As if there was a plan

1997, age 17. A flash. A poem. My parents -as always- respond with disheartening cynicism. My language teacher responds by sharing a poem he wrote at my age. His tone was spleen and Weltschmerz, where mine was (his words) ‘contemporary cynicism’. Sign o’ the times? My teacher points out that writing takes hard work, not just flashes. I never truly realised that until in 2013, age 43, I created my book “Scrum – A Pocket Guide”. Who would have guessed that in 2017 my book would be available in 3 languages?

An earlier pivotal moment was professionally moving to the Netherlands by the end of 2010. It was the start of a fascinating time supporting many people and organisations in growing their agility through Scrum.

2012. Dots got connected. The sudden realization that it took time to become what I didn’t know I could be. As a happy outsider. To be happy as an outsider too. Good at searching, not at finding; at travelling, not at arriving. Those small contradictions of life, a force rather than a noose. Being a total introvert, a hermit; yet, travelling the world for people and their way of Scrum. A vocation. Some unspeakable need to… ?

That same outsider in me sees the changes in my professional sphere since abandoning my spot of perceived importance in 2016. It affects me to the extent that it affects interactions and collaboration. A sense of bemusement hits me every time I realize how people stopped caring, ceased sharing ideas. A sense of bemusement when individuals compete with no other aim than personal fame or fortune, denying even the mere possibility of any greater, shared good. Displaying a cynicism that rules not my world. Not my vocation. Scrum gave me much. I will keep sharing back.

I observe the effects of the growth, even dominance, of Scrum. Scrum became a commercial model for money making purposes. Or Scrum is just a job, a career. Or the much hoped-for doorway to that personal fame or fortune. The use of Scrum to create better products while humanising the workplace, with people at the heart of it all, is a vocation that not many share.

If cynicism ruled my world, I should have started my own elaborate licensing scheme by now. Go down the worn-out path that many tread, at best paved with good intentions, but blind for the toxic side-effects. I should have re-issued, re-packaged, re-evaluated existing ideas, concepts and theories, added an extra rule and a tacky badge. Run it past the magical, buzzword-combining hype-creator. Act like I am the King of the sea. And the land. And the air. Denying even the mere possibility of any greater, shared good. Just imagine.

New! Unique! Exclusive! Copyrighted! Trademarked! Licensed!

Rather… the pathfinder way. As in our personal lives. If cynicism ruled our world, the doors of serendipity would inevitably remain closed. We would not be open to explore and discover, but be fretting our days away. Now we find ourselves bothered with, but not jammed, over missed absences and unwanted presences. We ended stressing ourselves to death with 2 day jobs (and survived the loss of income). We bought a house we didn’t know we needed (although better reasons are imaginable why we bought it). We live the art of the possible life. Not all is regardless some less expected ways of life, some is because of it. Mind: easy it is not.

We live, bounce, struggle, fight, survive, suffer, prosper, thrive, enjoy, recover, stumble more. At times we look back. With amazement. We see the events and what connects them. The achievements once unimaginable. The signs marking beginnings and endings. Growing a beard. We see the choices we made. And we smile. It looks as if there was a plan. But we walk backwards. We reel the string laid in this labyrinth. We grow younger every year. We have much to figure out.

Anger can fuel you. Dissent can too. Don’t let it turn into an endstate, a dead-stop of cynicism as your final destination. Invoke fusion to happen, beyond right, beyond wrong. Open seas rise in front of you all the time. You can set sail. Or stay at home.

Warm regards
Gunther
A failing clown. No joker.

Inclusie in het onderwijs. Het kan!

(Open dankwoord aan het KA Ekeren)

Onze oudste zoon heeft de ziekte van Duchenne. Duchenne is een progressieve spieraandoening. Het Riziv voegde Duchenne recent toe aan een lijst met 40 ernstige ziektes waarvoor medicatie en nieuwe behandelingen het dringendste nodig zijn.

Onze zoon doet het gezien zijn fysieke beperking relatief goed. Hij wordt binnenkort 15 jaar, en is slechts gedeeltelijk rolstoelafhankelijk.

In 2014 maakte hij de overstap naar de middelbare school. Al in 2012, op aanraden van onze thuisbegeleiding, gingen we scholen in de bredere omgeving bezoeken. Over de jaren heen hebben we antennetjes ontwikkeld die gericht zijn op ‘openheid’, een intuïtief gevoel of het gaat klikken. Tot onze scha en groot verdriet hebben we moeten leren ondervinden dat een overdreven hang naar duidelijke “afspraken” vaak maar een excuus vormen om regelrechte onwil te verbergen.

