Weekendje Kamperen in Ambleteuse

Omdat onze oudste zoon zijn eerste tentenkamp achter de rug had met de scouts kregen wij de kriebels om nog eens te gaan kamperen met het gezin. Dat was verleden week. De weerberichten waren gunstig. Dus wij vertrokken zaterdag laatstleden naar Ambleteuse in Frankrijk. Ambleuteuse is een dorpje in het westen van Frankrijk bij het Kanaal.

Onze aankomst verliep niet helemaal onopgemerkt omdat een busje butaangas, bij een nochtans correct uitgevoerde vervangingsoperatie door mezelf, spontaan vuur vatte :-( Onze attente Belgische buurman gaf ons in alle kalmte een natte doek en het vuur was daarna zo weer uit. Mijn armen zijn enkel geschroeid, en mijn armhaar is dus wat gekortwiekt.

Maar verder verliep alles zalig. Lekker krapjes zitten aan de picknicktafel, en zondag een prachtige dag aan zee. De zee kwam nochtans erg snel op na onze aankomst, maar daar werden we netjes voor gewaarschuwd door een zeewachter. Zondagavond hadden we een erg geslaagde mini-barbecue. De kindjes lagen 2 dagen laat in ‘bed’ (slaapzak/tent).

Maandag sloten we af met een bezoekje aan Cap Gris Nez en Cap Blanc Nez. En toen zat het er weeral op. Het was G E W E L D I G !

Mosaic Camping in Ambleteuse

Veilig aangehaakt, bij vake aan de fiets

Paul van Vliet heeft vele mooie liedjes, maar eentje heet “Veilig op de fiets”. Het beschrijft de veiligheid en geborgenheid die een zoon voelt, jawel, achterop bij zijn vader op de fiets.

Veilig achterop bij vader op de fiets
Vader weet de weg en ik weet nog van niets
Veilig achterop, ik ben niet alleen
Vader weet de weg, vader weet waarheen

Onbewust dreven het voorbije weekend mijn gedachten in de richting van dit lied, het weekend dat we de aanhangfiets voor onze Down-zoon, Jente, in gebruik namen. Deze aanhangfiets zorgt ervoor dat we voor korte trips niet steeds de auto moeten nemen. En ik hoop dat Jente ook vreugde en veiligheid voelt onder het mom “Veilig aangehaakt, bij vake aan de fiets”.

Jente op de aanhangfiets


Lentepoetsballonkunst(enaar)

Van AOp 27 april 2013 was het weer lentepoets in de Antwerpse wijken ondersteund door Opsinjoren van de stad. Vooraleer wij onze straten en straatkanten aanpakten, organiseerde ons Weegbree-buurtcomité eerst echter een brunch. Gelukkig genoeg was het mooi weer, dus konden we lekker in openlucht zitten.

Daarnaast was ook een ballonkunstenaar voorzien om de kinderen te entertainen, Wouter. En, wow, we waren onder de indruk. Iedereen kent de klassieke clown annex ballonknutselaar die een zwaard maakt, of een hoed, of een hondje van ballonnen. Maar Wouter maakte er net wat meer werk van.

Voor onze kleine zus Nienke maakte hij een evenbeeld en voor broer Jente een kabouter Kwebbel. Grote broer Ian vroeg een draak, een ‘uitdaging’ die Wouter heel ernstig nam, zoals je kan zien. Hij transformeerde Ian zowaar helemaal in een draak van ballonnen.

Nienke BallonnenevenbeeldJente BallonnenkwebbelIan Ballonnendraak

Hopsaland naar Plopsaland

We zijn het jaar 2013 goed begonnen, namelijk met een reisje naar Plopsaland.

Plopsaland - 1 MayalandGelukkig genoeg hadden we ons goed voorbereid op het vlak van toegang en (vooral) de verboden voor kinderen met een beperking. Spontaan en probleemloos werd ons een lijst van het verbodene overhandigd (‘Gids voor personen met een handicap en hun begeleiders’), zoals we die op de website al hadden gevonden. Maar op de website stond ook de mogelijkheid om wel toegang te krijgen mits begeleiding en een schriftelijk akkoord (zie ‘Bijlage‘ aan voornoemde gids). En ik was wel verrast dat ik daar heel expliciet naar moest informeren, om dat document dan pas te krijgen.

Nu, we zijn intussen toch al 3 keer naar Legoland geweest, naar Playmobilland en enkele keren naar De Efteling, en daar hebben wij alvast nooit zo’n afwijzende en in sé lafhartige houding ontmoet qua kinderen met een beperking. Ik noem het openlijk lafhartig vanwege de houding die men aanneemt, maar ook het taalgebruik in bvb. de befaamde bijlage aan de al even befaamde gids. De organisatie verschuilt zich achter de anderen, de zogenaamde “publieke commotie”, het advies van de veiligheidsfirma, enz. om vervolgens de druk lekker exclusief bij de ouders te leggen. Waarom kan ik me niet van de indruk ontdoen dat het vooral een excuus is om geen aanpassingen door te voeren aan de attracties, de toegangen ertoe en omringende procedures?

