

Deze dubbelaflevering van In Godsnaam eindigde met een dikke knuffel en bijpassende kussen voor de prikkelloze kloosterwezen. Afscheid van een dorstenij van stil verlangen naar een muurloze wereld.

Posted on Leave a comment

Die Annemie is geen rozemieke

Ik ben Annemie Struyf erg dankbaar geworden voor het compacte, eerlijke inzicht dat ze ons biedt in enkele religieuze aandoeningen. Ze gaat hierbij ogenschijnlijk aandoenlijk en onbevangen te werk, maar met niet te onderschatten vastberadenheid.

In godsnaam is daarom zo’n zeldzaam moment geworden dat ik het kijkkaske opzet.

De eerste aflevering, rond een bekeerde moslima, bekeek ik wat afwachtend. Al snel werd het duidelijk dat enkele ‘bekentenissen’ stof zouden doen opwaaien. Koren op de molen van de gebruikelijke vreemdhaters. Maar, laat ons wel wezen, ondanks de wereldvreemdheid, ver weg van verlichting, rationaliteit en daarop geënte zeden en gewoonten, bleef het gewoon… anders. Niet bijzonder beangstigend of bedreigend, voor mens noch maatschappij(model).

De uitzending over Zen boeddhisme was sterker omdat Annemie het meer mee beleefde. Erg ophelderend omdat er in onze westerse wereld een nogal idyllisch beeld van bestaat. Favoriete product in heel wat religieuze shopping baskets. Mij bleef vooral het beeld bij van de totale ontzegging van materialisme en andere wereldse geneugten, met als enig doel (gedwongen) leegheid. Toch 1 verschil met ‘echte’ religies, namelijk de betrachting om het (hun) Nirwana al tijdens het leven te bereiken.

De uitzending rond het Hindoeïsme leek initieel een gelijkaardig verhaal, maar kreeg een ontluisterend verloop. Een eerste barstje waren de wel erg westerse deuntjes bij het ‘shaken’. Maar een bom barstte echt bij de immer (?) positieve guru en omgeving toen Annemie op het onderwerp ‘tabak’ kwam. Tabak waarvan het bestaan niet gekend mag zijn, die buiten de inspectie werd gehouden volgende op een dode binnen de muren en die ‘de indianen toch ook al gebruikten’ (om in trance te raken, ja). Dreigementen, met advocaten, verwijten en Annemie buiten gesmeten. De koorts die later een tropische ziekte bleek te zijn ipv een ‘healing process’. Aan 45€ per dag. Sektair en kwakzalverij, ja.

Annemie, mijn respect voor je aanpak, je rust en je volharding!

En interessant zou een uiteindelijk synthese zijn, want bovenop de lokale, geografische en culturele verschillen lijken er heel wat grote lijnen gelijk te lopen. De gedwongen arbeid en stilte, de psychologische ontvankelijkheid, de ontkenning van de mens als mens...

Posted on Leave a comment

Schimmig (in ‘t verlies)

Antwerpen heeft gesproken! Duidelijk. Overtuigend.
antwerpen-van-aEen opkomst van 35% is hoog. En 60% laat geen twijfel toe. Trouwens, met zo’n resultaat (20% van de bevolking) geraken partijen in regeringen. En peilingen doen niet ter zake. Zoals ze dat bij reguliere verkiezingen ook niet doen.

De schimmige interpretaties waren voorspelbaar. Men is dan weer wel, dan weer niet voor. In Brussel een ‘ja’, maar in Antwerpen een ‘nee’? Anderen klemmen zich vast aan ‘de wet’. Voorspellen een ramp als er niets gebeurt (heeft ù daar ooit 1 voorstander van gehoord?). En de betrokken bedrijven voelen zich per definitie boven alle twijfel verheven.

De volksraadpleging vroeg een standpunt voor of tegen het Bam-tracé (en niet met/zonder schimmige Bam-alternatieven). Punt. Met centraal de brug. Wel, het antwoord is dus duidelijk.

Ademloos LogoTijd voor brede betrokkenheid. Mét de stad, mét planologen, mét stadsontwikkelaars, mét medici, mét internationale experts. En estRaten-generaal Logoen strakke timing.

Dank u, stRaten_generaal en Ademloos. Burgers tegen megalomanie. Aan de anderen: welkom in de 21e eeuw.