Uiteindelijk was het toch nog een last-minute beslissing, maar nu, 2 jaar later, kijken we toch met grote tevredenheid en dankbaarheid terug op onze keuze voor het Koninklijk Atheneum Ekeren.

KA Ekeren logoOnze zoon is net begonnen aan zijn derde middelbaar (keuze voor Humane Wetenschappen), en de voorbije week was goed, gewoon echt goed. Samen met de thuisbegeleidster ben ik op een bijzondere klassenraad over onze zoon gaan spreken; over zijn aandoening, bijzondere aandachtspunten, specifieke problemen. Over de klasgrenzen heen heeft hij vrienden, wordt hij geholpen met zijn rolstoel. Voor uitstappen en GWPs vinden we steeds in overleg oplossingen. Drie tot vier keer per jaar komen we formeel samen om te bespreken waar we staan. In de lessen LO wordt hij gewaardeerd en aangemoedigd voor zijn inzet, zijn pogingen, zijn wil. (Ter info. Soms horen we horrorverhalen van leerkrachten LO die vasthouden aan het principe dat er geen uitzondering mag gemaakt worden in prestatieverwachting van kinderen met een beperking. Brrr).

Het is een plezier om, als ouder van een kind met een ernstige beperking, de warmte, de openheid, de creativiteit en de goodwill te mogen ervaren van zijn school, zijn directie, zijn lerarengroep. En het is nog dicht bij huis ook…

Zo kan het dus ook!  F A N T A S T I S C H.

Nen dikke merci aan de school, en aan zijn voorbije en toekomende leerkrachten.

Groet
Gunther & Natascha

Scouts Kapellen weigeren verlenging lidmaatschap vanwege rolstoel

(Open brief gericht aan eenieder die het zich aantrekt)

Onze oudste zoon heeft de ziekte van Duchenne. Duchenne is een progressieve spieraandoening. Het Riziv voegde Duchenne recent toe aan een lijst met 40 ernstige ziektes waarvoor medicatie en nieuwe behandelingen het dringendste nodig zijn.

Onze zoon doet het gezien zijn fysieke beperking relatief goed. Hij wordt binnenkort 15 jaar, en is slechts gedeeltelijk rolstoelafhankelijk.

Onze zoon is reeds 8 jaar overtuigd lid van de scoutsbeweging. Hij heeft er vele vrienden, ligt goed in de groep, wordt er goed opgevangen door zijn vrienden en neemt in de mate van het mogelijke deel aan geplande activiteiten. Zijn totem is niet toevallig “Graaggeziene Kauw”.

Vandaag, zaterdag 3 september, start het nieuwe jaar van zijn scoutsgroep.

Scouts Kapellen weigert jongere verder lidmaatschap vanwege handicapGisteren, vrijdag 2 september, kregen wij echter een mail van zijn groeps- en takleiding dat hij niet meer welkom is. Dit was een schok voor ons en onze zoon. Onze eerdere, herhaalde vragen rond contact voor het nieuwe scoutsjaar bleven onbeantwoord. Er vond geen gesprek plaats. Er is geen opgave van reden. Enkel de eenzijdige mededeling “dat wij het als leidingsploeg niet zien zitten om dit extra engagement aan te gaan.”

Onze zoon is er het hart van in. Hier wordt diep in zijn sociaal weefsel gesneden, en in dat van ons gezin. Hij krijgt een schuldgevoel aangemeten voor zijn beperking, het label dat hij enkel een last is. Hij wordt vanwege zijn beperking richting isolatie geduwd. Vanwege een spierziekte waar hij ook niet voor gekozen heeft.

Wij hebben het raden naar het waarom. Zijn fysieke toestand is niet gewijzigd. Wij vragen niet dat hij aan alle activiteiten kan meedoen. Buiten één enkel misverstand zijn er in al die jaren geen problemen geweest. Er is nooit extra werk geweest. Er zijn geen bijzondere aanpassingen gevraagd. Wij hebben het raden naar het waarom. Wij hebben het raden naar de definitie van dat ‘extra engagement’ dat plots niet meer haalbaar is. Met de rolstoel rijden? Want naar te fysieke vergaderingen gaat hij niet. Op kamp mocht hij het laatste jaar ook niet.