Plopsaland - 2 DobusMaar kom, het bezoek was erg geslaagd. De nieuwe figuurtjes, zoals Maya, Wickie, Dobus en Bobo, geven toch een opfrissing aan het park. Op zo’n 2e januari is het ook niet echt vreselijk druk en dat maakt het aangenamer, vooral door de afwezigheid van wachtrijen. Verder vonden we het nieuwe indoorpark Mayaland erg leuk. Daar hebben we op verschillende manieren door de lucht gevlogen, in het ballenbad en de speeltuin gespeeld en van de maxi glijbaan gegleden. Het was ook aangenaam om er ‘s avonds, net voor het ‘verplicht’ afsluitende bezoek aan de shop en de tocht huiswaarts, nog even lekker terug op temperatuur te komen. Trouwens, Nienke heeft een pracht van een Kwebbel-muts gekregen!

In de namiddag vonden we vooral de show van Dobus wel leuk. Cool om hem zo in ‘t echt te zien. Het was een leuk optreden, met de nodige liedjes, interactie met het publiek en kindjes op het podium.

Love. Life. Fireworks.

The portrait of a young man as vikingThe hedonist year 2012 has passed by. I haven’t been to the hairdresser for over 12 months now. The first half of 2012 it felt like turning into a (wholeheartedly welcomed) transitional year, personally and professionally. But in the second half, 2012 was a crazy madhouse. Energy, fun, children, creativity, hyperactivity, fireworks.

Time for reflection, anger, hope and despair.

The last day of the year brought dark sentiments, negative emotions caused by a random mix of feelings and frustrations upon socially being interlocked-locked out in parallel; the type of unfeelings that otherwise rarely still hit me nowadays. Sentiments that made me buy the remastered edition of Dog Man Star by Suede. It is a master piece, it was Suede’s second album, it broke away from the pagan optimism of their debut, it saw the split of the golden songwriting duo of Brett Anderson and Bernard Butler. It was released in 1994. In 1997 my wife and I danced to The 2 of Us on our wedding evening.

In the end the sentiments served as a reminder. A reminder not only of the sheer beauty of Dog Man Star, but of the fact that some things take time. Becoming what you didn’t know you wanted to be, but also growing one’s own personal culture and traditions in overcoming social shortages. Springs to my mind: the power of independent thinking and pride; the absence of parents and relatives; #(f)ff.

My mother died in 2005. My father died in 2009 (I think). I never miss them. I do miss ‘parents’, but I’ve come to realize that I already did back when they were still alive. My father is probably the most evil person I have ever known. He was a drunk psycho-terrorist that consciously tried to destroy us. The day he died a dark cloud dissolved. It was a sign to invest even more in the choice that had already payed off, the deliberate choice for happiness. Further building on total happiness with my lovely wife and our fantastic children. And we share it with a wider world, with YOU. Hence this blog note. It helps us making life a feast, every day.

2012 has been good, and life keeps getting better, at a personal and at a professional level (a distinction, by the way, I only make for the comfort of the reader).

Message written against the background of Religion (II) by Public Image Ltd and the new soundscapes of The Seer by Swans:

I will keep living the illusion of Ulysses by the sea. Maybe I’ll see you there. Maybe elsewhere, maybe not.

G-Gym 2012 met Deugd & Moed

September kennen we vooral van de start van een nieuw schooljaar. Maar het is ook de start van de nieuwe verenigingsactiviteiten. En dat betekent dat onze Down-zoon niet enkel terug naar de Akabe-scouts van De Zonnepinkers kan, maar wekelijks ook terug kan gaan turnen.

Onze turnkring, Deugd & Moed, heeft sinds enkele jaren een fantastische G-Gym-werking. Hier kan je kind met een mentale beperking lekker bewegen, huppelen, springen, klimmen en buitelen!

In een interview vermeldt Jessica Vervoort, de G-Gym verantwoordelijke: “Het is allemaal begonnen toen we een kindje met het Syndroom van Down in onze reguliere werking kregen“. Dat was dus onze zoon Jente!

Nieuwe leden zijn steeds van harte welkom. En kijk zoonlief mee ziten blinken op de folder…

Development or construction?

A couple of years ago we turned our garage into a small living studio for our son. He has too much difficulties doing stairs due to his Duchenne muscular dystrophy. Since then we have stored our bikes as well as his tri-bike in the hall, which is quite crowded. Last weekend, finally, I constructed a bicycle shed in the back of our garden. I am no carpenter, I am no superior wood craftsman, but I love the result. And my wife even more as she had been waiting for it for a very long time.

Sinds enkele jaren hebben we onze garage omgebouwd tot een leefkamer voor onze oudste zoon. Door zijn Duchenne aandoening waren trappen namelijk te lastig geworden om elke dag te trotseren. Sindsdien was de hall de parking geworden voor onze fietsen en zijn tri-bike, wat nogal druk is. Het voorbije week heb ik, eindelijk, een fietshok gemaakt in de tuin. Ik ben geen timmerman, of een bijzonder vakman in houtbewerking, maar ik ben wel blij met het resultaat. En mijn vrouw nog meer aangezien ze er heel lang op heeft moeten wachten.