Year: 2011

Posted on by — 1 Comment

Duchenne (een duel)

Bij het laatste halfjaarlijks nazicht van onze Duchenner bleek zijn conditie nagenoeg ongewijzigd. Best wel straf voor zijn leeftijd van 9,5 jaar oud. Klein mirakel dat hij het nog steeds zo goed doet.

Vandaag zagen we daar een licht bewijs van. Onze Duchenner vecht een zwaardgevecht uit met zijn vriend op diens trampoline. Als bewegen op zich vaak al niet gemakkelijk is, dan al helemaal niet wiebelend op een trampoline. En alhoewel zijn kameraad vanzelfsprekend heel wat mobieler en springeriger is, ook onze Duchenner beweegt erg goed. En kijk, de springverende tegenstander doet zichzelf met zijn hypermobiliteit zelfs de das om. Zoals je net niet meer kan zien (wegens te gruwelijk)…

Posted on by — 1 Comment

Different shades of Yes

Training and coaching are important when implementing any new paradigm. Scrum is no exception. But beyond formal assistance, enthusiasm is required, belief, trust, support. After all, it is… change.

Scrum makes enterprises find fun in being competitive again by re-uniting people beyond organizational borders around corporate objectives. But it cannot be forced onto people in an downward way only, nor in an exclusive upward way. Although downstream adoption might seem obvious, it is not always. It can make the real source of improvements unclear. And upstream adoption is surely a lot harder, you can’t do without. Scrum done well, no matter how simple the framework, will transform the way of work so deeply that it will not happen unidirectional only. Because there is more to Agile than meets the eye…

Even confirming a transformation may hold various forms of Yes:

It is very clear that the most desirable attitude is the “Yes, and” form. The minimal form within it is that people mean that they will go for it and will resolve possible impediments. Yes, and we will fix whatever comes in our way. Even better is people saying Yes while thinking ahead, about emerging options and how to already further exploit the adoption. Yes, and we will try x and y as well.

Most commonly people will act from a “Yes, but” attitude. Primary reluctant. Doubting. A tendency to raise objections. Yes, but what about z. This is in general not insurmountable, but it might take time to answer or remove the objections. Wanting to do so requires empowerment, may be time-consuming and is therefore to be observed carefully for real progress. 

Dangerous is the “Yes, but no” response. It represents a political “Yes”, that is at the same time a factual “No”. The promise of a firm decision takes away the conversation. Working results are doubted and blocked again and again. If reviewed at all. Variants include “Yes, but not now“, “Yes, but not all at once“, “Yes, but not too much at the same time“. And new variants will pop up as you try to move forward.

A hideous sub-form is the “Yes, but reality” disguise. Reality can probably not be denied, but is also a very flat generalization. A small dissection will show that ‘Reality’ refers to the existing status quo, where the core idea of change is to challenge that, to build a new reality. This is a very bad case of “Yes, but no” answer.

But, don’t be distracted or discouraged. After all, it is just… change.

Popo Emotions Icons by Rokey.

Posted on by — Leave a comment

More to Agile than meets the eye

Agile is, less acknowledged than but much like Lean, a set of thinking tools and interwoven principles. They are the levers that empower people to faster create better products in a sustainable and respectful way. Typical misconceptions like using Lean for mere cost cutting, limiting Agile to the software department and expecting one, silver bullet, process prevent the emergence of larger benefits.

In Agile, better software products with Built-In Quality are faster achieved by fundamentally re-organizing all activities in an iterative-incremental way and by performing tasks in parallel on a daily basis. A different approach to Managing Risk & Quality.

But let’s have a look at Agile and Lean as blending philosophies, the matching of Agile practices with the main Lean principles.

There are at least 3 major approaches to Eliminate Waste:

  1. Potentially unused inventories (requirements, predictive plans, overdesigns) are not produced upfront. The highest priority work is detailed just in time. A Team will Pull in the amount of work they deem feasible for an iteration, commit to it and build it upon progressive learning and continuous improvement.
  2. Partially done work won’t pile up as an iteration results in working increments. Undone work is prevented by an overall Kaizen thinking, made explicit in a daily Inspect & Adapt stand-up meeting and an iterational Retrospective.
  3. Active Business Involvement excludes unwanted or invaluable requirements. Knowing that only 20% of software functions are regularly used, this represents an enormous waste while showing much disrespect to the people having to spend their time on it.

A Shared Visual Workspace facilitates fast decisions, high interaction and short communication. Openly available Information Radiators are used for the Team to self-inspect and adapt and for external transparency. It shows the real progress upon real efforts and protects the Team in maintaining Sustainable Pace, to assure product quality.

Iterations are timeboxed to Deliver Fast and usable, end-to-end working software that can be put into production. A review with all stakeholders gives the Team outside feedback, remarks and enhancements. Besides this product inspection, an Agile Team will improve its overall operation with a retrospective meeting. Within an iteration however each Team member has the right to immediately Stop the line.

Optimizing The Whole is achieved through active Business involvement and the on-site presence of all technical skills to turn ideas, options and requirements into working software. The Value Stream is optimized because traditional waiting activities like hand-overs and external decisions are eliminated. No macro hand-overs due to a sequential process. No micro hand-overs within the collectively responsible Team.

And, finally, a Manager-teacher, facilitates the Team in teaching the process and removing impediments.

Attached is my complete paper on The blending philosophies of Lean and Agile. It was previously published as 2 blognotes, one for the Lean part and one for the Agile part of the text at the Capgemini Techno Blog.

Posted on by — Leave a comment

Door het arendsoog van De Witte Tijger

7 Opeenvolgende nachtelijke brieven schrijft Balram Halwai (‘Munna’, jongen), van de kaste der suikerbakkers, aan de president van China. Daarin legt hij op humoristische, maar tegelijk diepgravende en ontnuchterende wijze de multi-morele samenleving in India bloot. Kwestie dat de president het echte India kent, het India dat hij allicht niet te zien zal krijgen bij zijn nakende officiële bezoek. Centraal in zijn brieven staat tegelijk de bekentenis van zijn leven als moordenaar. Schrijver Aravind Adiga kreeg voor zijn debuut De Witte Tijger in 2008, toch wel een huzarenstuk, ineens de Man Booker Prize.

Balram leeft in het diepe Donker, waar hij het van beloftevolle schoolloper tot steenkoolhakker tot theehuiszwalper bracht. Hij ontsnapt aan zijn leven door een opleiding in de rijkunde. Want als chauffeur werkt hij zich binnen bij de betere kaste van zijn landheren. En hij leert. Hij leert om de geijkte brutaliteiten onder de bediendes toe te passen. Het levert hem de positie op van #1 chauffeur. Op naar het kleurrijke New Delhi.

Meer dan hij al was, is hij daar aan de voorkant bevoorrecht getuige van de corruptie, de decadentie en het misprijzen terwijl hij zelf van nature bij de achterkant hoort, achter de shopping malls, waar de chauffeurs rondhangen, waar de smerige markten zijn, en goudharige vrouwen veel geld kosten. Waar rode paan gekauwd en gespuwd wordt, en aan kruizen gekrabd. Balram zweeft voortdurend tussen beide werelden, bekent zich tot geen van beide. Onder zijn klamboe, veilig voor de kakkerlakken maar niet altijd voor de hagedissen. Uit de wanhoop van Pinky Madam, bijna de ex van zijn baas, leert hij weer. Tanden poetsen, zijn kruiskrabbende hand straffen. Hij verschaft zichzelf zelfs, mits een blank wit t-shirt met een minuscuul engels woordje, toegang tot een mall.