Een slapeloze nacht verder. Vandaag begint het nieuwe scoutsjaar. De muur van stilzwijgen dwingt ons om het publieke forum op te zoeken, om daden te vragen en geen mooie websiteverklaringen van de betrokken scoutsgroep van Kapellen (“leren delen”, “verdraagzaamheid”, “niemand uitgesloten”), van het overkoepelende Verbond van Scouts en Gidsen Vlaanderen en van de jeugddienst van de gemeente Kapellen. Bij het Verbond bvb. vinden we geen duidelijke visie terug rond inclusie van kinderen met een fysieke beperking. Jammer, want met de Akaba-werking hebben zij een fantastische opzet voor kinderen met een mentale beperking. Onze tweede zoon, die het syndroom van Down heeft, is al verscheidene jaren enthousiast lid. Maar inclusie van kinderen met een fysieke beperking?

En hoe staat u tegenover deze discriminatie en uitsluiting? Voel je het verdriet, de ontgoocheling van onze zoon? Deel je onze verontwaardiging? DEEL DAN DIT BERICHT.

Laat weten dat mensen met een beperking rechten hebben, dat discriminatie van mindervaliden niet in onze wereld past, niet in de 21e eeuw, niet in de jeugdbeweging, nergens. Laat weten dat het door België in 2009 geratificeerde “Verdrag inzake de rechten van personen met een handicap” van de Verenigde Naties (2006) geen dode letter mag blijven.

Scoutsgroet
Gunther & Natascha

Traveling

(moving houses, gardening, and new dimensions)

Early 2001. I decide to resign. My wife only asks me to pursue an occupation that keeps me challenged for more than two years. A reasonable request. After all, since graduating in 1992 I worked less than one year as a software engineer (on VAX), less than three years as a hardware and software engineer (C++ and micro-assembler), and we had a bookshop for about three years.

MagnoliaAnd, well, my two years with this start-up e-commerce were pretty turbulent too. An unaspired climb to ‘senior manager’ (layered titles are part of working with former McKinsey people). Bribed into a stock option plan (brilliantly devalued through the e-com bubble burst, draining the very little savings we had made since our bookshop days). Franticly favoring people over structures. Fourteen hours working days (commuting not included). IT and back-office manager (titles being what they are). In the end, endless disagreements with the manager-founders. Over which I quit (despite my emotional investments). To be pulled back by the investors, and end up as a dehumanized puppet in strategic schemes. Once our company survival plan takes shape, I leave anyway, disgusted by the offer of IT Directorship.

I enter the unknown territory of consulting to spend six years at one company (a world record, truly), only to discover true joy again (almost at the level of the bookshop) through eXtreme Programming and Scrum in 2003. I grow my small 10-person company within the company, a chapter ending with a top-down inspired mutiny early 2007. Before the mutineers are struck down by depressions and other forms of nervous breakdowns I had set sail again. Recover, move on.

After two adventures of less than three years I leave consulting in 2013. I had just been upgraded to ‘principal consultant’ (titles, again, not work). I had put my heart, soul and passion in Scrum at these companies. It dropped dead. I felt highly miserable over that. Until people pointed out how it had influenced many, many individuals, and inspired a few enterprises. Just not the consulting company’s structures.

Having intensely collaborated for some years, mostly as a Professional Scrum Trainer, I move to the home of Scrum to join Scrum.org and partner with Ken Schwaber in 2013.

Spring 2015. These past two years Scrum has been the focal point of whatever it is I do. I even wrote a book on it, which seems to be well received by those who read it. I realize I have traveled. Happy not getting anywhere. Traveling is what we do, still.

Cherry BlossomOur horizon expanded from the smallest thinkable village in Belgium to Belgium itself, to the Netherlands and Europe, to working with people around the planet. An enlightening and humbling journey. Full of things that take time. Beauty. Growing flowers. Becoming what I didn’t know I wanted to be. Unlearning. Mastery.

I remain in doubt. A constant state. I am good at searching. I am terrible at finding. But gradually I grow less ashamed.

My family is my stability. We lost people (some dear, some not). We gained liberty. We have three kids (two have disabilities). We cope. We prosper. We bought a house we didn’t know we wanted. We are close. We travel. Too.

I have found I have personal values. They have served me well on my traveling. They helped me decide to resign. They help me look beyond a career, beyond scoring off other people, beyond lies, beyond backstabbing.

I am writing this to share. There is nothing but the world to share it with. I am cleaning the house. I am writing this to find out. Maybe I will stop reading mails for a year and 3 days. I am good at trying. I won’t succeed. That’s fine. That is beauty. I am grateful. I discover. Serendipity.

Music. Reboot.

