Ik koop! (bekentenis #2)

Wij kòpen onze boeken, liefst (eentje dat we echt-ècht willen) in harde kaft. Enkel voor kinderboeken gaan we -meestal- naar de bib. Dat betekent vanzelfsprekend dat we een boekenkast hebben waar nog geweldig veel uit gelezen moet worden. Da’s normaal, zelfs een absoluut genot. Een selectie:

De meeste zijn gekocht nà onze winkel (’96-’99) trouwens. En kopen, dat kriebelt, hoor. Dat blijf je doen… zoals te lezen is.

En pas op, ‘t houdt daarmee niet op. Ook onze CD‘s kòpen we. Quasi alles hebben we zelfs fysiek. Enkel wat free download stuff (zoek in mijn berichten), maar die eindigen ook op een schijfje. Het is een ‘afwijking’ van in mijn jeugd (de thuissmokkel van platen), maar gelukkig is mijn vrouw niet alleen toleranter dan mijn moeder, ze doet mee! Onze iTunes zegt dat we beschikken over 900 albums, 10.417 songs, 30,6 dagen, 42,67 GB, 23 genres, 343 artiesten.

Okee, okee, bij bekentenissen ga je best ineens over tot volledigheid. Dus moet ik ook schuldig pleiten aan het kopen van strips, comics, beeldromans, graphic novels, etc. En DVD‘s… amai, kopen? Het is gekkenwerk!

Want Star Wars is ‘cool’…

Gisteren met Ian (onze oudste zoon, 6 jaar) naar Star Wars – The Exhibition geweest, in Tour & Taxis. Want Ian zegt dat Star Wars cool is. Ik ben zelf geen echte fan, heb de meeste films zelfs niet gezien. Al bij al leek de tentoonstelling me goed, maar sober. Opvallend wel hoe Ian vooral gefascineerd blijkt door de grote slechterik van dienst, Darth Vader.

De Snowspeeder die je o.a. ziet op deze foto’s heb ik in Lego!

(how he lost) CONTROL

I have finally watched Control (on DVD). It was good, even great, but it didn’t fully live up to my expectations. It is not the story of a relationship with the band as background, although the movie is based on Deborah Curtis’ book Touching From A Distance, which I have read a couple of times. It is neither the story of Joy Division (gotta get “Joy Division” by Grant Gee). So I guess it just ends up somewhere in between, leaving me with this not fully satisfied feeling. I also grew into it, as during the second half it felt better. The feeling remains that it is somewhat overstyled and polished.

I did not feel the alienation, the pain, the fits, the distress, the inability to handle the success, the loss of… control, as in the book. Deborah shows Ian’s dreams were complete after releasing Transmission and Unknown Pleasures. Her pain of not being involved more by Joy Division’s entourage, e.g. when listening to Closer (too late). Never mentioning the name of her man’s mistress. How she hàd to divorce him (almost did).

One crucial scene I really missed is how Ian didn’t dare to hold his little daughter for what turned out to be one of the last pictures of him.

Overall it was worthwhile. Certainly the actors are astonishing. Check out the frightening resemblance with some original footage:

And watch the movie trailer: