independent (Scrum) Caretaker and Workplace Humanitarian. Free spirit and lightweight philosopher. Happy husband and father to 3 children. Loves literature, philosophy and poetry.
I was recently in Offenbach (near Frankfurt, Germany) to facilitate a Professional Scrum Master training for German colleagues. Our learning & development center in Munich had set up the training in the best room I was ever able to do a training in. We had the 30th floor of the gigantic City Tower completely for us. And it offered a terrific view over the area and lots of daylight in the room.
Was it the location? The frequently passing airplanes? Or the sheer enthusiasm of my colleagues? Fact is that it was truly one of my most enjoyable Professional Scrum journeys so far…
Fyi. The City Tower has a height of 120m, and the top floor is the 31st (so still one above us). The tower is not completely taken by Capgemini, by the way…
September kennen we vooral van de start van een nieuw schooljaar. Maar het is ook de start van de nieuwe verenigingsactiviteiten. En dat betekent dat onze Down-zoon niet enkel terug naar de Akabe-scouts van De Zonnepinkers kan, maar wekelijks ook terug kan gaan turnen.
Onze turnkring, Deugd & Moed, heeft sinds enkele jaren een fantastische G-Gym-werking. Hier kan je kind met een mentale beperking lekker bewegen, huppelen, springen, klimmen en buitelen!
In een interview vermeldt Jessica Vervoort, de G-Gym verantwoordelijke: “Het is allemaal begonnen toen we een kindje met het Syndroom van Down in onze reguliere werking kregen“. Dat was dus onze zoon Jente!
Nieuwe leden zijn steeds van harte welkom. En kijk zoonlief mee ziten blinken op de folder…
A couple of years ago we turned our garage into a small living studio for our son. He has too much difficulties doing stairs due to his Duchenne muscular dystrophy. Since then we have stored our bikes as well as his tri-bike in the hall, which is quite crowded. Last weekend, finally, I constructed a bicycle shed in the back of our garden. I am no carpenter, I am no superior wood craftsman, but I love the result. And my wife even more as she had been waiting for it for a very long time.
Sinds enkele jaren hebben we onze garage omgebouwd tot een leefkamer voor onze oudste zoon. Door zijn Duchenne aandoening waren trappen namelijk te lastig geworden om elke dag te trotseren. Sindsdien was de hall de parking geworden voor onze fietsen en zijn tri-bike, wat nogal druk is. Het voorbije week heb ik, eindelijk, een fietshok gemaakt in de tuin. Ik ben geen timmerman, of een bijzonder vakman in houtbewerking, maar ik ben wel blij met het resultaat. En mijn vrouw nog meer aangezien ze er heel lang op heeft moeten wachten.
Al vanaf de eerste schooldag had de juf van Ian, onze oudste zoon, de kinderen van zijn klas gek gemaakt met het vooruitzicht van een geweldige verrassing op de eerste zwembeurt. Toen het uiteindelijk zo ver was, bleek dat de kinderen het bezoek kregen van onze eigenste Olympiër Dieter Dekoninck. En dat was ook tot de Gazet van Antwerpen doorgedrongen, zie de site.
Ian vertelde trots dat Dieter een baantje mee gezwommen had met hem. Een mooi gebaar, vinden deze ouders van een zoon met Duchenne voor wie dergelijke lichamelijke inspanningen allemaal niet zo evident zijn!
Onze schuchtere zoon heeft zelfs een handtekening durven vragen op zijn zwemzak.
Eind vorig jaar waren we trouwens al erg trots op Ian’s zwemprestaties, aangezien hij de nodige extra zwembrevetten verzamelde, namelijk 200m, 400m en zijn A-brevet. Wow, een superprestaties met zijn spieren!
Net gelezen, en nu al op de longlist voor de Ako literatuurprijs 2012!
Elvis Peeters met Dinsdag
(de genomineerde werken van Herman Brusselmans, “Watervrees Tijdens Een Verdrinking“, en Erik Vlaminck, “Brandlucht”, las ik ook intussen. Stefan Brijs met Post Voor Mevrouw Bromley wacht)
In Dinsdag laat Elvis Peeters (met de hulp van co-schrijfster Nicole Van Bael) een oude, rustige man gedurende één oude, rustige dag terugblikken op één leven. Dat ene leven was duidelijk minder rustig dan de indruk die de man die het overdenkt, geeft.
Zijn dag voert hem weg van de mogelijke komst van de sociaal assistente, langs de dagelijkse weerkeringen en naar geschikt gras voor hooi. Maar de dag brengt ook herinneringen aan zijn woelige jeugd, zijn verbanning naar Afrika, zijn gulzige genot van het Afrikaans bestaan tot de gedwongen terugkeer, en al wat daarna nog kwam.
Een rode draad is zijn onverschilligheid, en de boevenstreken die hij in elk van de ontelbare andere jobs die hij uitoefende steeds opnieuw uithaalde, als verkrachter, huurling of vrachtwagenchauffeur. Gesjoemel en gesjacher, meer lijkt het niet op het eerste zicht. Daarin misleidt de rustige vertelstijl de lezer.