The house we didn’t know we wanted (the surprise that 2014 brought)

After the silent resurrection of 2010-2011 (with the birth of our daughter and my re-discovery of the path of Scrum) 2012 was a pivotal year. 2013 subsequently was pretty explosive in growth and global expansion of our views and lives. The first half of it, 2014 was turning out what we were hoping for, a year to harvest, a year to reap some fruits of those preceding years. But in June things changed. Unexpectedly.

A couple of years ago my wife had clearly hinted at spending our yearly holidays in the US in 2014. It had something to do with her reaching an unspeakable age in 2014. Part of the preparation for that trip was ordering a wheel chair for our son, who has Duchenne Muscular Dystrophy, to help us move faster through New York City.

IMG_1377The wheel chair made us realize that our house in the future would require more adaptations than we had already made for our son. We didn’t like that. What manifested suddenly was a partial elucidation on our overall feeling of being locked in. It explained how we made many considerations over the past years on our house, plans that were never made real. That was only re-inforced by looking beyond today and beyond tomorrow, into the future where both our sons, one with DMD and the other with Down Syndrome, might just stay at home always given their disabilities.

So, suddenly we found ourselves in a position that we were looking for a new house, something that we had never before even considered or were aware of. It was unexpected. Not unpleasant. We felt the urgency.

And then urgency was followed by opportunity. A rare combination, and we moved fast.

IMG_1794We discovered a beautiful house, built in 1975, having the amount of ground floor we were looking for (thinking of our son’s immobility), the space we were looking for (thinking of the long-term future). It had character and style, a rural look that we immediately fell in love with. It was not too far from where we lived. But… way beyond our budget. Or so we assumed. We went to visit the house, discovered it was more of a project than a house, but our minds were stuck on it. We discovered that rate of interests are historically low (a ‘positive’ effect of the banking crisis), and that the sellers of the house were willing to give in on their asking price. The smell of opportunity.

We decided to jump. The day before we took off for the States we signed all papers at the bank and the contract was finalized! We had a wonderful holiday in the US, and our fall was spent dreaming of our new house, and obtaining the keys on October 7th.

IMG_1914We subsequently set a goal, i.e. to spend Christmas in our new house. It was not a realistic goal, looking back. It required some miracles, like removing old carpets, scraping off old wall paper, getting craftsmen in to sandblast and clean old wooden stairs and floors, to check the plumbing, to order and get a new stone floor laid, to assure some base electrical installations, to pack and arrange the moving, to start selling our old house, and much more. IMG_2369But we made it. On Monday December 22nd we moved over all large furniture and spent our first night in our new, little cottage.
During the first week we only lost power 3 times and some other minor outages, problems that were all fixed at the root and would not have been discovered so quickly if we hadn’t just moved in like we did.

Now, the rest of our years can be spent on further renovating, redecorating, refurbishing, expanding, and restoring all sorts of facilities, hopes and dreams. It’s good to be fully aware of the fact that nothing ever is complete. It explains our restlessness. I am glad that it got restated in all of its beauty in our hearts and minds by getting a house that 6 months ago we didn’t know we wanted.

IMG_1975

Thursday April 17

April 17 2014 was a Thursday. It brought back memories of another April 17 that was also a Thursday, i.e. in 1986.

The day was starting like every normal school day of a 16 year old high school student. I was riding to school by bike, a distance of about 12.5 mi, together with a couple of friends that joined me underway. However, that specific April 17 turned out a bit different. Me and my friends wanted to cross a certain road, as we always did, not to far after the road takes a turn. As I started crossing the road however a car came through the turn, which caused me to freeze. The car crashed full into me. My head smashed against the windshield and I got dragged along for over 18 yards hanging by my shoulder on the outside mirror, until the car came to a standstill.

Above all, it must have been terrible for my friends, seeing this happen right in front of them. I can only copy what I was told afterwards, as I have no memories of the event. I don’t even remember getting up in the morning, although I do remember the evening before. My brain only re-started generating memories 2 weeks later.

An ambulance takes me to a local hospital, where I am immediately transferred to a more specialized hospital with special transport. When my parents arrive, it is made clear that there is not much hope. I am in intensive care attached to lots of equipment, tubes and wires. I have no idea of what is going on as I am in a coma because of the pressure my skull has caused on my brains when hitting the windshield.

24 Hours later, Friday morning. Just before the surgeons want to relieve the pressure in my head by drilling my skull, I open my eyes shortly. The drilling is cancelled. 2 Weeks in coma follow, and in total 6 weeks in hospital. My collar-bone is broken, but that is nothing compared to the fact that my left leg has a dual, open fracture. A metal plate is attached to my bone to keep it together.

