Posted on Leave a comment

Ketnet Pop in de Zuiderkroon (2008)

Nadat Ian het gevolgd had op TV zijn we vandaag naar Ketnet Pop in de Zuiderkroon geweest. En het moet gezegd, die jonge bende straalt en bulkt van talent. Ze zingen goed, doen pakkende dingen met bestaande liedjes (Domino was echt zààlig), entertainen. En zo’n resultaat is nooit alleen talent, dat moet ook hard werk geweest zijn. Prachtig.

Ian heel content dat hij Thor gezien heeft… nu nog een handtekening. Ketnet Pop Banner

Beetje moe wel van het omhoog houden van Ian (en moeke hetzelfde van Jente).

ps. Alles van editie 2009 lees je hier.

Posted on 1 Comment

Een etentje voor 15 jaar samen

Op 27 maart waren we 15 jaar samen (en exact 10,5 jaar getrouwd). Dus zijn we lekker samen gaan eten. In regenachtig Antwerpen zochten we de drukke gezelligheid en de tapas wereldkeuken van La Boqueria op.

Zalige Zarzuela verorberd met z’n tweetjes (met -uitzonderlijk- verse krab), na een glaasje Cava te hebben genoten en een losjes samengestelde koude tapas als voorgerechtje. Glaasje rode wijn erbij, en vervolgens een koffie met gebakken banaan, ijs en kaneel. Word je al verlekkerd?

Beetje filosoferen over een andere, zeker niet mindere (integendeel, denk ik soms) levensinvulling met onze kids (onze D&D ahw, Duchenne & Down). Proeven, genieten, lekker eten, lekker leven, dromen.

Op naar nog 15 maal 15 jaar…

Posted on Leave a comment

Lege Jurken van Christophe Vekeman (gelezen)

Afbeelding van Lege Jurken van Christophe VekemanIn mijn verdere exploratie van ons jong literair geweld (zie ook gods eigen literatuur) heb ik me verleden week Lege Jurken van Christophe Vekeman aangeschaft. En ik heb het met veel enthousiasme en ongeduld gelezen. Even afwachtend in het begin, maar al snel meegezogen in de complexe, innerlijke gedachtenwereld van de aanstaande jonge vader Lester Brandeman. Onzeker als de pest, vervuld van onbestaande, vermeende en/of andere angsten, vaak weifelend op de grens van realiteit en verbeelding (ook ik als lezer). Het deed me meer dan eens denken aan de sfeer en de hoofdpersonages van menig Jeroen Brouwers-boek (en zeker aan de hallucinerende beklemmingen van Joris Ockeloen en het wachten). De claustrofobie, de gevangenschap in innerlijke dwangneuroses, maar toch met dat vleugje tragikomedie. Het werkt, misschien mede door enkele trefzekere cliffhangers, want ik werd bijwijlen behoorlijk meegesleept in de ontwikkelingen van het verhaal op zoek naar wat nu weer komen ging.

MAAR: een gigantische valse noot vormen de uithalen naar (het succes van) Dimitri Verhulst, diens levenskeuzes, levenswandel en verleden. TOTAAL ONNODIG, van geen enkele literaire meerwaarde, al te simplistisch. Jammer, jammer, jammer.

Maar kom, C. Vekeman verdient toch een plaatsje in ons literaire hart.

Posted on 2 Comments

H. Claus nam afscheid

Als 200 schilders, dichters, romanciers en zo nog wat métiers in 1 persoon beslissen afscheid te nemen, dan past een beetje nederigheid. En een weekje om het te verwerken.

Ietwat amechtige rijmseltjes, puberale woordenknutsels, overevidente verwijzingen naar iets met ‘verdriet’ kunnen geen uitdrukking geven aan de slag die ik kreeg. Zelfs ik, want een echte fan wil ik me niet noemen. Daarvoor heb ik te eenzijdig en te beperkt verteerd. Oneindig bewonderaar wel van De Oostakkerse Gedichten (wat mooi ook in die facsimile) en nog wat poëzie (In Geval Van Nood, De Groeten, Zeezucht).