Munna legt met een zeker sarcasme bloot hoe er geen eenduidige moraal bestaat in zijn land. Of toch? Want wat is het verschil als een kind doodgereden wordt met een Honda City of met een Toyota Qualis? Dat de heersende, dubbelzinnige moraal leidt tot een dubbelzinnige verantwoordelijkheid? Beter dan geen verantwoordelijkheid, of een chauffeur veroordelen tot de cel alleszins. En misschien leidde Balram’s dissonante gedrag, zijn ontsnapping uit de hanenren van het Donker, dan wel tot het einde van zijn familie (17 personen?), maar neef Dahram krijgt er alvast een opvoeding in het Licht voor in de plaats.

Als je dit boek gelezen hebt, weet je wel beter dan te beginnen (ver)oordelen. En een dier dat maar eens per generatie een nieuw exemplaar voortbrengt is voorbestemd. Al is het maar om corruptie aan te wenden voor welzijn. Omdat hij het recht heeft te ontsnappen aan de eeuwige onderdrukkende dienstbaarheid, de basis van de Indische wereldeconomie. Een nieuwe naam aannemen. Als leider van een school van witte tijgers die wordt losgelaten op Bangalore.

Posted on by — 2 Comments

He wants to be able

To promote his upcoming ‘catholic‘ album (2011) Gavin Friday just released the first album track for free. The track is called ‘Able‘.

The art work for the song relates to the announced album cover. It is well crafted, a bit macaber and dark (expected anything else?), and it refers to mr. Friday’s catholic belief (no capitals!), being Irish, death in a uniform (WW I period-style). And probably much more…

Musically, Able seems at first to continue where Shag Tobacco (1995) stopped. A strong and pulsing beat breaks through an atmosphere of electronic mist, with a soft whispering, late nite voice that is full of latent desire. But on the way low guitars build up and somewhere mid-song they are completely set free and mister Gav launches into some parlando rap-like singing bringing back memories of Adam ‘N’ Eve (1992) work like I Want To Live or The King Of Trash. Bursting into highlights of a vivid horizon of notes, tones and tunes, with lots of strings attached.

Looks like Gav will show his ableness of renewed musical adventures.

Posted on by — 1 Comment

Kwam eens een Duchenner bij de dokter

Kwam eens een Duchenner bij de dokter. Bleek de dokter niet thuis. Bleek de dokter naar Amerika. Om te leren. “Kan toch niet”, zei de Duchenner. “Het is al de slimste dokter van België”. Mopje, flauw mopje…

Gelukkig genoeg ging de rest van het team met onze zoon aan de slag voor zijn halfjaarlijkse checkup. Spurten ging nog, maar de stapproef (6 minuten) deed hij met lange tanden (of tenen?). Toch haalde hij nog bijna de vorige afstand (413m). Toen hij een muur omver mocht blazen (longtest) was zijn humeur al hersteld, zodat het zo-snel-mogelijk opstaan en het trappenlopen veel beter verliepen. Goed zelfs. En de krachtproeven (armen en benen voor- en achterwaarts tegen een Newton krachtmeter) ontkrachtten definitief de lichte vrees van onze eigen kinesiste dat zijn conditie licht achteruit was gegaan.

Bleek er toch nog een soort dokter. Assistent of zo. Zij deed bij zoonlief een elektrische meting van de spieren om de zuurstofverwerking ervan te registreren. Uit de vergelijking met kinderen zonder Duchenne hoopt men weer iets te leren en, wie weet, weer een klein verbeteringsgebied te vinden. Onderwijl speelden ze samen leuke woordspelletjes.

En kijk, ons bezoekje zat er al op. Ouders tevreden met de stilstand, die -zoals 1,5 jaar geleden ook al geschreven– in het geval van een Duchenner rustig als vooruitgang mag omschreven worden. Anderhalf uur slechts. Een absoluut wereldrecord in de categorie ‘Ziekenhuisbezoek’.

En zo hadden we ineens nog een heeeeeeele namiddag voor echt leuke dingen. Een bezoekje aan Planckendael bijvoorbeeld.

Daar genoten we eerst van een lunch. Daarna zagen we vooral veel… dieren. De abolute uitschieter was de kleine panda, klimmend, klauterend en liggend in zijn boom.

Van de sneeuwluipaard zagen we enkel de grote versie, en niet de pasgeboren gevlekte witterd. Daarvoor keken we thuis op internet.

Dag dagje vakantie!

Posted on by — Leave a comment

Open is soms ook gesloten

Paolo Giordano, kundig opgeleid in wiskunde en natuurkunde en lijdend aan een zekere hang naar structuur en voorspelbaarheid, wierp zich in de chaotische onzekerheid van de schrijverij. De titel en het thema van zijn debuut (2008), De Eenzaamheid Van De Priemgetallen, prikkelde mij, lijdend aan een overdreven hang naar structuur en voorspelbaarheid, sinds de verschijning. Toch kwam het pas nu op mijn verlanglijst. Na de reviews en interviews naar aanleiding van de recente (2011) verfilming.

Geheel wonderbaarlijk kwam het tot mij als mijn Valentijnsgeschenk.

Vaststelling! Zelden las ik sneller een boek. Alhoewel het verhaal niet licht is. Verklaring? Het moet licht geschreven zijn.

De Eenzaamheid Van De Priemgetallen brengt ons het voorlopige levensverhaal van 2 freaks, Alice en Mattia, verschoppelingen die vanaf hun jonge jaren hun leven in een vorm van zelfgekozen isolatie leven. En daarmee koppig doorgaan, ook nadat ze elkaar ontmoeten. Het lot van erger dan 2 priemgetallen, enkel deelbaar door 1 en zichzelf, namelijk tweelingpriemgetallen, voor eeuwig en noodzakelijk gescheiden door een tussenliggend en onoverbrugbaar even getal.

De schaduw over hen en hun omgeving kwam op jonge leeftijd. En bleef. Alice leeft in anorectische onmin met zichzelf, haar vader en de wereld nadat het misliep met dat verfoeide skieën waar haar vader haar steeds weer toe verplichtte. Mattia verkeert in een vergelijkbare, alhoewel meer zwijgende, zijnsstaat door zijn dubieuze aandeel in en zijn duale gevoel over het ontbreken van zijn zwakbegaafde tweelingzusje Michela.

De auteur schetst aan de hand van een aantal sleutelscènes het leven van Alice en Mattia, eerst apart, vervolgens samen-en-toch-apart na hun ontmoeting op puberleeftijd. Hun gesloten werelden en gesloten contacten, de onaffe relaties met de wereld, met elkaar en met zichzelf worden in een aantal sprongen in beeld gebracht. Voor steeds gesloten eindigen ze, want open is soms ook gesloten. Zeker als het over een einde gaat. De verraderlijke lichtheid van hun bestaan.

Posted on by — 2 Comments

Afscheid van Wonderland

DBC Pierre verscheen als een komeet in literatuurland toen hij in 2003 de Booker Prize kreeg voor zijn debuut en vervolgens alom bejubelde Vernon God Little. Heb het zelf nog niet gelezen. Maar wat reviews en interviews deden me wel naar werk #3 grijpen (tussen beide in zit nog Ludmilla’s Gebroken Engels). In dat Licht Uit In Wonderland sleurt hij de achteloze lezer mee op een hallucinogene wereldstedenreis door de ogen, het hoofd en de wereld van hoofdfiguur en neo-antikapitalist Gabriel Brockwell.

De mentaal ontspoorde reis neemt een vliegende vlucht na de vlucht van de stadsrat uit een landelijk gelegen ontwenningskliniek. Terug naar de rioolwereld van Londen gaat het, aan een exponentiële rotvaart over regenachtige wegeltjes en met de onbetrouwbare Engelse spoorwegen. Omdat de linkerman in wereldstad #1 onkiese streken uithaalde met zijn anarchistische actiegroepgenoten neemt hij de benen en het vliegtuig naar Tokio. Op zoek naar de langvervlogen vriend met wie hij een jeugd, de kokschool, maar vooral veel alcohol en cocaïne heeft gedeeld.