Elvis Peeters weeft de herinneringen van de man vlechtig doorheen de gebeurtenissen van die dag, een dinsdag of eender welke dag want dat maak zoveel al niet meer uit, als het ooit al wel een verschil maakte. De terugblik van de man maakt de nodige sprongen in de tijd en er ontstaat een mooi gelaagd beeld van zijn compleet amorele levenshouding. De man denkt terug aan de vrouwen die zijn pad kruisten -zij hielden er meer onaangename herinneringen aan over dan aangename, kan de lezer vermoeden- tot de 2 vrouwen in Brussel die hij aan zijn rustige, oudere zijde had.
Zoals in Wij schetst Peeters de gebeurtenissen in een amorele stijl. Maar vergeet het rechtstreekse shockeffect van Wij, en smul van de opvallend uitgewerkte taal en de shock van het gebrek aan zelfinzicht en andere vormen van veroordeling in Dinsdag. Peeters beschrijft het, kleurt het (bijzonder opvallend vond ik hoe adembenemende landschappen van Afrika in woorden verschijnen) maar schrijft schijnbaar waardenloos. Dat hoeft ook niet; dat de lezer zich afvraagt hoe sommige gruwel mogelijk kan zijn, is meer dan voldoende. Het was een leven als overlever, en vele anderen die hem niet overleefden.
Net gelezen, en nu al op de longlist voor de Ako literatuurprijs 2012!
Herman Brusselmans met Watervrees Tijdens Een Verdrinking
(de genomineerde werken van Elvis Peeters, “Dinsdag“, en Erik Vlaminck, “Brandlucht”, las ik ook intussen. Stefan Brijs met Post Voor Mevrouw Bromley wacht)
Het boekwerk Watervrees Tijdens Een Verdrinking is voor het volle pond gewijd aan de beschrijving van een verzopen leven zonder vrouw; en de schrijver suggereert nogal expliciet dat het zijn leven betreft. Want de beroemde Gentse schrijver Brusselmans (Herman) zit zonder vrouw. Niet geheel uit eigen wil. Maar dat maakt weinig uit; feit is dat hij op zoek moet naar een nieuwe vrouw. Maar hij wil niet op zoek naar die derde vrouw. Hij wil eigenlijk gewoon nummer 2 terug, Phoebe, niet zomaar een nummer. Of toch, 20 dan, van (bijna) 20 jaar getrouwd.
Zijn zoektocht is dus tot mislukken gedoemd, maar hij werd toch gestart, die zoektocht, op café. De zoektocht leidt langs nogal wat vrouwen/meisjes. Maar wie kan tippen aan Phoebe? Katrien niet, want ze kent de Triumph Street Triple 675 R niet, en slaat overvallers halfdood met een fles cola. Katrien’s opgetrommelde vriendin Layla, alhoewel zonder waterknieën, heeft geen interesse in boeken. Nog een geluk dat de vooroordelen waar zelfgeroemde schrijver van overloopt, meestal blijken te kloppen. Dat helpt in de afwijzing. En Layla’s zuster, Erika, is gewoon zo’n voortdurend op een hippe telefoon tokkelende mokkel, met veel te doordeweekse benen. Zoals al die andere troela’s.
Via hinkende gedachten en over en weer springend op 5 benen wentelt Brusselmans zich in passie, haat, zelfmedelijden, compassie en beheerste frustratie in een al bij al mild boek, waarin de zwarte humor goed gedoseerd blijft. Een zeker onbehagen maakte zich af en toe van me meester, als mijn gedachten afglijden naar de realiteit waar dit op gebaseerd is. Maar -ach- door de jaren heen moet de omgeving van de beroemde meneer Brusselmans (Herman) het meer dan gewend geraakt zijn om op z’n minst delen van het eigen bestaan in boekvorm misbruikt te zien worden.
Dit boek bevat alvast meer variatie dan enkel het nieuwe blik BV’s dat hij open trekt, de gestaag oversekste toespelingen en de beledigingen van maatschappelijke minderheden. Dit boek bevat voortdurend opduikende verwijzingen (naar Jan wolkers, de gebroeders Wright, Louis Paul Boon, Marcel Proust en Haruki Murakami) die de auteur hardnekkig weigert uit te werken. Is het de weerspiegeling van het leven zoals Brusselmans het ziet? Is het twijfel (angst?) meer intellect bloot te geven, iets te produceren dat als ‘literatuur’ zou kunnen geïnterpreteerd worden? Tegelijk zinspeelt hij er toch voortdurend op dat hij het zou kunnen, maar bewust niet doet. Zodat wij, lezers, ons aan het einde van ‘s mans leven voor altijd zullen moeten afvragen welk absoluut meesterwerk ons niet werd gegund. Het is een spel, een literair spel. En het is gemakkelijker om te spelen dan zijn leven zelf, me dunkt. Want daar zijn al die driedubbele kronkels wat minder beheersbaar dan op papier, me dunkt.