Posted on Leave a comment

Voorbij het gewapper (de bril van Luc Huyse)

Spelers in het politieke bedrijf houden soms tot in het absurde vast aan een beslissing ‘omdat die nu eenmaal genomen is’. Met de Wappersong werd dit voor het Oosterweeldossier treffend geïroniseerd, alhoewel het aanleidend voorwerp intussen tot de moedige enkelingen behoort die genoemde absurditeit voor bekeken hielden. Voorts voorspelt een schrijver al eens treffend de verleden toekomst van een Wappersaga.

Luc HuyseEn socioloog Luc Huyse voegt in De Standaard een indrukwekkend pleidooi pro herziening toe.

Hij herhaalt dat de Vlaamse overheid begin 2007 al wist dat het Bam voorstel niet conform het bestek was, dat er geen transpantie was, dat het parlement onvoldoende controle had en dat de kostenramingen onrealistisch waren.

Bent FlyvbjergHij vermeldt dat toen al de naam circuleerde van Bent Flyvbjerg. Deze gerenommeerde (Deense) hoogleraar (in Oxford) heeft, bij gebrek aan bestaand materiaal, zelf onderzoek gedaan naar 285 megaprojecten in 20 landen en op 5 continenten. Conclusie:

Planners van megaprojecten zijn selectief BLIND

Ook het Oosterweeldossier wordt gekenmerkt door strategic misinterpretation: opgesmukte offertes, zwakke democratische controle, gebrek aan transparantie, onderschatting van impact op milieu en omgeving, grote vertragingen en (uiteindelijk) ernstige politieke schade.

Flyvbjerg noemde dit Machiavelli’s formule (naar diens rake observaties van onstilbare verlangens naar macht, prestige, winst en macht?):

(onderschatting kosten) + (overschatting baten) = (aanvaarding project)

Maar het RGP-model van Flyvbjerg (referentiegroep prognose) biedt objectivering van megaprojecten. Met succes al in 2004 in Nederland toegepast! Op basis van internationaal vergelijkbare projecten wordt een realistisch profiel van het eigen project gemaakt en een verbeterde prognose. Budget x 3 is niet ongebruikelijk!

De levensduur van de Oosterweelverbinding is veel groter dan de huidige aanlooptijd. De ‘reasonable doubt’ is al lang overschreden. ‘Goed bestuur’ verplicht ons om de nodige evaluaties alsnog te maken. En deze kans te benutten om te leren voor toekomstige infrastructuurprojecten.

Dank u, stRaten_generaal en Ademloos. Burgers tegen megalomanie. Aan de anderen: welkom in de 21e eeuw. Volg ook de Facebook groep

Posted on Leave a comment

Euh, omdat het nu eenmaal zo beslist is

Standvastigheid moeten we bewonderen. Aanmoedigen zelfs!

Maar als standvastigheid verwordt tot een vreemdsoortige koppigheid die niet meer toestaat om op inhoudelijke vragen iets te verzinnen dat niet vergeven is van onfeitelijkheid, wel vol van feitelijke twijfel is, genre ‘Euh, maar ja, kijk, euh, ja zeg, het is nu eenmaal zo beslist’ (want ik heb de macht en vind het beter zo) -zeker indien het politieke bestuurslui betreft-, dan moeten we ons zorgen maken. Want…

  • dan bouwt men bruggen waar niets te overbruggen valt volgens plannen waarvan zelfs de plannenmakers niet meer zeker zijn
  • dan ontruimt men dorpen zonder te weten wat aan te vangen met het vrijgekomen gebied (als we nu eens een dok bouwen of zo?)
  • dan elimineert men ministers die verkiezingen redden maar ook, hoe vies, een maatschappelijk breed ondersteunde visie hebben
Posted on Leave a comment

Wappersaga

Vandaag heeft Jeroen Olyslaegers in De Morgen een fantastisch stukje gepleegd over de absurde Wappersaga, hoe men dit toch maar tracht door te drukken en met welke misleidende retoriek dit gepaard gaat.

Smullen maar van de virtuele vooruitblik Zo zagen zij de toekomst.

En nu zorgen dat de focus blijft op de kern van de beslissing, en niet, zoals onze geslepen burgervader wil, op de loutere communicatie ervan…

(trouwens, ook in de krant vandaag de vernietigende mening van een voormalig bouwingenieur van de stad over dit megalomaan bouwmonster)