Daar, in wereldstad #2, blijkt alles een kwestie van vis, topwijn, slechte vis en sex in een aquarium. Maar na een dodelijke kogelvis moet de ultieme redding gezocht worden in Berlijn. Waar Gabriel een openstaande rekening heeft met vader en met jeugdige onschuld. Bij gebrek aan geld maar een overvloed aan een vader die zelfs in zijn verleden niet was wat hij pretendeerde te zijn (te hebben) moet de oplossing gelegen zijn in een gigantisch banket in wereldstad #3. Megalomaan decadent. In overeenstemming met de verleden grootsheid van Tempelhof. Dermate groots dat het nooit haalbaar kan zijn. Zeker niet gezien de actuele toestand van de vroegere zakengenoot van vaderlief. Maar ligt ergens in de wondere wereld van Wonderland toch een sleutel?

En wordt die dan tijdig gevonden? Want het licht moet echt wel uit, in Wonderland. Van de koude voeten tot het hoofd in het water. Doorgaan naar een andere wereld dan maar?

De akelig accurate beschrijvingen van de roezen (is toch mijn veronderstelling) laten bij het totaalverhaal een (compleet niet-storende) indruk na van giga metafoor voor wat de auteur zelf overkwam, toen hij zijn liederlijk leven van vaderloos drank- en druggebruik achterliet en een helle toekomsttunnel instapte. Woesj. Limbo. Nimbus. Über-limbo. In het meervoud.

Raar wel, die vaartverminderende voetnoten. Verder geen vragen of opmerkingen.

Posted on by — 2 Comments

Respecting Scrum by doing more

;-) Confession
I did eXtreme Programming before I did Scrum. Although this may seem trivial, it has positively affected my further Agile career.

Let’s go back in time…
In September 2003 my management (consultancy company) assigned me on a project that they hadn’t hoped to win and that was allotted far too late. Result: our company was facing a development effort of 700 days and delivery in December. Two software architects, literally in 15 minutes, convinced me of applying eXtreme Programming. Because I recognized what I had been trying to do in previous projects, but was now sort of ‘hard coded’ in the approach, i.e. iterations and communication.

In only a couple of days we created User Stories, replaced the MS Project phasing by 3 iterations of 3 weeks and convinced the external customer to intermediately attend demo sessions. Our roles included the Team, a project manager/Big Boss (me), a Coach and a proxy Customer. As we soon discovered that our proxy Customer was fully occupied in functional guidance to the Team, we included a Tester to assist her. The Tester incrementally wrote hands-on functional test scenario’s for the User Stories being developed. We added 2 days of slack before the stakeholder demo; to fix small issues, prepare the next User Stories and do spikes.

In 2004 we had to scale and the same fellows (now Coaches) directed me to Scrum. I read the 2 books by Ken Schwaber and registered for his CSM course in May 2004 in Brussels. It was a great experience and as from then we used Scrum for our organizational practices (Sprints, roles, meetings, artefacts) but we kept using eXtreme Programming as implementation for the general Scrum demand of Engineering Standards (PP+TDD, CI+Refactoring). From those engineering standards the use of User Stories emerged, as well as the roles of Coach and Agile Tester.

We always delivered fixed price projects as an external supplier. So we had to translate the customer’s Vision (mostly an RFP) into a Product Backlog, more READY than you would expect in pure Scrum. But we put a maximum length of 1 Sprint on the effort (but usually did it in less time). Our Sprints delivered DONE and potentially shippable work, but we added a final hand-over Sprint (no development!) to close the project. Oh yeah, our ‘slack’ turned into Product Backlog Grooming sessions.

