Blog Statistics (country views)

On Valentine’s Day of 2008 I started my blog “Ullizee.wordpress.com” with a first blog post. The URL still exists but is now redirected to “guntherverheyen.com”.

Since that day I have created 457 posts. The past years I blogged primarily about Scrum, and rather occasionally still about my love for books, music and my family.

I am mostly amazed by the global reach of my musings. The statistics show that my blog was visited by people from 182 countries. The top 10 countries (5,5%) account for 75% of all traffic.

Another 20% of all traffic is by visitors from an additional 30 countries (16,5%). So, 95% of all traffic on my site is generated by visitors from 40 countries, i.e. 22% of all countries. That leaves 142 countries, 78% of all countries, accounting for the remaining 5% of traffic.

Hereby a huge thanks and a big hug to my international readers, followers, likers, sharers. You mean the world to me.

Love
Gunther.

Have an amazing 2017

2016 was a most fascinating year. From my perspective it was either high or low, with little room for middleground.

Our family and my professional life skyrocketed. I gained creative and intellectual freedom and ownership when deciding to further my journey as an independent Scrum Caretaker. And collaborations of beauty are emerging. But all around, in my city Antwerp, my country Belgium, my home continent Europe and on our planet we saw fear and anxiety often dominating.

Remember, fire causes passion as well as death and destruction. Try not to feed your internal wolf called ‘fear’ too much.

Make 2017 an amazing year!

As announced, I foresee spending much energy on introducing re-vers-ify to the world, an act of rhythm, simplicity and focus, a way to help people re-imagine their Scrum and their organisation.

With love
Gunther
22 December 2016

Aan het einde van de kim, (de) WIL. Onbereikbaar?

olyslaegers-jeroen-wilWIL brengt ons het levensverhaal van de genaamde Wils, Wilfried, Antwerpenaar. Zijn levensverhaal wordt volledig overschaduwd door WO II, toen Wils en zijn kameraad Lode hulpagent waren in Antwerpen. Zeker wat Wils betrof, was dit een opportunistische arbeidskeuze. Zo kon hij ontsnappen aan de verplichte arbeid in Duitsland. Het ambiguë gevolg was dan wel dat hij geacht werd andere arbeidsonwilligen in de kraag te vatten. En erger.

Alhoewel Wils heimelijk eigenlijk het serieuze dichterschap ambieert, lijkt zijn voornaamste talent te zijn: overleven. Ambitieloos schippert hij tussen oorlog en vrede, tussen bezetter en verzet, tussen participatie en onthouding, tussen Duitsers en Joden, tussen werkplicht en razzia’s, tussen smeerlap en behager.

De genaamde Jeroen Olyslaegers, getalenteerd schrijver, laat Wilfried Wils, overgrootvader intussen, vandaag zijn verhaal brengen in een indrukwekkende terugblik van zo’n slordige 300 pagina’s. Wils blikt terug op zijn leven, zijn huwelijk, de oorlogsperiode en het leven erna, alhoewel de schaduw van de oorlog veel, zoniet alles, bepaalt. Alsof de klok haar tikken stopte rond ’45. De lezer leert Wilfried Wils kennen als een man die zijn wil wil doen gelden, daar glorieus in faalt, herhaaldelijk, overleeft en voortkrabbelt, herhaaldelijk.

Jeroen Olyslaegers brengt ons met WIL een indringend onderzoek naar de zucht naar normaliteit, het stilzwijgende verlangen om steeds weer zo snel mogelijk, wat er ook gebeurt, over te gaan tot de orde van de dag. Jeroen schetst ons de veranderende gezichten van een stad tijdens de bezetting, het dagelijks leven in een bezette stad, in straten en verdonkerde huizen vergeven van de normaalzucht, ver weg van prozaïsche helden vs. verachtelijke misdadigers. De stad zelf krijgt daarin een eigen stem, terwijl er door haar bevolking meer wordt gezwegen dan gepraat, in de illusie dat dan alles snel weer normaal zal worden. Zwijgen en normaalzucht gaan er hand in hand, in het bezette leven in deze bezette stad.

Genadeloos toont de schrijver ons het laffe zwijgen, en het verdoken verraad dat erin verscholen ligt. Maar de auteur vergoelijkt, oordeelt noch veroordeelt, alsof ook hij over en weer geslingerd wordt tussen de liefde voor de mens, geportretteerd in zijn personages, en de afschuw voor hun daden, alsof ook hij weet dat de grens tussen lafheid en slechtheid moeilijk te trekken is, alhoewel ze wel bestaat. We worden mede-verstekelingen op de schepen genaamd “Leven”, de oceaanstomer genaamd “Maatschappij”. Verstoken van overtuigingen die kunnen uitgesproken worden. We worden allen stilzwijgende neutralen. Toch neemt WIL ons mee tot voorbij het punt waar zwijgen nog een optie is.

Stilte is in zekere zin, en in meerdere lagen, ook de grote kracht van WIL. Zoals we van hem gewend zijn, hanteert Jeroen een overweldigende en rijke taal in WIL, en daarenboven een prachtig Vlaams dat netjes laveert tussen gesproken klank en geschreven inkt, tussen stedelijk volks en verheven poëticaal. Jeroen staat, bij mij alvast, bekend vanwege een stevige overdrive en overdaad, in beelden, in drukte, in woorden. Wel, in WIL is zijn taal nog steeds mooi en rijk, maar blijft hij weg van zijn over-taal. Hij laat de gebeurtenissen, vaak in alle gruwelijkheid, voor zich spreken. Er komt geen onnodig gemoraliseer aan te pas, geen gedramatiseer. Net daarom is het zo’n kopstoot. Wils brengt het verhaal, Olyslaegers is onthecht. Net daarom komen de beschreven gebeurtenissen zo hard binnen. De horror en de gruwel komen onversneden tot de lezer. Maar de schrijvende schepper stelt zich oordeelloos op. Hij zoekt geen excuses, maar gedraagt zich ook niet als rechter.

Het is niet moeilijk de link te zien met hedendaagse thema’s en burgemeesters, maatschappelijk engagement, migratie en vreemden, politieke en andere retoriek, het neo-populisme. Dat is een sterk (s)taaltje, teksten schrijven gebaseerd op een mid-vorige eeuwse periode zodat lezing ervan ook vandaag relevant is. Misschien ook wel beangstigend. Sommige passages kunnen letterlijk, zonder één letter te wijzigen, hergebruikt worden in het Antwerpen en Vlaanderen anno 2016. Voorwaar. WIL is echter geen simplistisch pamflet, het bevat geen lineaire zwart-wit meningen of oordelen, maar toont ons de complexe inter-menselijkheid achter -soms bijzonder gruwelijke- feiten. WIL toont de vele facetten van de diamant, het steentje, de illusie genaamd “waarheid”.

Er is de WIL tot Macht. Er is de onWIL tot spreken. De WIL van de angst en de wrok, voor de Ander, de WIL tot het Grote Zwijgen. En er is WIL van Jeroen Olyslaegers. Verder heb ik zelf geen mening, doe ik er liever het zwijgen toe. Per slot van rekening heb ik hier niet voor gestudeerd, en zijn het mijn zaken niet, de literatuur. En laat me dan ook maar voorbij gaan aan de gigantische hoeveelheden research die dit boek duidelijk gekost hebben.

Evidenter is het om te genieten van de prachtige cover. Gestileerd, dreigend. De sfeer van een bezette stad, de herinnering aan de cover van Bezette Stad van die andere Antwerpenaar, de dichter Van Ostaijen. En cinema uit het interbellum, signatuur Fritz Lang en co.

van-ostaijen-paul-bezette-stadmetropolis-movie-posterm-movie-poster

Ik begrijp dat de ware literatici veelvuldig verwijzen naar Claus, Boon en andere grootheden. Dat is helemaal terecht, omdat WIL in een grootse literaire traditie thuishoort, maar niet omdat het een afkooksel of kopie is van. Een loutere vergelijking doet allen tekort. WIL is vintage Olyslaegers, een gigant op zich, die zijn stem verder heeft ontwikkeld, in beheersing. Vintage de nieuwe Olyslaegers, die net is opgestaan.

Ik kijk en zie. Aan het einde van de kim, de incarnatie van Angelo. De diamanten gevonden. Achterin de kast, inderdaad.

Dank je, Jeroen.

img_3247Vanwege
de Man op de Foto

2016. More or less.

There is much we can leave behind. There is much we need more of, by needing less. Artefacts in my home office remind me of essential ingredients.

Wisdom. Health (also: sanity). Poetry (broadly: words, music, writings). Love.
And coffee.

IMG_2689

Over time I have come to realise that the main inner purpose driving me is to make a difference. To people (not minding orgs and structures). Aspiring to inspire with integrity and dignity (not minding careers and demigods). Scrum.