Het Verdriet Van België tenminste echt gelezen. Nog altijd van plan het dubbelluik Onvoltooid Verleden / De Geruchten te lezen. Maar ‘k ga ‘t pas kopen als de huidige ‘hype’ voorbij is… dat past wel.

Posted on 1 Comment

Wladiwostok! van Thomése gelezen

Cover van het boek Wladiwostok! van P.F. ThoméseNet Wladiwostok! van P.F. Thomése gelezen, en danig onder de indruk geraakt. Een groot gedeelte van het boek kabbelt lekker (mooie taal en stijl, daar niet van, genieten, prachtige beschouwingen over communicatie, perceptie en het -schijn-zijn van de politicus). Je maakt uitgebreid kennis met een koningmaker en zijn verhoopte koning. Ietwat pathetische figuren, beetje (okee, behoorlijk) oversekst, en zo nog wat upper class afwijkingen. En vooral: perceptie rules.

Maar dan (eindelijk, denk je na de aanvankelijke meewarigheid)… komen de barstjes, grote barstjes. En vanaf toen ben ik blijven lezen tot het boek uit was. Yeah, de koningmaker gerold door zijn koningin en de would-be koning terug naar af.

Extra vermeldenswaard vind ik toch de mooie stijlvorm voor weergave van de innerlijke denkwereld van de hoofdnarren.

Mag gerust wat prijzen winnen. Om te beginnen De Gouden Uil of zo….

Posted on Leave a comment

Het programma van Wim Helsen

Vrijdagavond de 1e aflevering gezien van Het programma van Wim Helsen.

Beetje ontgoocheld toch. Wim Helsen leek me, in tegenstelling tot wat hij had aangekondigd, toch meer één of andere cabaret-persoonlijkheid dan een geïnteresseerde gesprekspartner. En behoorlijk enerverend. Het geheel kwam meer over als een freakshow vanwege het uitblijven van vragen en interesse. Het is gewoon niet voldoende om je te laten verrassen als je niet over die verrassing heen komt.

De formule moet duidelijk nog groeien, maar verdient die groeitijd. Daarvoor is Wim Helsen een veel te boeiende persoonlijkheid.

Posted on 3 Comments

A New Guitar (at last)

Picture of an Epiphone Les Paul Special IIFinally I got myself a NEW GUITAR today. In fact, it is my birthday present of 2 years ago from my wife, that I still hadn’t decided on (probably pretty irritating after years of nagging from my side). But yesterday I went walking through Antwerp (beautiful weather, half a day of) and when passing the Beatshop, I saw a model displayed that suited both my aesthetic expectations as well as some -voluntary- budgetary limitations. And at a shopping session with the family today I went to look again, and my wife (as usual) finally convinced me to just step in and get it (life càn be simple).

So my new love is… an Epiphone Les Paul Special II!

An exciting end to a week that already felt so glorious. Amplifiers and tuner tested. Now there’s only the kidz that don’t seem to like the noise… (although maybe it’s just my lousy playing)

happy happy happy happy happy happy happy happy happy happy happy happy
Posted on Leave a comment

Bauhaus came with this darkness to…

GO AWAY WHITE. And never return, as is to be understood.

Cover of the album ‘Go Away White’ by BauhausIf (ìf) it’s the case, at least they leave us with a great album, earning its place in their near-classical backlog. Maybe the first half is like a more classical Bauhaus touch. Still it has the distinct, original spirit of spontaneous recording, rock and atmosphere. And it is a superb performance.

Daniel’s guitar licks curl and bite around and David J’s deep-melodic bass lines go their own way in the typical Bauhaus sound mix.

As from “Saved” (and its twin “Mirror Remains”) the songs are given that extra and exquisite mix of Peter’s oriental spirit (Dust) and rock attitude (Deep, Holy Smoke), with Love&Rockets’ psychedelica.

recorded, mixed and produced in 18 days” (and what an amazing sound quality)