School is over. The advantage is that I can completely enjoy the soccer World Championship of 1986 in Mexico (night games included), where the Belgian national team performed so well. The problem is however that I am not entitled to pass on to the next grade. Up to today I am grateful that my teachers accomplished with the ministry of education that they were allowed to take that decision. As from September I went back to school. By bike. To the next grade. Walking was no problem, but running was impossible until the metal plate was removed from my leg one year later.

Some will probably state that this day, April 17 1986, and my bike accident, marks the start of my insanity. I officially deny. I was already pretty crazy before my accident. I am born an anarchist. More than 28 years after the accident I am more than ever convinced of this. I did have much luck, as it seems that chances to survive undamaged were non-existent.

 

Donderdag 17 April

17 April 2014 was een donderdag. Het herinnerde me aan een andere 17 april die ook een donderdag was, namelijk die van 1986.

Het leek een gewone dag te worden, een gewone schooldag van een 16-jarige middelbare-schoolleerling. Met de fiets reed ik ‘s morgens naar school, een afstand van zo’n 20 kilometer, samen met enkele vrienden die onderweg aanhaakten. Die bewuste dag echter liep het anders. Zoals steeds wilde we een bepaalde weg oversteken, niet zo ver na een bocht. Net nadat ik begon over te steken, kwam er een wagen door diezelfde bocht en ik bleef quasi verlamd staan. Om vervolgens vol aangereden te worden. Ik werd met mijn hoofd tegen de voorruit geslingerd en met mijn schouder nog zo’n 17 meter meegesleurd aan de zijspiegel vooraleer de auto tot stilstand kwam.

Het moet vooral vreselijk geweest zijn voor mijn 2 schoolgenoten, die het voor zich zagen gebeuren. Ik kan zelf alleen maar reproduceren wat me later verteld is, want mijn geheugen aan deze gebeurtenis is gewist. Het zwart gat in mijn herinneringen neemt zelfs een aanvang op de ochtend van deze 17 april 1986. Ik weet zelfs niet meer dat ik ben opgestaan die dag, wel dat ik de dag ervoor ben gaan slapen. Mijn geheugen is pas 2 weken later begonnen opnieuw herinneringen op te bouwen.

Met de ziekenwagen word ik naar een ziekenhuis gevoerd maar onmiddellijk met de MUG naar een Academisch Ziekenhuis doorgestuurd. Daar worden mijn ouders ontvangen met de voorzichtige boodschap om vooral geen hoop te hebben. Ik besef het niet want ik lig op intensieve zorgen aan de nodige apparatuur, draden en buisjes. Ik bevind me in een diepe coma, het resultaat van de klap op mijn hoofd en de druk die mijn ingedrukte schedel op mijn hersenen heeft gemaakt.

Vrijdagochtend, 24 uur later. Net voor de beslissing om tot een schedelboring over te gaan, open ik even de ogen. De schedelboring gaat niet door. Nog 2 weken in coma volgen, en in totaal 6 weken ziekenhuis. Mijn sleutelbeen is gebroken. Maar dat is peanuts in vergelijking met de dubbele open beenbreuk, waardoor in mijn linkerbeen een plaat wordt aangebracht om het los gedeelte op zijn plaats te houden.

Mijn schooljaar is voorbij. Dat heeft als voordeel dat ik het WK 86, waar de Rode Duivels zo geweldig presteren, volledig kan volgen, nachtwedstrijden inbegrepen. Het nadeel is dat ik in theorie niet gerechtigd ben om over te gaan naar het 5e jaar. Ik ben tot vandaag mijn leerkrachten oneindig dankbaar dat ze bij het ministerie gedaan kregen dat zij hierover mochten beslissen. Vanaf september ging ik terug met de fiets. Naar het 5e jaar. Stappen was geen probleem, maar rennen lukte eerder dan een jaar later, toen de metalen plaat terug uit mijn been werd gehaald.

Sommigen zullen vermoeden dat deze dag, 17 april 1986, en mijn fietsaccident, het begin van mijn krankzinnigheid was. Ik ontken formeel. Ik was ook daarvoor al geweldig gek. En ik ben als anarchist geboren. 28 Jaar na de feiten sta ik meer dan ooit op dit standpunt. Het nodige geluk was er wel mee gemoeid, want de kansen om er zo onbeschadigd uit te komen waren eigenlijk nihil.