In Amsterdam zal het leven van de ik-persoon ook niet verder gezet worden. En de toestand wordt dra zo hopeloos dat meneer zelfs mokkels in aanmerking moet nemen die meneer niet als auteur kennen, laat staan zijn boeken, of -erger nog- hem omschrijven als ‘geen literaire vernieuwer’. Grappig hoe Brusselmans spot met dit populistische (of is het intellectualistische?) beeld van hem. Zichzelf via zijn personages niet al te ernstig neemt. Oeps. Hij lijkt nog wel een genre op zich. Allicht. Hij toont hier gelukkig genoeg niet alleen zijn typisch nihilisme, maar legt extra metaforische meta-lagen boven op de simpele realiteit van de complexe overlevingsstrijd van een man van middelbare leeftijd die in de steek werd gelaten door zijn vrouw. Waarbij de (nu) ex zo vriendelijk was om de Porsche Carrera mee te nemen. Hij gebruikt zijn unieke taalsaus om de knopen, de worstelingen en de twijfels extra in de verf te zetten.
Langzaam keert de stemming. Er duikt zelfs een politiek compleet incorrecte vader-kinderwens op. Het boek ontwikkelt zich tot een wrange liefdeshistorie met fictieve liefdesprojecties in Gent, en in de Gentse koffiecafé’s. Fictieve mensmeisjes voor een reëel verwerkingsproces? Een liefdesdrama met een einde dat naar de keel grijpt, en alvast in die passage weer eens het potentieel aantoont van meneer Brusselmans. En dat werpt toch weer de vraag op wat de meeste moed vraagt? Doorgaan op je eigen literaire pad en 2 boeken per jaar volgens je eigen idioom kakken, of minstens voor 1 keer de koers van de Grote Literatuur inslaan en een overeenstemmend werk schijten? Ik durf het waarlijk niet zeggen. Het was ook alweer een jaar of 15 geleden dat ik nog een Brusselmans gelezen had.
Onze dochter Nienke mag vanaf november naar school. Ik denk dat ik best haar woordenboek vastleg:
Meeêeh (geluid van een schaap)
Mama: mama, moeke, vake (en alle volwassenen)
Dôk: ik ook
Dēs: dit, deze, dat, die (ook personen)
Nē: nee (ontkenning, afwijzing)
Ander (heftig; nee, nee, ik wil die/dat andere)
On 11 July 2012 we organized the first edition of the Scrum Day Europe (for which I previously published the abstracts of Ken Schwaber and myself). 130+ enthusiast people gathered, interacted and connected at the beautiful location of “Pakhuis De Zwijger” near the Amsterdam docks (Netherlands). I was delighted to see so many friends of Scrum; Professional Scrum students, colleagues, clients and personal friends. And I am extremely grateful for the appreciation and the energy received.
Ken Schwaber opened the day with an inspiring talk on the global accomplishments of Scrum, and how well this positive change for the software industry is currently being embraced in Belgium and the Netherlands. He announced he is working on further evolutions of the Scrum framework towards management and organizational improvement.
The CIO of Tele2, Svenja de Vos, talked us through the practicalities of their ‘big bang’, ‘no guts, no glory’-style transition to Scrum.
Subsequently the audience split up to (1) join an OpenSpace, (2) play some agile games and (3) enjoy more perspectives to Scrum (change basics, coaching people and Scrum in a hosting environment).
After lunch the full group joined again in the central room to listen to the highly energetic story of Amir Arooni, member of the ING IT management team. He gave the crowd an honest insight into their findings, impediments and future hopes after a 1+ year, large-scale transformation to Scrum. I was honored to be mentioned by Amir as one of the crucial guides of their transformation.
As Capgemini global leader for Scrum I was asked by Ken to do my talk on the ‘Emergence of the Customer-Oriented Enterprise’, an organizational pattern to build on the Scrum framework to achieve enterprise agility. Beyond the appreciation I received I was particularly glad for getting away with a form of humor. My presentation is free for download. All pictures and presentations of the event are available at the Scrum Day Europe website.
Here’s a very personal selection of (mostly mobile) pictures by friends:
A big thanks to Scrum.org, all co-organizers and I hope to see you next year!
Marc ‘Swoon Bildos‘ verklapte mijn geheimpje, mijn “Geheimpje van de dichter“. Lees het, of liever: kijk en luister, zelf:
(en kijk even op de swoon-bildos blog voor nog veel meer lekkers)
Geheimpje van de dichter
…’t woord is zichzelf
gedicht niet
tenzij niet op papier
zoekt het zich
in geblauwde inkt die druipt en bulkt
van handen en van taal
‘ongesproken’ per ‘definitie’
voor eeuwig
Het valt tegelijk binnen en buiten de dichtbundel “La NOuvelle Cycluste (ONgekelderd en NOg dicht)” die ik zelf-publiceerde op Wwaow, een site die ik met een Scrum Team ooit nog bouwde, en waarvan de kern nog steeds overeind staat (de buitenkant is lelijk gemaakt). Je kan de bundel nog steeds kopen zelfs via deze link.
