Top 2010 Music

Top 1

My absolute number 1 album of 2010 was made by absolute oldies revisiting 30 years of absolute musical top history and upgrading that into an absolutely refreshing top piece of modern rock: Killing Joke with Absolute Dissent. The absolute fierceness of Pandemonium and subsequent recordings combined with highly Night-time‘ish danceable bass lines and melodies that take them out of the pure fuzz and chaos from the basements of hell back into the early land of dub and dark disco. Celebrating the return of an absolute icon drummer. An emotional goodbye to The Raven King (who unknowingly re-united the original band). In Excelsis indeed…

Top 6

Completing my top 2010 albums are:

2) Grinderman – Grinderman 2: an unexpectedly varied album from a well-oiled band of howling friends, sharing wolfman fantasies and slapping melodic tales across weeping violins

3) JonsiGo: a vivid flow of natural love, an uptempo scream full of desire to live and to enjoy… joy

4) RPA & The United Nations of Sound: the newest incarnation of Richard Ashcroft wanders off into soul, funk and unexpected guitar solo’s

5) Tired PonyThe place we ran from: an incarnation of Gary Lightbody wanders with a bunch of talented friends off into deserted American sceneries with some folky country music. A place to run to…

6) David BowieThe Reality Tour: one artist wandered in 2003 off into all of his incarnations with a splendid collection of superbly performed hit songs

Somewhat different

I love Editors for releasing some magnificent EP’s to follow up their In This Light And On This Evening, adding special editions and new experiments on You don’t know love and Eat raw meat = blood drool.

Trent Reznor did not only create the terrific soundtrack for The Social Network with Atticus Ross but pointed me also on the adorable electronic music of Sonoio.

Belgian maturity

Belgian heroes of international quality Gabriel Rios and An Pierlé (& White Velvet) really surprised with their mature, well balanced and rich albums The Dangerous Return and Hinterland, full of rich compositions.

Terwijl Bart Peeters mij terug voor zich won met de prachtige wereldmix op De Ideale Man, na zijn (te) donkere vorige album.

En de Fixkes zijn niet enkel een superaanwinst voor de Nederlandstalige rock, maar na het zalige Kvraagetaan, het geniale duet met Axelle Red Over ‘t Water en de gierende interpretatie van Kodazuur hebben ze op het nieuwe album Superheld met Rock-n-Roll weer een prachtige vorm van melancholie gelanceerd.

Zeven Zinnen Zo Gezegd

Dimitri Verhulst schreef ter illustratie en overpeinzing een verhaal bij elk van de zeven laatste zinnen die de gekruisigde aan het kruis uitsprak volgens één of andere vorm van testament.
De inspiratie werd hem aangereikt door het Ensor Strijkkwartet en hun uitvoering van Die Sieben Letzten Worte van Joseph Haydn. Het geheel werd parelachtig gebundeld in een lees- en luisterboek met de bespiegelingen van Verhulst, zowel geschreven als gesproken, en de muziekstukken door Ensor, zowel geschreven (partituren) als uitgevoerd.

L’introduzione

In 1786 -de altaren waren nog zonder dwaal- zag Cádiz de première van Joseph Haydns Die Sieben Letzten Worte Unseres Erlösers Am Kreuze.

Pater, dimitte illis, quia nesciunt, quid faciunt
Vader, vergeef hen, want zij weten niet wat zij doen

Vergeven? Zoals.. vergiftigen? Dat wel. Want die smeerlap, moordenaar en verkrachter van Rinus’ kind, wist maar al te goed wat hij deed.

Amen dico tibi: Hodie mecum eris in Paradiso
Voorwaar ik zeg u: heden nog zult gij bij me zijn in het paradijs

Omar is Hotel Problemski voorbij en staart naar de ijskoude zee van Zeebrugge. Hopende dat hij vanavond nog in het paradijs zal zijn. Zolang hij de container naar Londen maar vindt en… overleeft.

Mulier ecce filius tuus
Vrouw, ziedaar uw zoon

Thuis heeft Martha alles klaar voor de ontvangst van haar zoon. Als hij na het kamp ook de trein maar overleeft, zoals die andere wandelende skeletten. Morgen misschien, op de volgende trein.

Deus meus, Deus meus, utquid dereliquisti me?
Mijn god, mijn god, waarom hebt gij mij verlaten?

De avond van 11 februari 1983, een vrijdag, viel de hemel op de schedel van mijn vader. Ze was er vanonder, en had de zoon meegepakt. De teef.

Sitio
Ik heb dorst

Rosa, Rozeken, zijn meisje van 80 met kanker mag 24 uur niet eten of drinken na haar operatie. En als ze dorst heeft?

Consummatum est
Het is volbracht!

Een slecht leven was dat niet. Van de overblijver. De schrijver.
Maar zijn tijd is op. Het is volbracht. En hij is bang.

In manus tuas Domine, commendo spiritum meum
Vader, in uw handen beveel ik mijn geest

Zolang zij niemand het bevel geeft de stekker uit te trekken, zal hij er zijn. Straks dus niet meer. Volgens de volmacht van hun huwelijk.

Il terremoto

Kent u die mop van de homofiele olifant?

Top 2009 Music

Here’s my top 2009 music, presented in 3 categories (descending order):

Cat1: Superb – Surprising – Strong – Sparkling

1. I’ve put Editors at #1 with In This Light And On This Evening, thanks to the Cuttings II bonus CD. That’s what avoided an ex aequo with Starsailor. Going beyond this evening into This Night. Increased experiments of multi-layered electronic rock.

