1/ De onverwachte weg naar een onverwachte kennismaking
Van de technische wereld…
Januari 1996. Ik ben het beu. Alles. Ik verdien niet genoeg. Ik krijg niet de werkmiddelen die ik meen nodig te hebben (lees: dure software). Ik krijg geen firmawagen. Terwijl mijn privé-wagen eigenlijk van betere kwaliteit is dan de firma-exemplaren. Ik zoek maar vind geen nieuwe betrekking. Waarom word ik zelfs niet uitgenodigd? Ik brand. Terwijl instant antwoorden, oplossingen of uitwegen uitblijven, brand ik harder. Maar ik brand niet op. Ik wil vooruit. Ik wil meer. Ik wil alles. En eigenlijk wil ik het nu.
Kortom, bij de aanvang van 1996 ben ik een en al ongeduld en als gevolg daarvan een en al frustratie en irritatie. Eigenlijk was ik echt wel een héél grote brok frustratie. Ik ben sinds mei 1993 in dienst bij deze KMO (‘Kleine of Middelgrote Onderneming’–met in dit geval de nadruk op de ‘K’ gezien de 8 personeelsleden en de 2 eigenaar-oprichters) na een tweede sollicitatie. Ik herinner me nog mijn eerste sollicitatie bij het bedrijf, in de zomer van 1992, als vers afgestudeerd ingenieur elektronica (met specialisatie hardware engineering). Ik herinner me nog hoe ik compleet door de mand viel na een vraag over een RS485-driver. Ik leerde later (en prentte dat zo in mijn geheugen) dat het bedrijf die gebruikte voor seriële, stroomgestuurde communicatie. Wat bleek? Als industrieel ingenieur werd je verondersteld niet enkel iets (technisch) te kennen, maar ook iets (technisch) te kunnen. Daar sta ik dan met mijn glinsterend diploma en de veronderstelling in aanmerking te komen voor leidinggevende functies—falend in elk opzicht: in kennis, kunde en aspiratie. Na mijn tweede sollicitatie bij het bedrijf, in mei 1993, was de positieve commentaar dat ik niet enkel werkervaring had opgedaan, maar dat ik ook behoorlijk wat aan maturiteit had gewonnen. Van september 1992 tot maart 1993 had ik als software-ingenieur op VAX (en een beetje op OS/2) gewerkt met wat buitenlandse verplaatsingen voor een gigantisch project voor magazijnautomatisering in Ierland (vaak als enige vertegenwoordiger van het bedrijf). Deze keer kreeg ik wel een plekje aangeboden.
Continue reading O zo menselijk (voor zowel als na de kennismaking met Nietzsche)