It’s been my path so far. The human trail I left behind is my testimony. And Scrum, seriously. The journey into the unknown futures will continually define who I am, some identity. A path to be discovered.

Nothing of this would be possible without my family; without the love of my life (Atelier Ullizee) and our kids.

What is most essential in your life? What is your ‘why’? Remind yourself what is important to you. Live by it. Live toward it.

Celebrating two years at Scrum.org (#frwrks)

March 2013, Amsterdam. Ken Schwaber and I semi-simultaneously express the thought that there is likely more value in us engaging in a close partnership. We already have a pretty intense collaboration at the time. I decide to leave consulting, a well-known environment that I have been in for twelve years. I take some time off, do a couple of Professional Scrum classes, and lay the foundation for my book „Scrum – A Pocket Guide (A smart travel companion)“.

June 1 2013, Boston-Antwerp. I embark on this somewhat unexpected journey of working at the home of Scrum, Scrum.org.

Over these past two years a three-fold pattern of activities emerged being part of the Scrum.org team:

  • Shepherding the Professional series. Developing and sustaining Professional Scrum assessments and courseware, training trainers, working with the global community of Professional Scrum experts and within the small-ish, creative organization of Scrum.org.
  • Representing Ken and Scrum.org in Europe. Visiting partners and friends of Scrum.org, and taking up speaking and learning engagements.
  • Teaming up with Ken. Engaging in all sorts of interesting development activities, with the most important thread probably being the road from Agility Path to Scaled Professional Scrum and the Nexus.

Not working for a traditional enterprise turned out such a relief, the end of thinking and acting in terms of money and commercial motives only. No hour-based work, no office hours, working (mainly) from my home office, no timesheets. Instead mission-driven efforts, autonomy and valuable goals. Money is obviously important, up to the level of being able to pay our people a decent salary and to invest in the community. Beyond that however our goal is to support people, teams, organisations, with resources for assessment, improvement, maturing Scrum, growing professionalism, improving the profession of software development. It is not the most common model for a business, but it is what we do.

The two years at Scrum.org have shown me that there IS an alternative to the traditional way to run a business, an alternative that is financially viable, yet doesn’t revolve exclusively around financials.

Over these two years I’ve maintained mental stability, remained sane. No different than in every other environment I’ve worked in before, I’ve had my crises, my identity doubts, my ups and downs. I’ve come to terms with aspects of me that used to confuse me in the past, often in my past positions as Scrum Master. I’ve come to terms with blending in and still not fitting in. The best and most fascinating relationships are developed by not fitting in. It took me years to accept that, let alone exploit that. It’s a solid basis to continue my journey, my remarkable cobblestone path.

I wish you all the best. I thank you for all the inspiration. I am proud to be able to continue serving many Scrum professionals around the globe.

Warmly
Gunther

Shepherding the Professional series
Scrum.org

Ullizee -Seal 2104Scrum.org-Logo_with_tagline

2014 in review – Blog statistics (Gunther Verheyen)

2014 has been, in many regards, a fascinating and surprising year. Part of it is reflected on my blog, the part that says how important Scrum has become in my life. The majority of my blog notes are about Scrum. It also is an indication that my writing energy was spent on this, and not on the many personal topics and interests that I also wanted to blog about. Life is hard, life is full of choices.

The WordPress.com stats helper monkeys prepared a 2014 annual report for my blog. If you’re into statistics, enjoy it.

Best wishes for 2015

Warm regards
Gunther

Here’s an excerpt:

The concert hall at the Sydney Opera House holds 2,700 people. This blog was viewed about 26,000 times in 2014. If it were a concert at Sydney Opera House, it would take about 10 sold-out performances for that many people to see it.

Click here to see the complete report.

Ullizee blog 2013 in review

A big thanks to the WordPress.com stats helper monkeys for preparing a 2013 annual report for my  U L L I Z E E  blog.

Some highlights:

These are the posts that got the most views in 2013:

  1. Scrum: Framework, not methodology (March 2013)
  2. Ways to play Scrum (January 2013)
  3. Moving to the home of Scrum (April 2013)
  4. The Value of the Product Backlog (March 2013)
  5. Measuring Success, Measuring Value (November 2013)

Ullizee Blog Global Reach 2013My blog blog was viewed about 28,000 times in 2013 and has quite a global reach, with:

  1. Netherlands, closely followed by Belgium and the US.
  2. Germany and France, closely followed by the United Kingdom.
  3. Rest of the world.