2. Starsailor‘s All the plans just happens to be a true masterpiece that combines, reinforces and pushes all that they’ve done before to a higher… plan… and beyond. The Deluxe acoustic bonus shows the melodic strength to their songs. My second best #1.

Cat2: Surprising – Strong – Sparkling

Some artists caught my interest and took me by surprise:

3. Bat for Lashes highlighted the shadows of Two Suns with her ethereal tunes of enlightened darkness.

4. Florence + The Machine produced an incredible debut that rages as an auditive storm pulling out the air of our Lungs.

5. The Horrors have painted a bunch of wild and dark songs in Primary Colours outgrowing ancient influences.

Cat3: Surprising – Strong or Sparkling

Familiar faces, sometimes hiding behind new masks, have given evidence of their musical qualities without necessarily transcending it.

  • Julian Plenti showed up saying he Is… Skyscraper. Although his voice says Paul Banks, his musical incarnation says differently.
  • Axl Peleman heeft ons een prachtig tweede plaatje in zijn sappig Aantwaarps In ‘t Gezicht gesmeten.
  • Peter Doherty showed a great song writer side to his talents on the fabulous Grace/Wastelands.
  • Brett Anderson has over merely 3 solo albums evolved to an extraordinary artist, with Slow Attack to prove that he definitely no longer needs unlimited electricity to be very powerful.

Cat4: Here to stay

Familiar names that have produced decent work, but had no desire to look for groundbreaking experiences:

Jerry Fish and the Mudbug Club – The Beautiful Untrue / Laïs & Simon Lenski – Laïs Lenski / Sting – If on a winter’s night / Arctic Monkeys – Humbug / Franz Ferdinand – Tonight / Morrissey – Years of Refusal / Rammstein – Liebe ist für Alle da

Cat5: Out of competition

  • Cecilia Bartoli gave new life to great compositions from the Napolitan School of castrati on Sacrificium
  • British Sea Power gave new life to the old life of a Man of Aran

Van daluren naar piekmomenten

Mira - In de dalurenOmdat ik haar laatstgeborene, Stukken Van Mensen, zo geweldig vond, was ik ook heel erg benieuwd geworden naar de vorige van Mira. Die heet In De Daluren en blijkt, na ettelijke beluisteringen, voor een debuut behoorlijk matuur en al heel… Mira. Het sappige accent, de gevatte teksten, heerlijk druipende ironie, omgekeerd zelfbeklag, preoccupaties met de domheid van het BV-dom en andere kleurders van dagen.

Zijn er dan geen verschillen/evoluties te merken? Jawel, hoor. De instrumentatie op dit debuut is prima, verfijnd of wat steviger waar nodig, maar globaal wat traditioneler. De opvolger is zeker een pak gedurfder, wat elektronischer, frivoler en speelser (met dank aan JMX ongetwijfeld), hier en daar wat gevoeliger. Ander verschilpunt is dat nummer 2 zeker hit-gevoeliger materiaal bevat, net iets catchier, evenwel zonder aan eigenheid en (vooral) eigengereidheid in te boeten. Gevolg: meer airplay (in de piekuren dus). Zodat ik ze kon leren kennen…

A threesome of music, joy and entertainment (3)

2009 drove me to an artist that did not appeal to me AT ALL, but managed to put out a single that made me wanna buy his album.

(3) Entertainment

WastelandsThe single was Last Of The English Roses and the album is Grace/Wastelands. Who suspected a romantic soul behind the tough mask of Peter Doherty? That he was able to transform convincingly (at least musically) from loose celeb and daredevil to gentle… gentleman? A soft-voiced crooner, who makes ‘sophisticated’ sound like British again? A bit retro too.

I love the artwork. Sensuality. A lost love. A young woman in delited despair, waiting for a boy to kill her, 25 and still alive? Maybe it will do to break her heart? Or just wait, for a new love to… grow on a tree.

I don’t care what the part of Stephen Street of Graham Coxon was in (co?)writing, producing or other guidance. This is a darn good album.

A threesome of music, joy and entertainment (2)

Now here’s a 2009 record that was a pleasant surprise for me.

(2) Joy

Bat for Lashes - Two sunsShe’s angelic, demonish, elf-ish, poetic, soft and brutal. Adorable. She sings, whispers, cries, howls and rips your heart out. Artist. She (mrs. Natasha Khan) creates music that’s not heavy in itself yet very outspoken. Feathers and fur. The most varied rhythms, instruments and vocal hooks are mixed into an overwhelming sound, a mindblowing trip between a rock and Two Suns.

Get carried away on the wings of joy of this breathtaking medieval electrobabe, this newborn fairy of piano magic. Get hit by Bat For Lashes. The dream you dreamt hoping you were Daniel. Seductively carressed.

But I can’t stop thinking of the late Lunascape. It was probably less eclectic, more electronic and ambient, but still…

A threesome of music, joy and entertainment (1)

2009 has already seen the release of various lovely works of music (check out previous notes). A certain threesome however has not yet been given the attention they deserve (shame on me!).

(1) Music

All The Plans by Starsailor combines the best of their 3 previous records (musically and lyrically), and more

Starsailor - All the plansThere are the softer acoustic sounds, the great melodies -let’s dance-, some heavier guitars/emotions and on top of it the very distinct vocals. The touch of electronic, subtle backing vocals and lots more of tasteful sound bites complete this extremely well balanced and inspiring record.

Soon I regretted not having bought the edition with the acoustic extension. But, hey, that’s what iTunes is for… Will love the guys forever for assuring me that luckily I don’t have his eyes…