A framework was born.
I went through lots of yo-yo movements over the next years. Even quitting for a while, tired of the slow local adoption (supplier ànd customer side). But… relaunched my ideas as My.Fragility to re-enter the market. And at my current employer we renamed the framework to ScrumPlus, because it does respect Scrum completely, but just extends the base pattern of Scrum to the particular use for delivery of fixed price-negotiable scope projects.

Back to the future
In February 2011, my management decided to apply only Scrum and ScrumPlus in some major Service Lines, abandoning RUP or other traditional approaches.

So I have set up a training program while I will be coaching people in the field. From the training people will get a deep understanding of the base mechanics, principles and emergent Scrum. Project practitioners will get a good understanding of ScrumPlus as instance of Scrum, its base Philosophy of Done, its Agile Project Life Cycle and the 2 Excel tools.

And as you have understood this is largely rooted in my early eXtreme Programming experience.

Posted on by — Leave a comment

Duchenne (nu ook verenigd)

5 febuari 2011. Het eerste Duchenne congres voor België vindt plaats op lokatie van de midwinterlombeek feesten, dat tevens het onderzoek naar Duchenne sponsort. Het congres werd georganiseerd door het recent opgerichte Duchenne Parent Project België.

Niet minder dan 103 ouders aanhoorden de sterke sprekers. Dr. Goemans van het onvermijdelijke UZ Leuven team kondigde alle sprekers aan. Als vanouds benadrukte zij de noodzaak om, ondanks het goed lopende wetenschappelijk onderzoek, te blijven denken aan het geluk van vandaag.

De kinesitherapeutishe sterkhouder van Leuven, Marleen Vanden Hauwe, leidde het publiek door de vele mogelijkheden (en nood!) aan fysieke begeleiding en testing voor jongens met Duchenne. Zij kaderde dit helder binnen verschillende leeftijdscategorieën.

Haar sociale collega, Cindy Kunnen, maakte duidelijk dat de vele sociale voorzieningen vaak verstopt zitten in een administratief doolhof. Niet wachten is de boodschap, maar zoeken en initiatief nemen. Een boodschap die wij volledig beamen, zoals uit de verhalen op mijn blog mag blijken. Zij toonde de belangrijkste informatiebronnen maar was zo vriendelijk om een aantal brochures mee te brengen, waarvan de meest nuttige:

  • “De maatregelen voor personen met een handicap in vogelvlucht”, van de FOD Sociale Zekerheid
  • “Handinfo” (Handige informatie voor personen met een handicap) van het VAPH

ProSensa is het bedrijf dat zich voornamelijk richt op het Exon Skipping onderzoek dat tracht de genetische keten die instaat voor het dystrofine-onderzoek te laten aansluiten, weliswaar in een verkorte versie. Luc Dochez gaf echter niet enkel een kort inzicht in de fases van de lopende onderzoeken, maar schetste ook de noodzakelijk lange levensweg ervan.

Vanuit Nederland kwam Prof. Jos Hendriksen zijn onderzoek en bevindingen toelichten omtrent de psychologie en de ontwikkeling van Duchenne-jongens. Globaal is die niet zo gek verschillend, maar er zijn wel enkele aandachtspunten. Tenslotte zitten dystrofines ook in het brein! Van problemen bij leesontwikkeling merken wij alleszins niets bij onze zoon, maar bij het opnemen van opdrachten wel. Dat kan met zijn korte-termijngeheugen te maken hebben en dus gaan we even overleggen met de school, want cognitief is er geen probleem. We hebben alvast ter plekke het boek De Psychologie van Duchenne Spierdystrofie gekocht. En eentje extra om aan de school te kunnen uitlenen.

In de laatste sessie (na de middaglunch konden we niet blijven) presenteerde Prof. Imelda de Groot de stand van het Rust Roest onderzoek in Nederland, van slikproblemen naar de rol van de achillespees tot motorische hulpmiddelen, van de gekende orthesen tot een high-tech sci-fi harnas voor de armfuncties.

Een dikke proficiat en hartelijke dank voor de organisatoren, het vers opgerichte Duchenne Parents Project voor België.