Enkele jaren geleden gaf onze dochter aan dat ze graag voetbal wilde spelen. Dat was op zich een verrassing omdat het spelletje haar (in tegenstelling tot haar oudste broer) totaal niet bezig hield of zelfs maar enigszins interesseerde. Ze volgde het niet. Ze keek het niet. Nergens niet. Nooit. Omdat het menens leek en het dat ook bleef, gingen we op zoek naar een club die ook een meisjeswerking had. Daar moesten we, enigszins tot onze verrassing, niet al te ver voor gaan zoeken. Bij de De Koninklijke Noorse Sportvereniging kwam onze dochter in een groep van nieuwe U11 speelsters terecht (‘Under 11’).
Intussen is ze al aan haar 3e seizoen bezig, alhoewel het spelletje haar verder nog steeds niet bezig houdt of zelfs maar enigszins interesseert (nog steeds in tegenstelling tot haar oudste broer). Ze volgt het nog steeds niet. Ze kijkt het nog steeds niet. Nergens niet. Nooit. Maar ze speelt het dus wel en ze doet dat goed en met veel inzet. Wij staan nu als typische ouders elke week ergens langs een zijlijn stilletjes te supporteren. Het leven neemt soms gekke wendingen, alhoewel er natuurlijk ergere dingen zijn dan voetbalouder te moeten zijn. En we staan ook stilletjes in bewondering voor de transformatie die ze telkens doormaakt als ze dat veld op stapt omdat ze (zoals ze zeggen) vol overtuiging ‘haar voet zet’.
Wat voor ons echter primeert zijn spelplezier en sportiviteit. Het gaat niet om competitie, winnen, de tegenstander vernederen of de meeste doelpunten scoren. Gelukkig zijn onze verwachtingen daarmee helemaal in lijn met de richtlijnen van het overkoepelende Voetbal Vlaanderen en het beleid van haar club De Noorse. Jammer genoeg moet je dan vaststellen dat er nog meer dan voldoende clubs, begeleiders, trainers en ouders zijn die hier anders over lijken te denken. Jammer genoeg leven er nog te veel mensen in de illusie dat sportprestaties op deze jonge leeftijd een voorafspiegeling zouden zijn van een of andere toekomstige sportcarrière. En ik ontsnap toch ook niet aan de bedenking dat er nog te veel ouders lijken te zijn die hun eigen onvolbrachte levensverwachtingen op een ongezonde wijze op hun kinderen projecteren, met blokkerende, huilende en instortende kinderen tot gevolg.
Wij herinneren ons levendig de eerste twee seizoenen van de U11 ploeg waar onze dochter deel van was en die–zoals gezegd–quasi volledig bestond uit nieuwe voetbalsters. Elke wedstrijd werden ze als het ware ingemaakt en dat was bepaald niet steeds door mooi voetballende tegenstanders. Gelukkig leed hun eigen spelplezier er niet te erg onder en bleven ze geduldig werken aan hun eigen technieken en inzichten. En dat heeft mooie resultaten opgeleverd. Intussen worden ze niet meer voortdurend ingepakt door forse tegenstandsters dankzij hun mooie samenspel. Naast spelplezier en sportiviteit halen wij dan ook veel voldoening uit de vaststelling dat het een prachtige vriendinnengroep is geworden.
Trotse Sponsor
Toen de club verleden seizoen vergeefs op zoek bleef naar een sponsor voor de twee U13 meisjesploegen heb ik dan besloten om dit vanuit mijn éénmansbedrijfje Ullizee-Inc te doen, het bedrijfje dat ik graag omschrijf als het zakelijk vehikel voor de Scrum-diensten die ik aanbied.
Uiteindelijk is het belangrijk dat ze over goed materiaal kunnen beschikken en dat de club een degelijke werking kan blijven bieden, niet? Want uiteindelijk gaat het daar over voor mij, en niet over commerciële of marketingdoelen (zie “Money is important, but it is not what drives me“). Ik heb niet de verwachting dat mijn naam of de vermelding “Scrum” op de truitjes enige impact gaat hebben of me zakelijk veel voordeel zal opleveren.
Recent heeft de club nieuwe sweaters voor de meisjes gekocht met hun namen er op geprint, naast de gewone truitjes die ze reeds hadden. En daar hoorde natuurlijk een nieuwe ploegfoto bij, in een ernstige en in een gekke-bekken-versie. Ik ben oprecht trots als sponsor te mogen optreden en dit geweldig team te ondersteunen. En ik ben oprecht dankbaar voor de inspanningen, de inzet en de aanmoedigingen van trainer Raoul, afgevaardigde Peggy, iedereen binnen de De Noorse en (niet te vergeten) de collega-ouders.
Succes, meisjes! En–vooral–blijven genieten.
